Mużaków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mużaków
Bad Muskau
Mužakow
Ilustracja
Rynek w Mużakowie
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Saksonia
Powiat Görlitz
Prawa miejskie 1452
Powierzchnia 15,35 km²
Wysokość 110 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2013)
• liczba ludności
• gęstość

3678[1]
240 os./km²
Nr kierunkowy 035771
Kod pocztowy 02953
Tablice rejestracyjne GR
Plan Mużakowa
Plan Mużakowa
Położenie na mapie Saksonii
Mapa lokalizacyjna Saksonii
MużakówBad MuskauMužakow
Mużaków
Bad Muskau
Mužakow
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
MużakówBad MuskauMužakow
Mużaków
Bad Muskau
Mužakow
Ziemia 51°33′N 14°43′E/51,550000 14,716667
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Mużaków[2] (niem. Bad Muskau; górnołuż. Mužakow lub Kupjel Mužakow) – miasto uzdrowiskowe w Niemczech, administracyjnie w kraju związkowym Saksonia nad Nysą Łużycką, w okręgu administracyjnym Drezno, w powiecie Görlitz, siedziba wspólnoty administracyjnej Mużaków. Do 1945 jedno miasto z Łęknicą położoną na prawym brzegu Nysy. Do 31 lipca 2008 miasto leżało na terenie nieistniejącego już powiatu Niederschlesischer Oberlausitzkreis.

Ludność miasta wynosi 3661 mieszkańców (2014). W Mużakowie znajduje się drogowe przejście graniczne. Na terenie miasta znajduje się Park Mużakowski, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia[edytuj]

Nowy Zamek w XIX wieku

W XIV wieku powstał tutaj zamek, wokół którego rozwinęła się osada, która w 1452 roku otrzymała prawa miejskie. Początkowo mieszkańcy zajmowali się obróbką drewna, lecz od XVII wieku przestawiono się na garncarstwo oraz handel. Miasto w 1635 roku zostało wraz z Górnymi Łużycami utracone przez Królestwo Czech na rzecz Elektoratu Saksonii. W latach 1697-1706 i 1709-1763 leżało w granicach unijnego państwa polsko-saskiego. Mużaków leżał na trasie podróży króla Polski Augusta III Sasa z Drezna do Wschowy i Warszawy. W 1806 zostało częścią Królestwa Saksonii, połączonego w latach 1807-1815 unią z Księstwem Warszawskim. W 1811 roku miasto stało się własnością ks. Hermanna von Pücklera, który był założycielem parku liczącego ponad 1 200 ha. Od tych czasów datuje się również zainteresowanie leczniczymi właściwościami miejscowych źródeł. Na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego w 1815 miasto przypadło Królestwu Prus. Administracyjnie należało do prowincji Śląsk (1815-1919 i 1938-1941) i Dolny Śląsk (1919-1938 i 1941-1945). Od 1823 roku zaczęły powstawać w Mużakowie pierwsze zakłady balneologiczne i sanatoria. Następny właściciel Mużakowa, hr. Arnim, dokonał znacznej rozbudowy uzdrowiska po 1883 roku, na co niewątpliwie wpłynęło wcześniejsze wybudowanie kolei łączącej miasto z Berlinem i Görlitz (1867 rok). W kwietniu 1945 roku, w wyniku zaciekłych walk 2 Armii Wojska Polskiego z Niemcami, miasto zostało w poważnym stopniu zniszczone (ok. 70%). W tym samym roku decyzją Radzieckiej Administracji Wojskowej w Niemczech miasto wraz z leżącą na zachód od Nysy Łużyckiej częścią Prowincji Dolny Sląsk zostało włączone do Saksonii, której część stanowiło do jej likwidacji w 1952 roku. W latach 1949-1990 część NRD. Od 1990 w granicach odtworzonego Wolnego Kraju Saksonia.

Zabytki[edytuj]

  • Nowy Zamek (Neues Schloss) z XVI wieku wzniesiony przez budowniczych z Italii w stylu renesansowym. Zamek został uszkodzony podczas walk w 1945 r.
  • Stary Zamek (Altes Schloss) z XVI wieku (odbudowany w l. 60. XX wieku) z palmiarnią i parkiem, w którym znajduje się grób Machbuby, egipskiej dziewczynki kupionej przez ks. von Pücklera na targu podczas podróży do Egiptu. Była ona ponoć córką księcia egipskiego. Zmarła po siedmiu latach pobytu w Mużakowie w 1840 r.
  • kościół protestancki późnogotycki, przebudowany na przeł. XVI i XVII wieku. Obok pomnik nagrobny przedstawiciela łużyckiego Oświecenia Jana Jurija Vogla (1733-1826).
  • wieża ciśnień

Współpraca[edytuj]

Miejscowości partnerskie[3]:

Galeria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. www.statistik.sachsen.de
  2. Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami RP: Nazewnictwo geograficzne świata. T. 12: Europa Część II. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2010, s. 150. ISBN 978-83-254-0825-1.
  3. Współpraca

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof R. Mazurski, Andrzej Zieliński: Łużyce, Warszawa 1984, KAW, ISBN 83-03-00772-6

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy