Przejdź do zawartości

Limp Bizkit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Limp Bizkit
Ilustracja
Limp Bizkit podczas koncertu w Rams Head Live! w Baltimore (2013)
Rok założenia

1994

Pochodzenie

 Stany Zjednoczone, Jacksonville (Floryda)

Gatunek

nu metal, rap metal, rap rock, funk metal, metal alternatywny, heavy metal, hard rock, post grunge, rapcore

Aktywność

1994–2005, od 2009

Wydawnictwo

Flip Records, Interscope Records, Geffen Records, Cash Money Records

Powiązania

KoЯn, House of Pain, Black Light Burns, La Coka Nostra

Skład
Fred Durst
John Otto
Wes Borland
DJ Lethal
Byli członkowie
Rob Waters
Terry Balsamo
Mike Smith
Sam Rivers (zmarły)
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Limp Bizkit – amerykański zespół muzyczny wykonujący muzykę głównie z gatunku nu metal, rap metal i rap rock, założony w 1994 roku w Jacksonville na Florydzie. Zespół ma niemałe zasługi w rozwoju nu metalu/rap metalu, do którego przyczynił się przełomowymi albumami Significant Other (1999) i Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water (2000). Wylansował przy tym liczne przeboje, tj. np. „Counterfeit”, „Faith”, „Nookie”, „Break Stuff”, „Rollin’ (Air Raid Vehicle)” i „Behind Blue Eyes”[1]. Limp Bizkit sprzedał ponad 40 milionów egzemplarzy swoich albumów na całym świecie, był trzykrotnie nominowany do nagrody Grammy i zdobył wiele innych nagród[2][3].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Lata 1994–1998: Formowanie zespołu, Three Dollar Bill, Y’All$

[edytuj | edytuj kod]
Fred Durst, 2013

Zespół Limp Bizkit został założony w 1994 roku w Jacksonville na Florydzie przez wokalistę Freda Dursta i jego przyjaciela, basistę Sama Riversa[3][1]. Niedługo później, w tym samym roku, do zespołu dołączył kuzyn Riversa, perkusista John Otto oraz gitarzysta Rob Waters (z Watersem w składzie zespół nagrał swoje pierwsze demo, Mental Aquaducts)[1][4]. W 1995 roku Roba Watersa zastąpił Wes Borland[1][3]. Przez krótki okres w 1995 roku w zespole znajdował się także gitarzysta Terry Balsamo, który ostatecznie zasilił szeregi innej formacji z Jacksonville, Cold[5]. W 1996 roku w grupie znalazł się DJ Lethal, zajmujący się turntablizmem[1][3]. Nazwa zespołu pochodzi od gry zwanej limp biscuit, która jest elementem inicjacji niektórych amerykańskich bractw uczelnianych (ang. fraternities). Z innych źródeł wynika, iż podczas rozmowy Freda Dursta z jego znajomym padło stwierdzenie „mój mózg jest jak zmiękły biszkopt” (ang. „limp biscuit”). Wokaliście przypadło to do gustu i taką nazwę przyjął zespół (zmieniono jedynie pisownię słowa „biscuit” na „bizkit”).

Przy okazji występów zespołu KoЯn w okolicach Jacksonville w 1995 roku, jego basista Reginald „Fieldy” Arvizu zrobił sobie kilka tatuaży u Dursta (wówczas pracującego jako tatuażysta) i obaj zostali przyjaciółmi[1]. Następnym razem, gdy KoЯn znów koncertował w okolicy, jego muzycy wzięli jedną z wydanych w latach 1995–1996 taśm demo Limp Bizkit, który przy tym zdążył zyskać popularność na undergroundowej scenie muzycznej w Jacksonville, i byli pod takim wrażeniem, że przekazali ją swojemu producentowi, Rossowi Robinsonowi[1][6][3]. Głównie dzięki wytworzonemu wokół Limp Bizkit rozgłosowi werbalnemu, zespół został wybrany do uczestnictwa w trasie koncertowej z grupami House of Pain i Deftones[1]. Podpisawszy kontrakt z Flip Records, podmiotem zależnym wytwórni Interscope Records, w 1997 roku zespół wydał debiutancki album studyjny, Three Dollar Bill, Y’All$, który w samych Stanach Zjednoczonych do czerwca 1999 roku sprzedał się w nakładzie 1,8 miliona egzemplarzy, dzięki czemu uzyskał status platynowej płyty[3][7]. Promowały go single „Counterfeit”, „Sour” i „Faith”, będący coverem piosenki George’a Michaela[8][9]. W połowie 1998 roku Limp Bizkit stali się jednym z najbardziej cieszących się zainteresowaniem zespołów na rozkwitającej scenie rap metalowej, co pomogło im także w udziale w większej liczbie tras koncertowych – tym razem z Faith No More, a później z Primus – a ponadto zapewniło występ w pokazie Spring Break ’98 Fashion Show telewizji MTV. Jednak największe przełamanie w karierze zespołu stanowił udział w letniej trasie Family Values Tour 1998(inne języki), który znacznie podniósł rangę grupy[1].

