Leon Bianchi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Bianchi
Leonard
podpułkownik dyplomowany saperów podpułkownik dyplomowany saperów
Data i miejsce urodzenia 21 maja 1896
Kraków
Data i miejsce śmierci 6 października 1944
Warburg
Przebieg służby
Lata służby 1914-1944
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 4 Brygada Saperów
Szefostwo Saperów
Szkoła Podchorążych Inżynierii
batalion mostowy
30 Dywizja Piechoty
Armia „Poznań”
Stanowiska II oficer sztabu brygady
kierownik referatu
dowódca batalionu
szef sztabu dywizji
dowódca saperów armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
Obrona Lwowa
wojna polsko-bolszewicka
Kampania wrześniowa
bitwa nad Bzurą
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Leon Bianchi (ur. 21 maja 1896 w Krakowie, zm. 6 października 1944 w Dössel, obecnie dzielnica Warburga) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył 7 klas szkoły realnej w Tarnowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich, w których ukończył szkołę podoficerską, a następnie brał udział w walkach frontowych. 5 lipca 1916 roku został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką i przebywał w szpitalu. Po rozwiązaniu Legionów został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii.

1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo służył jako oficer kompanii technicznej w 5 pułku piechoty Legionów w Tarnowie, a następnie był adiutantem batalionu w tym samym pułku. W 1919 walczył w obronie Lwowa. Pod koniec 1919 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie na stanowisko referenta do spraw technicznych, gdzie pełnił służbę do października 1921. Następnie był zastępcą dowódcy batalionu zapasowego 5 pp Leg.. Od grudnia 1922 był dowódcą kompanii saperów w 28 Batalionie Straży Granicznej w Nowogródku. W latach 1923-1924 przebywał w rezerwie z przydziałem do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem[1]. W 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów rezerwowych inżynierii i saperów, i przydzielony do 7 Pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu[2]. W kwietniu 1925 ukończył kurs doskonalący oficerów saperów w Warszawie[3]. Z dniem 1 lutego 1926 został przemianowany na oficera zawodowego w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od 1925 roku pełnił służbę w 5 Pułku Saperów w Krakowie na stanowisku dowódcy batalionu saperów i adiutanta pułku, a od 26 kwietnia 1928 roku kwatermistrza pułku[4].[5]. 27 kwietnia 1929 został wyznaczony na stanowisko II oficera sztabu 4 Brygady Saperów w Krakowie[6]. 31 marca 1930 został przeniesiony do Szefostwa Saperów M.S.Wojsk. w Warszawie na stanowisko kierownika Referatu Ogólnego[7]. 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na dwuletni Kurs 1930-1932[8][9]. Z dniem 1 października 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Inżynierii na stanowisko dowódcy batalionu szkolnego[10]. W 1934 został przeniesiony do Dowództwa 30 Poleskiej Dywizji Piechoty w Kobryniu na stanowisko szefa sztabu[11]. Od listopada 1936 do 8 lipca 1938 dowodził Batalionem Mostowym w Kazuniu i częściowo w Twierdzy Modlin[12]. Następnie został przeniesiony do rezerwy personalnej oficerów przy Inspektorze Saperów.

Kampania wrześniowa[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą saperów Armii „Poznań”[13]. Walczył w bitwie nad Bzurą. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagach VII A Murnau[14], VI B Dössel. Zmarł 6 października 1944 w wyniku ran odniesionych podczas bombardowania oflagu VI B Dössel. Został pochowany na cmentarzu obozowym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik – 1 stycznia 1919
  • porucznik – 1 lipca 1920
  • kapitan – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1425. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych piechoty, po przeniesieniu do korpusu oficerów rezerwowych inżynierii i saperów zajmował 128. lokatę, 1 lutego 1926 został przemianowany na oficera zawodowego ze starszeństwem z 1 lipca 1919 i 6. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[15]
  • major – 18 lutego 1928 ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 39. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[16]
  • podpułkownik – ze starszeństwem z 1 stycznia 1936
  • pułkownik – pośmiertnie

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik oficerski 1923, s. 258, 482.
  2. Rocznik oficerski 1924, s. 810, 839.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 48 z 29.04.1925
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 148.
  5. Rocznik oficerski 1928, s. 573, 594.
  6. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 27 kwietnia 1929 r., Nr 9, s. 124.
  7. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 31 marca 1930 r., Nr 8, s. 110.
  8. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 28 stycznia 1931 r., Nr 1, s. 7.
  9. Rocznik oficerski 1932, s. 250, 800.
  10. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 9 grudnia 1932 r., Nr 13, s. 406.
  11. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych z 22 grudnia 1934 r., Nr 14, s. 266.
  12. Piotr Zarzycki, Batalion Mostowy ..., s. 21.
  13. Piotr Bauer, Bogusław Polak, Armia „Poznań” w wojnie obronnej 1939, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1983, ​ISBN 83-210-0385-0​, s. 463.
  14. Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 71.
  15. Dziennik Personalny Spraw Wojskowych nr 20 z 8 maja 1926 r., s. 152.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych z 21.02.1928 nr. 5
  17. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr. 8 z 11.11.1931
  18. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 15 z 11.11.1928

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932.
  • Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09287-7.
  • Zdzisław Józef. Cutter: Saperzy Polscy 1918 - 1939. Wrocław [etc.]: Drukarnia "Teson", 2001. ISBN 83-87384-05-4.
  • Zdzisław Józef. Cutter: Saperzy II Rzeczypospolitej. Warszawa [etc.]: Pat, 2005. ISBN 83-921881-3-6.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Księgarnia akademicka fundacja centrum dokumentacji czynu niepodległościowego, Kraków 2006.
  • Piotr Zarzycki, Batalion Mostowy. Zarys historii wojennej Pułków Polskich w kampanii wrześniowej, Pruszków 1996.