Kazimierz Horoszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Horoszkiewicz
Ilustracja
tytularny generał dywizji tytularny generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1867
Bajmaki (pow. złoczowski)
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1942
Tobolsk
Przebieg służby
Lata służby 1889-1890 i 1895-1926
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Strzelców Podhalańskich
2 Dywizja Górska
1 Dywizja Górska
23 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Wojskowy Karola Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry)
Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami

Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach w pow. złoczowskim, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku)[1] – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Zarys biografii[edytuj]

Był synem Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 ukończył gimnazjum w Brzeżanach i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1889-1890 odbył jednoroczną służbę wojskową i uzyskał stopień podporucznika rezerwy. W 1895 został powołany do zawodowej służby wojskowej, którą pełnił w garnizonie Lwów i Rzeszów. Na początku I wojny światowej w stopniu kapitana dowodził kompanią, następnie w stopniu majora dowodził batalionem[2]. Pod koniec 1914 odniósł rany ręki pod Miżyńcem[2]. Od września 1915 ponownie był na froncie[2]. W 1916 był majorem 19 Pułku Piechoty Landwehry[3]. Pod koniec wojny dowodził pułkiem.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 Pułku Strzelców Podhalańskich. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.

Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[4]. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie.

31 marca 1926 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dniem 31 maja 1926 roku– datą przeniesienia w stan spoczynku[5]. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.

We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku, w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa[6]. Tam też został pochowany.

Upamiętnienie[edytuj]

Nazwisko Kazimierza Horoszkiewicza zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, umieszczonej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu w 1988, honorującej dowódców 1 Pułku Strzelców Podhalańskich[7].

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Polskie
Zagraniczne

Przypisy

  1. Małgorzata Cygnarowicz, Generał z Nowego Sącza (pol.) [dostęp 2011-12-04]
  2. a b c d Kronika. Odznaczenie. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 11 z 5 marca 1916. 
  3. a b Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 44 z 22 października 1916. 
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 30.04.1922 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 17 z 19.04.1926 r.
  6. dobroni.pl - Spotkanie z Andrzejem Horoszkiewiczem (pol.) [dostęp 2011-12-03]
  7. Nowy Sącz - tablica upamiętniająca dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 2 kwietnia 2015].
  8. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828
  9. Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, Nr 6 z 30 stycznia 1916. 

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr., s. 39
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 1389-140
  • Małgorzata Cygnarowicz, Generał z Nowego Sącza, miesięcznik "Sądeczanin", czerwiec 2011