Kopyczyńce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kopyczyńce
Копичинці
ilustracja
Herb
Herb
Państwo

 Ukraina

Obwód

 tarnopolski

Rejon

husiatyński

Powierzchnia

3,5 km²

Wysokość

340 m n.p.m.

Populacja (2017)
• liczba ludności


6748[1]

Nr kierunkowy

+380-3557

Kod pocztowy

48260

Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa konturowa obwodu tarnopolskiego, blisko centrum po prawej na dole znajduje się punkt z opisem „Kopyczyńce”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kopyczyńce”
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Kopyczyńce”
Ziemia49°06′N 25°54′E/49,100000 25,900000
Strona internetowa
Portal Ukraina
Położenie na mapie województwa tarnopolskiego do roku 1939

Kopyczyńce[2] (ukr. Копичинці) – miasto w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, w rejonie husiatyńskim nad rzeczką Niczławą. W 1921 r. (spis) 8146 mieszkańców. Zamieszkane do 1944 r. głównie przez Polaków, Ukraińców i Żydów.

Znajduje się tu stacja kolejowa Kopyczyńce, węzeł linii TarnopolBiała Czortkowska i Husiatyn - Kopyczyńce.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek, dwór - w Kopyczyńcach istniał warowny zamek, który oparł się najazdom Turków i Tatarów i przetrwał do XVIII w. W połowie XVIII w. na miejscu zamku wybudowano klasycystyczny dwór zwany pałacem[9], zniszczony podczas I wojny światowej[10].
  • kościół parafialny - znajduje się w mieście; autorem projektu mógł być Piotr Polejowski[11].

Urodzeni[edytuj | edytuj kod]

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. nr 69, poz. 104).
  3. Carte nouvelle des Royaumes de Galizie et Lodomerie avec le District de Bukowine, Augsburg po 1772
  4. Carte Generale de l'Atlas des Roiaumes Galicie et Lodomerie divisés en 19 Cercles avec la Buckowina, 1786
  5. „Czas” nr 243, Kraków 22. października 1862, str. 3.
  6. M.P. z 1925 r. nr 160, poz. 717
  7. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  8. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.95
  9. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 88-89, ISBN 83-04-04229-0, ISBN 83-04-03701-7 (całość).
  10. Grzegorz Rąkowski, Paweł Luboński, Podole. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część II, Pruszków: Rewasz, 2006, s. 190, ISBN 83-89188-46-5, OCLC 69287000.
  11. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 206.
  12. Мефодий (Кудряков). [dostęp 2012-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-21)].
  13. Nekrolog w Gazecie Wrocławskiej, 24 II 2017, strona 12
  14. zobacz http://www.wasylkowce.kunicki.net.pl/

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]