Lata 1999–2001: Significant Other i Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water

[edytuj | edytuj kod]
Sam Rivers, 2013
Wes Borland, 2013

Długo oczekiwany drugi album Limp Bizkit, Significant Other, został wydany w czerwcu 1999 roku i do spółki z towarzyszącym mu teledyskiem do jednego z promujących go singli, „Nookie” (w 2000 roku był nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[10]; oprócz niego album promowały jeszcze single „Re-Arranged”, „N 2 Gether Now” i „Break Stuff” – teledysk do niego zdobył nagrodę w kategorii Best Rock Video na gali MTV Video Music Awards(inne języki)[11]), uczynił z zespołu supergwiazdy[1][12]. Significant Other zadebiutował na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów i do końca roku sprzedał się w ponad czterech milionach egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych (do 2011 roku sprzedał się w co najmniej szesnastu milionach egzemplarzy na całym świecie[12]), prześcigając poprzedni album w liczbie otrzymanych platynowych certyfikatów[1]. Był ponadto nominowany do nagrody Grammy w kategorii Best Rock Album[13]. W międzyczasie, na początku lipca 1999 roku, Fred Durst został wybrany na stanowisko starszego wiceprezesa w Interscope Records. Jednak niemałym cieniem na wielkim sukcesie Limp Bizkit położyły się kontrowersje wynikłe z jego występu na festiwalu Woodstock 1999. W trakcie festiwalu miały miejsce liczne zamieszki i napaści na tle seksualnym, a Fred Durst został ostro skrytykowany za podżeganie zgromadzonego pod sceną tłumu do takich zachowań. Podczas występu jego zespołu, w trakcie tzw. moshu zgłoszono co najmniej jeden gwałt (oprócz wielu innego rodzaju obrażeń), a gdy sytuacja zaczęła wymykać się spod kontroli, organizatorzy festiwalu podjęli decyzję o przerwaniu występu Limp Bizkit w połowie. I chociaż niesławne zamieszki pod koniec festiwalu miały miejsce dzień po występie zespołu, grupa i tak została obwiniona przez media o wywołanie iskry rozpalającej niestabilną atmosferę. Mimo to Limp Bizkit był główną gwiazdą trasy Family Values Tour 1999(inne języki), a sam Durst trafiał na pierwsze strony gazet w związku z okresowymi starciami z członkami innych zespołów uczestniczących w trasie[1].

