Karloman I (król Franków)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karloman I
król Franków
Ilustracja
Nagrobek Karlomana (pochowany za Ermentrudą).
Król Zachodniofrankijski
(razem z Karolem Wielkim)
Okres od 24 września 768
do 4 grudnia 771
Poprzednik Pepin Krótki
Następca Karol I Wielki
Król Burgundii
Okres od 24 września 768
do 4 grudnia 771
Poprzednik Pepin Krótki
Następca Karol I Wielki
Dane biograficzne
Dynastia Karolingowie
Data urodzenia 28 czerwca 751
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 771
Samoussy
Ojciec Pepin Krótki
Matka Bertrada z Laon
Żona Gerperga
Dzieci Pepin

Karloman (ur. 28 czerwca 751, zm. 4 grudnia 771 w Samoussy[1]) – król Franków od 768 do śmierci. Pochodził z dynastii Karolingów. Był drugim synem Pepina Krótkiego i Bertrandy z Laon.

Król Franków i konflikt z Karolem[edytuj | edytuj kod]

W w 754 r., w wieku trzech lat, wraz z ojcem i bratem Karolem został koronowany przez papieża Stefana II na współwładcę Franków. Po śmierci ojca odziedziczył centralną dzielnicę królestwa, obejmującą środkową Francję, Burgundię, Prowansję i Alemanię[2]. Akwitania miała być współrządzona przez obu braci.

Bezpośrednio po śmierci Pepina w Akwitanii wybuchło antyfrankijskie powstanie Hunolda. Przeciwko niemu wyruszył tylko Karol, choć Karloman spotkał się z nim w Duasdives (obecnie Moncontour w Poitou). Ostatecznie powstanie zostało stłumione – Hunold został wydany Karolowi przez gaskońskiego księcia Lupusa[3].

Karloman zmarł tuż przed spodziewaną wojną z bratem o dominację nad państwem Franków.

Rodzina i dziedzictwo[edytuj | edytuj kod]

Karloman był żonaty z frankijską arystokratką Gerpergą (ze względu na zbieżność imion, kronikarze mylili ją Gerpergą znaną też jako Dezyderata, córką Dezyderiusza, króla Longobardów, pierwszą żoną Karola Wielkiego).

Po jego śmierci mimo starań Gerpergi jego ziem nie odziedziczył najstarszy syn, Pepin – arystokracja frankijska wezwała na tron Karola, który objął władzę już po 20 dniach od śmierci brata[1]. Ucieczka wdowy po Karlomanie wraz z jego dziećmi pod opiekę króla Longobardów stała się potem jednym z pretekstów do podboju Italiii przez Karola Wielkiego.

Los rodziny Karlomana po podboju Królestwa Longobardów nie jest znany – najprawdopodobniej synowie zostali wedle zwyczaju frankijskiego „ostrzyżeni w tonsurę” i zamknięci w klasztorach[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Ernst W. Wies, Karol Wielki, Cesarz i Święty, 1996, s. 56, ISBN 978-83-64822-56-8.
  2. Ernst W. Wies, Karol Wielki, Cesarz i Święty, 1996, s. 49, ISBN 978-83-64822-56-8.
  3. Ernst W. Wies, Karol Wielki, Cesarz i Święty, 1996, s. 50, ISBN 978-83-64822-56-8.
  4. Ernst W. Wies, Karol Wielki, Cesarz i Święty, 1996, s. 73, ISBN 978-83-64822-56-8.