Leszek Grot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leszek Grot
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1933
Puchaczów
Data śmierci 25 grudnia 2005
Przebieg służby
Lata służby 1948–1988
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki Wojskowa Akademia Polityczna, Wojskowy Instytut Historyczny
Stanowiska redaktor naczelny Wojskowego Przeglądu Historycznego
Grób na Wojskowych Powązkach

Leszek Grot (ur. 18 stycznia 1933 w Puchaczowie, zm. 25 grudnia 2005) – polski historyk wojskowości, oficer polityczny, pułkownik, doktor nauk historycznych.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Do czternastego roku życia mieszkał w Puchaczowie koło Łęcznej gdzie jego rodzice, Franciszka i Henryk, posiadali gospodarstwo rolne. W 1947 patrol bojowy Wolność i Niepodległość zabił – podobno w jego obecności – matkę i siostrę (wyrok podziemia wykonany przez pomyłkę na niewłaściwych osobach).

Ojciec skierował go do kompanii małoletnich w Legnicy, jednak wkrótce rozpoczął naukę w Liceum Ekonomicznym w Lublinie. Wkrótce rozpoczął szkolenie w Szkole Oficerów Politycznych w Łodzi. Ukończył ją z wynikiem bardzo dobrym z opinią wybitnie zdolnego i wskazaniem do dalszej edukacji i pracy naukowej.

Od 1952 już jako podporucznik pracował na stanowisku kierownika gabinetu – asystenta w Katedrze Geografii Wojennej oraz Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego, rozpoczynając jednocześnie kształcenie oraz pracę naukowo-dydaktyczną pod kierunkiem Zygmunta Paruckiego.

Studia[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Akademii Wojskowo-Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego, a następnie historyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Pracę magisterską i doktorską pisał pod patronatem profesora Henryka Jabłońskiego. Następnie został kolejno: starszym asystentem, adiunktem i docentem w Katedrze Historii Polski i Polskiego Ruchu Robotniczego, kierowanej przez Emanuela Halicza.

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Prowadził seminarium magisterskie z zakresu najnowszych dzieł Polski Awansował do stopnia podpułkownika. Po 1968 zaczęły być uznawane za zbyt śmiałe. Członek Rady Naukowej Wydziału, kierownik cyklu wydawniczego Z lat wojny i okupacji.

Odsunięty ze społeczności akademickiej przez władze państwowe po tym jak w czasie transmisji telewizyjnej z obrad VI Zjazdu PZPR udał się na przyjęcie towarzyskie do restauracji Pod Skrzydłami.

Wojskowy Instytut Historyczny[edytuj | edytuj kod]

Został skierowany do Wojskowego Instytutu Historycznego im. Wandy Wasilewskiej. Wkrótce objął stanowisko redaktora naczelnego kwartalnika Wojskowego Przeglądu Historycznego. Awansował również na stopień pułkownika.

Podczas pracy Grota w czasopiśmie ukazało się w nim wiele cenionych materiałów, m.in. wspomnienia Mariana Utnika, materiały dotyczące likwidacji Cmentarza Orląt generała Romana Abramowa i Mieczysława Boruty Spiechowicza oraz materiały pułkownika Jana Rzepeckiego dotyczące Biura Informacji i Propagandy. Ukazywały się także artykuły zakłamujące obraz dziejów Polski – szczególnie w latach 1981–1983.

W 1985 po prawie 10 latach kierowania kwartalnikiem został usunięty z redakcji w wyniku nieporozumień z szefem Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. Został przeniesiony na stanowisko docenta w Wojskowym Instytucie Historycznym. Przeszedł w stan spoczynku w 1988, po prawie 40 latach służby.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Tak jak jego ojciec, miał lewicowe poglądy. Pracował w instytucjach Głównego Zarządu Politycznego LWP, w których przekonywał społeczeństwo polskie do tych poglądów. Transformację ustrojową Polski w 1989 uważał za normalną kolej rzeczy. Uważał że w nowym ustroju politycznym lewica nadal ma możliwości rządzenia, pod warunkiem że zostanie przebudowana i się przystosuje do warunków wolnego rynku i demokracji. Popierał publicznie generała Wojciecha Jaruzelskiego.

Ostatnie lata życia[edytuj | edytuj kod]

Wycofał się z działalności politycznej i naukowej, gdyż uważał że zmiany w polskiej lewicy zachodzą zbyt wolno. Jednocześnie pogarszał się jego stan zdrowia. Po kilku latach wrócił do działalności naukowej. Zmarł 25 grudnia 2005 po długich cierpieniach.

Był żonaty, miał córkę Barbarę oraz synów Tomasza i Pawła.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Napisał kilka książek, kilkadziesiąt artykułów naukowych i publicystycznych. Jest także współautorem dzieł zbiorowych. Wychowawca kilku pokoleń historyków najnowszej historii Polski.

  • Witold Biegański, Leszek Grot Wkład żołnierza polskiego w zwycięstwo nad faszyzmem, Warszawa, „Książka i Wiedza”. 1984
  • Leszek Grot Przemiany rewolucyjne w krajach Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej w latach 1944–1948: materiały międzynarodowego sympozjum naukowego zorganizowanego przez Polską Sekcję Wielostronnej Komisji Problemowej Akademii Nauk Krajów Socjalistycznych ds. Badania Dziejów Rewolucji Październikowej, Warszawa 1977
  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa Pokojowe dzieje wojska polskiego, Warszawa: WIH, 1988
  • Leszek Grot, List generałów: Rzecz o kłamstwie i chamstwie, Toruń 2003.
  • Wojskowa działalność Komunistycznej Partii Polski: Wstępem opatrzył i do druku przygotował Leszek Grot, Wojskowy Przegląd Historyczny, Warszawa 1988