Konstanty Pereświet-Sołtan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Pereświet-Sołtan
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data urodzenia 8 marca 1885
Data śmierci 1943
Przebieg służby
Lata służby do 1935 i 1939
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 17 Pułk Piechoty
13 Batalion Graniczny
23 Batalion Graniczny
30 Pułk Strzelców Kaniowskich
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr I
Komenda Miasta Warszawy
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
dowódca batalionu granicznego
dowódca pułku piechoty
inspektor poborowy
zastępca komendanta miasta
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Zasługi (II RP)

Konstanty Pereświet-Sołtan (ur. 8 marca 1885, zm. 1943) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób ppłk. Konstantego Pereświet-Sołtana na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 41 pułku piechoty.

19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej[1]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 17 pułku piechoty[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 396. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy I batalionu 17 pułku piechoty w Rzeszowie[4][5][6]. 1 grudnia 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 79. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7].

Z dniem 25 lutego 1925 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 13 batalionu granicznego w Kopyczyńcach[8]. W lutym 1926 roku został przeniesiony na stanowisko dowódcy 23 batalionu granicznego[9].

29 stycznia 1929 roku został przeniesiony z KOP do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie na stanowisko dowódcy pułku[10]. W 1931 roku był słuchaczem V Kursu Unifikacyjnego dowódców pułków piechoty. Ówczesny komendant Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie, pułkownik Bruno Olbrycht wystawił mu następującą opinię: „pracowity, niezdecydowany, powierzchowny, taktycznie nieopanowany”[11]. W marcu 1932 roku otrzymał przeniesienie do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko inspektora poborowego[12][13]. W grudniu 1933 roku został przeniesiony do Komendy Miasta Warszawy na stanowisko zastępcy komendanta z równoczesnym powierzeniem czasowo obowiązków komendanta miasta Warszawy[14]. Z dniem 31 sierpnia 1935 roku został przeniesiony w stan spoczynku[15].

W kampanii wrześniowej 1939 roku był oficerem sztabu dowódcy piechoty Zgrupowania „Brześć”. Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A21-tuje-6)[16].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 70, 881.
  3. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 32.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 546.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 173, 402.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 164, 344.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 732.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 75 z 21 lipca 1925 roku, s. 397.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 117, 165.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 33.
  11. Referat Personalny GISZ - opinie z kursów o oficerach, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/118 s. 509.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 229.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 19, 453.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 8.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 4 lipca 1935 roku, s. 85.
  16. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 120.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]