W 2000 roku Fred Durst dał się poznać jako jeden z najbardziej zagorzałych zwolenników handlu muzyką online i wraz z Limp Bizkit wyruszył na bezpłatną trasę koncertową sponsorowaną przez Napster, oprogramowanie pozwalające na wyszukiwanie, zakup oraz pobieranie plików mp3[1]. 17 października tego roku wydany został trzeci album zespołu, Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water, który tak jak poprzednik odniósł mainstreamowy sukces[14][1][3]. Zadebiutował na pierwszym miejscu amerykańskiej listy przebojów, sprzedając się w Stanach Zjednoczonych w ponad milionie egzemplarzy w pierwszym tygodniu – do dziś (stan na 2022 rok) jest to największy debiut albumu rockowego w pierwszym tygodniu od rozpoczęcia ery Nielsen SoundScan w 1991 roku[14][15]. Album był promowany przez pięć singli: „Take a Look Around”, „My Generation”, „Rollin’ (Air Raid Vehicle)”, „My Way” i „Boiler”. Utwór „Take a Look Around” znalazł się na ścieżce dźwiękowej(inne języki) mającego premierę w maju 2000 roku filmu Mission: Impossible II i był również wsparciem promocyjnym tego filmu, przy okazji torując drogę do sukcesu nadchodzącego albumu. Piosenka stała się wielkim przebojem w dorobku zespołu, osiągając czołowe miejsca na różnych rockowych listach przebojów i otrzymując nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Hard Rock Performance[14]. W 2000 roku zespół był nominowany do nagrody w kategorii Najlepszy wykonawca rock na gali MTV Europe Music Awards[16]. Z kolei w 2001 roku zdobył nagrodę w kategorii Best Rock Video na gali MTV Video Music Awards(inne języki) za teledysk do „Rollin’ (Air Raid Vehicle)”[17]. Rok po wydaniu albumu, w październiku 2001 roku z Limp Bizkit odszedł Wes Borland, a zespół długo szukał nowego gitarzysty o porównywalnej wartości – wreszcie, w 2002 roku, przyjął w swoje szeregi Mike’a Smitha[1][18][3]. Po odejściu z Limp Bizkit Borland założył zespół Eat the Day[19]. Wcześniej, w styczniu 2001 roku, Limp Bizkit zagrał na festiwalu Big Day Out w Sydney w Australii, na którym w trakcie jego występu 16-letnia Jessica Michalik(inne języki) została zgnieciona podczas zabawy pod sceną, wskutek czego doznała asfiksji i zmarła w szpitalu. Zespół kilkakrotnie przerywał występ a Fred Durst prosił zgromadzony tłum o uspokojenie się. Kiedy doszło do zdarzenia z Michalik, grupa przestała grać na 20 minut i chciała nawet całkowicie przestać grać, ale funkcjonariusze policji na miejscu zdarzenia obawiali się możliwych zamieszek wśród 20-tysięcznego tłumu. Później zespół wycofał się z objazdowego festiwalu, twierdząc, że nie ma zaufania do jego organizatorów[20]. W listopadzie 2001 roku zespół został nagrodzony w kategoriach Najlepszy album, Najlepszy zespół i Najlepsza strona internetowa na gali MTV Europe Music Awards[21]. 4 grudnia tego roku Limp Bizkit wydał album New Old Songs, zawierający remiksy przebojów z trzech pierwszych albumów studyjnych[22].

Lata 2003–2011: Results May Vary i Gold Cobra, przerwa w działalności

[edytuj | edytuj kod]
John Otto, 2006
DJ Lethal, 2019

Latem 2003 roku Limp Bizkit wraz z zespołami Linkin Park, Deftones i Mudvayne brał udział w trasie koncertowej zespołu Metallica, Summer Sanitarium Tour[23]. 23 września 2003 roku ukazał się czwarty album Limp Bizkit, Results May Vary, który zajął trzecie miejsce na liście Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych i ostatecznie pokrył się platyną[3][1]. Wydawnictwo stanowiło znaczącą zmianę w brzmieniu i stylu Limp Bizkit. Promowały je single „Eat You Alive” i „Behind Blue Eyes”, będący coverem utworu z repertuaru zespołu The Who. „Behind Blue Eyes” w wykonaniu Limp Bizkit stał się wielkim hitem komercyjnym, dochodząc do piątego miejsca na liście Billboard Modern Rock Tracks[24]. Trafił ponadto na ścieżkę dźwiękową filmu Gothika[25]. W sierpniu 2004 roku Wes Borland powrócił do Limp Bizkit i rok później, w maju, zespół wydał minialbum The Unquestionable Truth (Part 1), na którym na perkusji oprócz Johna Otto zagrał także Sammy Siegler[19][3][1][26]. Zespół postanowił w ogóle nie promować wydawnictwa – nie powstały żadne teledyski ani single, nie licząc wypuszczonego do internetu nagrania pokazującego grupę w trakcie wykonywania pochodzącej z albumu piosenki „The Truth” w studiu.

Niedługo po wydaniu The Unquestionable Truth (Part 1), w listopadzie 2005 roku grupa wydała jeszcze Greatest Hitz, kompilację zawierającą największe przeboje z czasów świetności[27][1] oraz album wideo Greatest Videoz[28], po czym zawiesiła działalność[3] i przez 3 lata nie grała żadnych koncertów. Wes Borland znów opuścił szeregi Limp Bizkit – tym razem na rzecz swojego projektu Black Light Burns[29][27], a na stronie internetowej Limp Bizkit od czasu do czasu pojawiały się informacje o pracy w studiu. 31 marca 2008 roku do sprzedaży trafił album koncertowy Rock im Park 2001, zaś 12 maja tego roku ukazała się druga kompilacja zespołu, Collected[30][31]. 12 lutego 2009 roku zespół oficjalnie ogłosił swój powrót w oryginalnym składzie, m.in. dlatego, gdyż, jak napisali członkowie we wspólnym oświadczeniu dla mediów, „doszli do wniosku, że są bardziej zniesmaczeni i znudzeni stanem ciężkiej muzyki popularnej niż sobą nawzajem”. Zespół ogłosił również rozpoczęcie na wiosnę trasy koncertowej po krajach Europy, obejmującej występy na festiwalach i dużych wydarzeniach, m.in. Rock am Ring i Rock im Park w Niemczech[32].

