Narodowy anarchizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Narodowy anarchizm – koncepcja polityczna próbująca łączyć anarchizm z nacjonalizmem, klasyfikowana jako doktryna tercerystyczna. Genezę doktryny anarchonacjonalizmu można wywieść z myśli amerykańskiego filozofa Francisa Parkera Yockeya oraz barona Juliusa Evoli, choć sam termin i jego założenia zostały sformułowane przez brytyjskiego aktywistę Troya Southgate'a[1].

Czerwono-czarna gwiazda z wpisanym krzyżem celtyckim - symbol narodowego anarchizmu

Idea[edytuj]

Narodowi anarchiści opowiadają się za likwidacją państwa i ustroju kapitalistycznego. W zamian proponują wprowadzenie hierarchicznych komun z gospodarką opartą na dystrybucjonizmie. Anarchonacjonaliści opowiadają się także za segregacją rasową. Często z tego powodu uważa się narodowy anarchizm za odmianę faszyzmu, jednak sami anarchonacjonaliści odrzucają faszyzm z powodu jego etatyzmu[1].

Narodowy anarchizm w Polsce[edytuj]

Postawy charakterystyczne dla ruchów nacjonalistycznych były obecne wśród anarchistów przełomu XIX i XX wieku w wielu państwach, w tym również i w Polsce. Wyróżnić można m.in. łączących patriotyzm z anarchosyndykalizmem Józefa Zielińskiego i Austyna Wróblewskiego. Innym z prekursorów polskiego anarchonacjonalizmu był Jan Hempel. Wpływy anarchistyczne w jego twórczości można dostrzec w dziele „Kazania Piastowe” z 1911 roku, w którym rozwijał swoje poglądy z wydanej wcześniej książki „Kazania polskie” (1907)[2].

Przypisy

  1. a b Troy Southgate: Manifest Narodowo-Anarchistyczny. legitymizm.org. [dostęp 2016-09-08].
  2. 1. Narodowy anarchizm. W: Jarosław Tomasiewicz: Rewolucja narodowa. Nacjonalistyczne koncepcje rewolucji społecznej w Drugiej Rzeczpospolitej. 2012, s. 5-16. ISBN 978-83-64125-01-0.