Koczarki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 53.9810000°N 21.4540100°E
- błąd 0 m
WD 53°59'0"N, 21°28'0"E, 53°58'46.06"N, 21°27'24.12"E
- błąd 38 m
Odległość 917 m
Koczarki
wieś
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Powiat kętrzyński
Gmina Kętrzyn
Liczba ludności (2011) 269[1]
Strefa numeracyjna 89
Kod pocztowy 11-400[2]
Tablice rejestracyjne NKE
SIMC 0477660
Położenie na mapie gminy wiejskiej Kętrzyn
Mapa konturowa gminy wiejskiej Kętrzyn, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Koczarki”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po prawej znajduje się punkt z opisem „Koczarki”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Koczarki”
Położenie na mapie powiatu kętrzyńskiego
Mapa konturowa powiatu kętrzyńskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Koczarki”
Ziemia53°58′51,6000″N 21°27′14,4360″E/53,981000 21,454010

Koczarki (niem. Kotzargen, od 1929 Eichhöhe[3]) – wieś mazurska w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie kętrzyńskim, w gminie Kętrzyn. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

We wsi działa Stowarzyszenie Rozwoju Wsi Koczarki[4]. Na terenie wsi działalność duszpasterską prowadzą następujące kościoły: Kościół Rzymskokatolicki, Kościół Ewangelicko-Augsburski.

Historia wsi[edytuj | edytuj kod]

Data założenia wsi nie jest znana. W XVII i XVIII w. gospodarzyła tu szlachecka rodzina Sojacińskich-Sujatów należąca do arian, czyli do braci polskich osiadłych w Prusach. Do Koczarek arianie dotarli za pośrednictwem Siedmiogrodu – wskazują na to genealogie niektórych miejscowych Mazurów (piśmienni byli od XVII w.) 16 czerwca 1929 roku ówczesna niemiecka władza Prus Wschodnich dokonała zmiany historycznej nazwy Kotzargen na Eichhöhe[5].

Przed II wojną światową Koczarki znajdowały się na terenie powiatu mrągowskiego. Obok majątku ziemskiego, na którego terenie znajduje się dwór wybudowany w połowie XIX w., w Koczarkach funkcjonowały także gospodarstwa chłopskie. Majątek ziemski po 1945 użytkowany był jako PGR.

Obóz jeniecki w Koczarkach[edytuj | edytuj kod]

W Koczarkach znajdował się podobóz Stalagu I-A w Stabławkach. W czasie II wojny światowej przetrzymywani byli tu jeńcy i robotnicy przymusowi zatrudniani głównie przy kopaniu rowów przeciwpancernych. Warunki życia w tym obozie opisane zostały we wspomnieniach Kazimierza Miączyńskiego, zamieszczonych w publikacji Ze znakiem "P" relacje i wspomnienia z robót przymusowych w Prusach Wschodnich w latach II wojny światowej (Olsztyn 1985 r.). Jak wynika ze wspomnień Miączyńskiego, do Koczarek trafił w 1944, gdy na terenie Prus rozpoczęto akcję budowy okopów. Autor wspomnień podaje, że w Koczarkach zakwaterowanych było ok. 3000 ludzi, którzy spali m.in. w stodole i oborze. Pracowali w grupach po 50 osób, podzielonych jeszcze na podgrupy po 10 osób. Praca przy kopaniu okopów trwała 12 godzin. Dzienne wyżywienie stanowiła zupa z brukwi na obiad i kolację oraz jeden chleb na cztery osoby i 42 gramy margaryny na osobę. W czasie funkcjonowania obozu w Koczarkach zmarło 13 robotników przymusowych, którzy pochowani zostali na miejscowym cmentarzu. Barak z czerwonej cegły, który służył jako stołówka, kuchnia i magazyn żywności od 1945 do 1965 był wykorzystywany jako sezonowe przedszkole.

Koczarki od połowy XX w.[edytuj | edytuj kod]

Przed przejęciem PGR przez AWRSP Zakład Koczarki wchodził w skład PGR Nakomiady. PGR Koczarki miał powierzchnię 800 ha użytków rolnych i utrzymywano tam 120 krów dojnych.

Po 1945 w Koczarkach zmniejszyła się liczba gospodarstw chłopskich. Znaczna część Mazurów, w wyniku różnego rodzaju nacisków wyjechała do Niemiec. Miejscowa ludność zawsze zachowywała postawę zrozumienia i tolerancji. W czasach PRL przed 1975, gdy potrzebny był cement na remont katolickiego kościoła św. Jerzego w Kętrzynie (towar ten był na przydziały, Kościół Katolicki był z nich wyłączony), przydział cementu potrzebnego na remont św. Jerzego pod pretekstem remontu własnych budynków gospodarczych wziął na siebie ewangelik August Roszig.

8 lipca 2001 otworzono tu kaplicę przynależną do Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Kętrzynie. W uroczystości otwarcia kaplicy uczestniczył biskup diecezji mazurskiej Rudolf Bażanowski.

W Koczarkach jest czynny cmentarz ewangelicki. We wsi znajduje się budynek dawnej szkoły wybudowanej przed 1945, a użytkowanej także po II wojnie światowej. Obecnie dzieci z Koczarek dowożone są do Szkoły Podstawowej w Nakomiadach i do Gimnazjum Gminnego w Karolewie.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

  • W 1910 było tu 337 mieszkańców, w tym 63 w majątku.
  • W 2000 było tu 271 mieszkańców.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Małgorzata Jackiewicz-Garniec, Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich (Wydanie III poszerzone i uzupełnione), wyd. Studio ARTA, Olsztyn 2001, ​ISBN 83-912840-2-6​.
  • Biuletyn Gminy Kętrzyn, Nr3/81, Rok IX, z 19 kwietnia 2006, ISSN 1731-0059.
  • Kętrzyn z dziejów miasta i okolic, wyd. "Pojezierze", Olsztyn 1978.
  • Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1895.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Koczarki w liczbach, [w:] Polska w liczbach [online], polskawliczbach.pl [dostęp 2019-10-29] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. Kod pocztowy Koczarki •• Wyszukiwarka, kody pocztowe, ulice, mapa, www.kodypocztowe.info [dostęp 2019-10-29].
  3. B. Konopka, C. Mazur, S. Starzewski, Grosse Masurische Seen. Touristenkarte, wyd. Copernicus, PPWK Warszawa 2003, ​ISBN 83-7329-245-4
  4. Nakomiady: Plon niesiemy, czyli dożynki po mazursku
  5. Amtsbezirk Wachau, www.territorial.de [dostęp 2017-11-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]