24 czerwca 2009 roku zespół wystąpił na Szczecin Rock Festiwal. Był to pierwszy koncert Limp Bizkit w Polsce[33]. W sierpniu 2009 roku zespół uzyskał nagrodę Kerrang! Hall of Fame Award na gali Kerrang! Awards[34]. 9 października 2010 roku grupa wystąpiła w klubie Stodoła w Warszawie[35]. 28 czerwca 2011 roku wydany został piąty album studyjny grupy, zatytułowany Gold Cobra[36]. Nagrania z albumu dotarły do 24. miejsca listy OLiS w Polsce[37]. Album promowały single „Gold Cobra” i „Shotgun”[38]. 19 lipca 2011 roku zespół wydał trzecią kompilację, zatytułowaną Icon[39].

Od 2011: Zakończenie współpracy z Interscope Records, Still Sucks

[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na niską sprzedaż płyty Gold Cobra w Stanach Zjednoczonych (zgodnie z danymi Nielsen SoundScan, do grudnia 2011 roku sprzedało się tylko 63 000 egzemplarzy[40]), zespół w 2011 roku zakończył współpracę z wytwórnią Interscope Records. Po podpisaniu w 2012 roku umowy z Cash Money Records[41] rozpoczęły się prace nad nowym albumem zatytułowanym Stampede of the Disco Elephants[42]. Na początku 2012 roku w wyniku nieporozumień z zespołu odszedł DJ Lethal. 11 października 2012 roku muzyk powrócił do Limp Bizkit po nadaniu przeprosin do zespołu w serwisie Twitter[43]. Jednakże wkrótce został ponownie zwolniony z zespołu – oficjalnie powrócił do niego dopiero 17 marca 2018 roku, kiedy to zagrał koncert z Limp Bizkit na festiwalu Storm the Gates w Auckland w Nowej Zelandii[44].

W marcu 2013 roku zespół opublikował w sieci singel „Ready to Go” zrealizowany z gościnnym udziałem Lila Wayne’a, natomiast w lipcu tego roku w internecie ukazał się teledysk do utworu[45][46]. W październiku 2014 roku oficjalna strona festiwalu ShipRocked podała, że Limp Bizkit będzie główną gwiazdą mającego się odbyć w dniach 2-6 lutego 2015 roku festiwalu, na którym oprócz niego miały wystąpić jeszcze m.in. zespoły Chevelle, Black Label Society, P.O.D. i Sevendust[47]. W styczniu 2015 roku zespół ogłosił nadchodzącą trasę koncertową po Rosji i Kazachstanie o nazwie Money Sucks[48][49]. Podczas odbywania trasy w mediach pojawiło się zdjęcie lidera zespołu Freda Dursta na scenie, trzymającego flagę z napisem Crimea=Russia („Krym=Rosja”)[50]. M.in. w związku z tak wyrażonym przez Dursta publicznym poparciem dla przynależności Krymu do Rosji, na arenie międzynarodowej oficjalnie uznawanego za cześć Ukrainy, artysta w grudniu 2015 roku dostał od Służby Bezpieczeństwa Ukrainy zakaz wjazdu na Ukrainę przez najbliższe pięć lat[50][51]. W tym samym roku z powodu problemów z kręgosłupem basista Sam Rivers został tymczasowo zastąpiony na koncertach przez 23-letniego Niemca Samuela Gerharda Mpungu[52]. Rivers przez cały czas pozostawał oficjalnym członkiem Limp Bizkit[53] i po rozwiązaniu swoich problemów zdrowotnych wrócił na stałe do koncertowania z zespołem, który w marcu 2019 roku zagrał koncert w swoim pierwotnym składzie[54]. 30 września 2021 roku zespół opublikował w sieci pierwszy od ośmiu lat nowy utwór i zarazem singel „Dad Vibes”. Wówczas wciąż w nieoficjalnym obiegu informacji nadchodzący album Limp Bizkit tytułowany był Stampede of the Disco Elephants[55]. 19 października tego roku Fred Durst w materiale filmowym w serwisie Instagram zadał fanom otwarte pytanie o to, czy zespół powinien wydać nowy utwór, jak np. „Turn It Up Bitch” albo „Goodbye”, czy też może powinien „po prostu wydać cały nowy album, wszystkie 12 utworów”[56]. 28 października 2021 roku Durst na Instagramie oznajmił, że najnowsze wydawnictwo zespołu ukaże się 31 października tego roku pod tytułem Still Sucks[57][58]. Rzeczonego dnia album Still Sucks został oficjalnie wydany[59].

