Kopyczyńce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kopyczyńce
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód  tarnopolski
Rejon husiatyński
Powierzchnia 3,5 km²
Wysokość 340 m n.p.m.
Populacja (2017)
• liczba ludności

6748[1]
Nr kierunkowy +380-3557
Kod pocztowy 48260
Położenie na mapie obwodu tarnopolskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu tarnopolskiego
Kopyczyńce
Kopyczyńce
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Kopyczyńce
Kopyczyńce
Ziemia49°06′N 25°54′E/49,100000 25,900000
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina
Położenie na mapie województwo tarnopolskiego w 1939 r.

Kopyczyńce[2] (ukr. Копичинці) – miasto w obwodzie tarnopolskim Ukrainy, w rejonie husiatyńskim nad rzeczką Niczławą. W 1921 r. (spis) 8146 mieszkańców. Zamieszkane do 1944 r. głównie przez Polaków, Ukraińców i Żydów.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek, dwór - w Kopyczyńcach istniał warowny zamek, który oparł się najazdom Turków i Tatarów i przetrwał do XVIII w. W połowie XVIII w. na miejscu zamku wybudowano klasycystyczny dwór zwany pałacem[6], zniszczony podczas I wojny światowej[7].
  • kościół parafialny - w miejście znajduje się kościół parafialny (autorem projektu mógł być Piotr Polejowski[8]).

Urodzeni[edytuj | edytuj kod]

Pobliskie miejscowości[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2017 року. Державна служба статистики України. Київ, 2017. стор.65
  2. Zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast (M.P. z 1937 r. Nr 69, poz. 104).
  3. M.P. z 1925 r. Nr 160, poz. 717
  4. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  5. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.95
  6. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, T. 7, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1995, s. 88-89.
  7. Grzegorz Rąkowski, Podole. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część II, Rewasz, Pruszków 2006, ​ISBN 83-89188-46-5​, s. 190
  8. Jerzy Kowalczyk, Świątynie i klasztory późnobarokowe w archidiecezji lwowskiej [w] Rocznik Historii Sztuki, 2003, Nr XXVIII, s. 206.
  9. Władysław Zajączkowski: C. K. Szkoła Politechniczna we Lwowie. Rys historyczny jej założenia i rozwoju, tudzież stan jej obecny. Lwów : nakładem Szkoły Politechnicznej, 1894, s. 212.
  10. Beata Kost, Władysław Wszelaczyński, kuriergalicyjski.com [dostęp 2016-04-03].
  11. Мефодий (Кудряков)
  12. zobacz http://www.wasylkowce.kunicki.net.pl/

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]