Karol II Hohenzollern-Sigmaringen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Karol II Rumuński)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol II
ilustracja
Król Rumunii
Okres panowania od 1930
do 1940
Poprzednik Michał I Rumuński
Następca Michał I Rumuński
Dane biograficzne
Dynastia Hohenzollern-Sigmaringen
Data i miejsce urodzenia 15 października 1893
Sinaia
Data i miejsce śmierci 4 kwietnia 1953
Estoril
Ojciec Ferdynand I Rumuński
Matka Maria Koburg
Odznaczenia
Łańcuch Orderu Gwiazdy Rumunii Łańcuch Orderu Karola I (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Order Michała Walecznego I klasy (Rumunia) Krzyż Wielki Orderu Avis (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Chrystusa Krzyż Wielki Orderu św. Jakuba od Miecza (Portugalia) Wstęga Trzech Orderów (Portugalia) Order Podwiązki (Wielka Brytania) Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Virtuti Militari

Karol II (ur. 15 października 1893 w Sinai, Rumunia, zm. 4 kwietnia 1953 w Estoril, Portugalia) – król Rumunii w latach 1930-1940.

Życiorys[edytuj]

Był najstarszym synem króla Ferdynanda I i Marii Koburg. Początkowo zasłynął jako playboy, z racji posiadania wielu kochanek. Józef Piłsudski w trakcie jednej ze swych wizyt w Rumunii odznaczył księcia Karola orderem Virtuti Militari[1]. W 1925 został pozbawiony prawa do tronu na rzecz swojego syna Michała, który w 1927 objął tron jako Michał I. W 1930 niespodziewanie wrócił do kraju i został koronowany na króla. W czasie swojego panowania często wpływał na bieżącą politykę. 28 kwietnia 1937 r., w czasie wizyty w Polsce objął honorowe szefostwo 57 PPWlkp, który od tego dnia nosił nazwę – 57 Pułk Piechoty Wielkopolskiej Karola II Króla Rumunii. Karol II odznaczył sztandar pułkowy Orderem Michała Walecznego[2] III.kl. Król otrzymał wówczas także Order Orła Białego. W 1938 Karol II przejął dyktatorską władzę. Zdelegalizował Żelazną Gwardię, którą wcześniej wspierał.

6 września 1940 abdykował na rzecz swojego syna Michała i wyjechał z kraju. Zmarł na raka w 1953, na wygnaniu w Portugalii.

Rodzina[edytuj]

Karol II na wielkim bankiecie w roku 1935 na dworze w Bukareszcie z okazji sześćdziesiątych urodzin jego matki, po lewej stronie Karola znajduje się jego siostra Elżbieta, królowa Grecji

Karol po raz pierwszy ożenił się w Odessie na Ukrainie 31 sierpnia 1918 z Joanną Marią Valentiną Lambrino, nazywaną Zizi Lambrino (1898–1953), córką rumuńskiego generała. Było to małżeństwo morganatyczne i zostało unieważnione w 1919. Para miała syna:

  • Mirceę Gregora Carola Lambrino (1920-2006).

10 marca 1921 w Atenach w Grecji ożenił się z Heleną, księżniczką grecką i duńską, ale wkrótce małżeństwo to rozpadło się przez romans Karola z Eleną (Magdą) Lupescu (1895?–1977). Helena rozwiodła się z Karolem w 1928, para miała jednak syna:

Karol miał również syna i córkę ze swoją kochanką – licealistką Marią Martini.

Odznaczenia (lista niepełna)[edytuj]

Rumuńskie
Zagraniczne

Przypisy

  1. a b Dziennik Poznański, 27 IV 1937, nr 146, s. 3.
  2. Kodeks Orderowy, s. 149.
  3. Cidadãos Estrangeiros Agraciados com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 23 grudnia 2011].
  4. M.P. z 1937 r. Nr 145, poz. 247.

Bibliografia[edytuj]

  • Wiesław Bończa-Tomaszewski, Kodeks Orderowy, Warszawa 1939