Dagobert I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dagobert I
ilustracja
Fragment grobowca Dagoberta
król Franków salickich (Austrazja)
Okres od 623
do 634
Poprzednik Chlotar II
Następca Sigebert III
król Franków salickich (Neustria i Burgundia)
Okres od 629
do 639
Poprzednik Chlotar II
Następca Chlodwig II
Dane biograficzne
Dynastia Merowingowie
Data urodzenia ok. 603
Data śmierci 19 stycznia 639
Ojciec Chlotar II
Rodzeństwo Charibert II
Żona 1. Gomatruda
2. Nantylda
3. Ragnetruda
4. Wulfegonda
5. Berchilda
Dzieci Sigebert III

Dagobert I (ur. ok. 603, zm. 19 stycznia 639) – król Franków od 623 w Austrazji, syn Chlotara II.

W 629, po śmierci ojca, odziedziczył Neustrię. Utrzymał podział królestwa na Austrazję, Neustrię i Burgundię, próbując jednocześnie rozciągnąć swoja władzę na Akwitanię i południową Francję. W 629 roku wydzielił swemu bratu Charibertowi II królestwo Akwitanii, które jednak w 632 ponownie wróciło pod panowanie Dagoberta I. W 631 został pokonany przez słowiańskiego wodza Samona w bitwie pod Wogastisburgiem. W 634 możnowładcy Austrazji wymusili na nim ustanowienia tam jako króla dzielnicowego jego syna Sigeberta III. Śmierć Dagoberta I stanowiła początek rządów majordomów władających w imieniu królów, którzy rzadko dożywali pełnoletniości.

Żenił się pięciokrotnie, a małżonkami jego były kolejno: Gomatruda, Nantehilda[1], Ragnetruda (wcześniej konkubina), Wulfegunda[2] i Berchilda (wcześniej konkubina).

Majordomowie stale wzmacniali swą pozycję, aż do otrzymania przywileju sądownictwa i ustanowieniu własnych dynastii przez dziedziczność swego stanowiska. Nie chcieli oni rezygnować z marionetkowych królów merowińskich, ponieważ ciągle nie wygasły mity o królewskiej charyzmie. Gdyby próbowali usunąć ich siłą i zagarnąć koronę, spotkaliby się z oporem szlachty. Dobrym tego przykładem jest syn Pepina Starszego, Grimoald, który polecił jednemu z koronowanych słabeuszy merowińskich adoptować swego syna Childeberta i osadził go następnie na tronie. Możni Neustrii jednak wytoczyli Grimoaldowi proces i zgładzili go w 656. Mimo to inni przedstawiciele rodziny Grimoalda, Arnulfingowie, w końcu przejęli koronę, dając początek Karolingom.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gustav Faber – Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994, s. 118.
  2. Gustav Faber: Merowingowie i Karolingowie, PIW, Warszawa 1994, s. 118.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Historia powszechna. Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. Tom 7, Mediaset Group SA, 2007, s. 87. ​ISBN 978-84-9819-814-0


Poprzednik
Chlotar II
król Franków salickich (Neustria i Burgundia)
629639
Następca
Chlodwig II
Poprzednik
Chlotar II
król Franków salickich (Austrazja)
623634
Następca
Sigebert III