Löbau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Löbau
Lubij
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Saksonia
Powiat Powiat Görlitz
Powierzchnia 78,74 km²
Wysokość 260 m n.p.m.
Populacja (31.12.2014)
• liczba ludności
• gęstość

15 288
194 os./km²
Nr kierunkowy 03585
Kod pocztowy 02708
Tablice rejestracyjne GR
Położenie na mapie Saksonii
Mapa lokalizacyjna Saksonii
LöbauLubij
Löbau
Lubij
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
LöbauLubij
Löbau
Lubij
Ziemia51°05′N 14°40′E/51,083333 14,666667
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Löbau (górnołuż. i pol. Lubij[1]) – miasto w Niemczech, w kraju związkowym Saksonia. w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Görlitz, położone między Budziszynem a Görlitz, nad Löbauer Wasser (Lubijska Woda), u stóp Löbauer Berg (Lubijska Hora), siedziba wspólnoty administracyjnej Löbau. Do reformy administracyjnej Saksonii w powiecie Löbau-Zittau.

Miasto jest centrum produkcji rolniczej Górnych Łużyc, ośrodkiem przemysłu spożywczego i tekstylnego. Znajduje się tutaj założona w 1859 r. wytwórnia fortepianów Augusta Förstera.

Nazwa[edytuj]

Pierwotną nazwą miejscowości była łużycka nazwa Lobije lub Libije[2] oznaczającej "lubić". Po podbiciu w średniowieczu Słowian połabskich z plemion Serbów lużyckich mieszkających na Łużycach nazwa została później zgermanizowana początkowo na Liebe, a później na Lobau.

Historia[edytuj]

W grodzisku na Löbauer Berg (Lubijska Hora) koło miasta znaleziono ślady bytności człowieka z okresu paleolitu. Miejscowość była po raz pierwszy wzmiankowana w 1221 r.[3]. Od średniowiecza słynęła z produkcji sukienniczej. W 1346 r. w ramach przeciwdziałania okolicznemu rozbojowi miasto połączyło siły wraz z innymi grodami przystępując do tzw. Związku Sześciu Miast Górnołużyckich[4]. W 1429 r. w wyniku ataku husytów wielki pożar strawił niemal całe miasto z wyjątkiem kościoła św. Mikołaja (Nikolaikirche)[5].

Lubij ok. 1850 roku

Od XIV do pocz. XVII wieku należało do Czech, później do Saksonii (od 1635 r.). W latach 1678 oraz w 1710 miasto spłonęło po raz kolejny. W latach 1697-1706 i 1709-1763 miasto leżało w granicach unijnego państwa polsko-saskiego. O unii przypominają dziś trzy dystansowe słupy poczty polsko-saskiej oraz kartusz z herbami Polski i Saksonii na fasadzie ratusza. W 1806 miasto zostało częścią Królestwa Saksonii, połączonego od 1807 do 1815 unią z Księstwem Warszawskim. We wrześniu 1813 r. oddziały polskie dowodzone przez ks. Józefa Poniatowskiego broniły miasta przed ścigającymi wojska napoleońskie Rosjanami. Od lat 30. XIX wieku datuje się okres industrializacji miasta. Powstało w tym czasie wiele zakładów przemysłowych i wytwórni, jak np. znana wytwórnia fortepianów Augusta Förstera. W 1847 r. miasto uzyskało połączenie kolejowe z Dreznem i Görlitz, a w roku następnym z Żytawą.

W 1871 Lubij został częścią zjednoczonych Niemiec. W 1912 r. w miejscowym kościele św. Jana (Johanniskirche) odprawiono ostatnią mszę w języku górnołużyckim[6]. W 1949 r. utworzono w mieście ośrodek odbudowy hodowli owiec, które dawniej były powszechnie hodowane na Łużycach. Od 1949 do 1990 miasto należało do NRD. W 1974 do miasta włączono miejscowość Oppeln, z której wywodzi się polsko-niemiecki ród szlachecki Oppeln-Bronikowskich, a w 2003 włączono Kittlitz, z którego wywodzi się polsko-niemiecki ród szlachecki Kietliczów. W 1991 w lubijskim ratuszu reaktywowano Związek Sześciu Miast[4].

Zabytki i inne atrakcje[edytuj]

  • wczesnosłowiańskie grodzisko na Löbauer Berg (Lubijska Hora) (449 m n.p.m.) z X-XI wieku,
  • kościół św. Mikołaja (Nikolaikirche) z XIII wieku, gotycki, przebudowany w l. 1884-85,
  • kościół św. Ducha (Heilig-Geist) z XV wieku, gotycki, z barokowym wyposażeniem wnętrza,
  • kościół św. Jana (Johanniskirche) z XV w., późnogotycki. W latach 1676-1912 był kościołem Serbołużyczan i w ich języku odprawiano tutaj nabożeństwa,
  • Ratusz z późnogotycką wieżą z XV w. i barokowo-klasycystyczną fasadą,
  • słup milowy poczty saskiej z czasów króla Polski Augusta II z polskim Orłem i litewską Pogonią przy Bahnhofstr,
  • kamienica Pod Złotym Okrętem z pocz. XVIII wieku, barokowa. Płaskorzeźba na fasadzie domu przedstawiająca złoty okręt jest pamiątką po mieszczącej się tutaj niegdyś oberży Pod Złotym Okrętem,
  • wieża widokowa króla Fryderyka Augusta na Löbauer Berg (Lubijska Hora) z 1854 r. o bogatej żeliwnej konstrukcji, jedynej tego typu w Europie, wys. 28 m[4]. Nazwana została imieniem saskiego króla Fryderyka Augusta II, za panowania którego została skonstruowana,
  • dom Schminke z 1933, zabytek modernizmu klasycznego[4].

Transport[edytuj]

Dworzec kolejowy Löbau (Sachs)

W mieście znajduje się stacja kolejowa Löbau (Sachs).

Współpraca[edytuj]

Miejscowości partnerskie[7]:

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. Mapa Polski 1:500 000 Wojskowy Instytut Geograficzny Sztabu Generalnego W.P., Warszawa 1947 [1]
  2. A.F. Busching, "A new system of geography", rozdz. "Lusatia", London 1762, str. 132.
  3. Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, str. 51.
  4. a b c d Löbau i okoliczne tereny. Nyski Kulturalny Kulturalnik. [dostęp 2016-04-19].
  5. A.F. Busching, "A new system of geography", rozdz. "Lusatia", London 1762, str. 133.
  6. Johanniskirche
  7. Współpraca

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]