Karabin Sako M95

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sako M95
Maneesi univormunäyttely 34 sotilas 1990-luku.JPG
Manekin z karabinkiem Sako M95
Dane podstawowe
Państwo  Finlandia
Producent Sako Oy., Jyväskylä
Rodzaj karabin szturmowy
Historia
Produkcja 1995-1998
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 7,62 x 39 mm
Magazynek łukowy, 30 nab.
Wymiary
Długość 930/670 mm
Długość lufy 420 mm
Masa
broni 4,5 kg (załadowanej)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 710 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 635-685 strz/min

Sako M95 – fiński karabin szturmowy. W niewielkiej liczbie zakupiony przez armię fińską w drugiej połowie lat 90.

W stosunku do produkowanych wcześniej karabinów Valmet M62 i Valmet M76 zmodyfikowano gniazdo magazynka, urządzenie wylotowe i mechanizm spustowy. Karabin Sako M95 ma też nową kolbę składaną. Wszystkie karabiny tego typu są wyposażone w boczną szynę służącą do montażu celownika optycznego. W 1995 roku karabin Sako M95 został przyjęty do uzbrojenia armii fińskiej i otrzymał oznaczenie Rynnäkkökivääri 95 Taittoperä (Rk 95 TP), jednak zakupiono tylko niewielką liczbę tych karabinów. Produkowano także wersję samopowtarzalną tej broni przeznaczoną na rynek cywilny (oznaczoną jako M95S).

Produkcję Sako M95 zakończono w 1998 roku. Wyprodukowane karabiny nadal znajdują się na uzbrojeniu fińskiej armii.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Sako M95 był bronią samoczynno-samopowtarzalną. Automatyka broni działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych z długim skokiem tłoka gazowego. Zamek ryglowany przez obrót (2 rygle). Rękojeść przeładowania po prawej stronie broni, związana z suwadłem, odgięta do góry, wystaje ponad pokrywę komory zamkowej. Lufa gwintowana (cztery bruzdy prawoskrętne), zakończona urządzeniem wylotowym pełniącym rolę hamulca wylotowego i tłumika płomienia. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Skrzydełko bezpiecznika/przełącznika rodzaju ognia po prawej stronie komory zamkowej w pozycji zabezpieczonej zasłania wycięcie w którym porusza się rękojeść przeładowania. Magazynki 30 nabojowe, wymienne z AK-47. Kolba składana na bok komory zamkowej. Przyrządy celownicze mechaniczne, składają się z muszki i celownika krzywiznowego. Przyrządy celownicze zaopatrzone są w trytowe źródła światła ułatwiające strzelanie w nocy. Z boku komory zamkowej znajduje się szyna przeznaczona do montażu celowników optycznych i optoelektronicznych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Walter, Ryszard (Tł.) Woźniak, Przemysław (Tł) Kupidura: Broń systemu Kałasznikowa. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2002. ISBN 83-11-09395-4.