W marcu 2023 roku gitarzysta Limp Bizkit Wes Borland w wywiadzie dla magazynu Guitar World stwierdził, że zespół „chce zacząć nagrywać i rozmawia o jakimś miejscu podróży, żeby nagrać razem album w przyszłym roku”[60]. W październiku 2024 roku Fred Durst udostępnił w serwisie Instagram materiał filmowy, na którym w jego towarzystwie perkusista kapeli John Otto nagrywa w studiu partie perkusji na nowy album[61]. 4 września 2025 roku w instagramowym materiale zaprezentowany został fragment najnowszego singla Limp Bizkit w formie niby przypadkowego „wycieku” dokonanego przez perkusistkę-influencerkę Kristinę Rybalchenko, z którą zespół nawiązał wcześniej współpracę, z kolei 12 września 2025 roku singel został opublikowany w serwisie YouTube pod tytułem „Making Love to Morgan Wallen”[62][63][64][65]. Singel wydano przy udziale producenta gier komputerowych EA Games w związku z nadchodzącą premierą jego najnowszej gry, Battlefield 6[65].

18 października 2025 roku zmarł basista zespołu Sam Rivers[66]. 29 listopada tego roku zespół zagrał w mieście Meksyk pierwszy od czasu śmierci Riversa koncert, w którym na gitarze basowej grał Richie „Kid Not” Buxton, znany ze współpracy w charakterze basisty z wokalistą i raperem Eccą Vandalem(inne języki), który wówczas supportował Limp Bizkit na ich południowoamerykańskiej trasie koncertowej[67][68].

Muzyka i teksty

[edytuj | edytuj kod]

Pod względem stylu wykonywanej muzyki różne źródła najczęściej klasyfikują zespół Limp Bizkit jako reprezentanta nu metalu[69][2][70][71][72][73][74][75], rap metalu[76][77][78][79][80][81] i rap rocka[75][82][83][84][85][86]. Można jednak też spotkać się z przypisywaniem zespołowi grania muzyki z takich gatunków, jak: metal alternatywny[76][87], funk metal[76], heavy metal[76], hard rock[88], post grunge[76] i rapcore[89][90][91]. W 2000 roku nowojorski dziennik „Daily News” określił muzykę Limp Bizkit jako „metal w stylu bractwa studenckiego” (frat-metal)[92]. Natomiast w udzielonym w tym samym roku magazynowi Rolling Stone wywiadzie Wes Borland, gitarzysta zespołu, stwierdził, że pod kątem muzycznym on i pozostali muzycy są „zespołem rockowo-rapowym, ale łączymy w sobie wiele innych stylów i zawsze staramy się rozwijać.”[93].

Teksty utworów Limp Bizkit, w przeciwieństwie do tych z repertuaru innych numetalowych kapel, takich jak np. KoЯn czy Deftones, na ogół zawierają bardziej zabawne i humorystyczne podejście do poruszanych tematów[94]. We wspomnianym wyżej wywiadzie dla Rolling Stone Wes Borland na temat tekstowej części twórczości Limp Bizkit stwierdził, że zespół ten to „zdecydowanie głupi zespół rockowy, biorąc pod uwagę fakt, że nasze piosenki są napisane w popowym formacie.”[93]. Najczęściej dotyczą nieudanych relacji uczuciowych (np. w utworach „Re-Arranged” opowiadającym o rozstaniu[95], czy „Nookie”, którego tekst jest przy tym określany przez niektóre źródła jako mizoginiczny[96][97][98]), krytyki złych ludzkich zachowań i przekonań (np. w „Counterfeit”, którego tekst piętnuje tych, którzy zmieniają swój styl bycia i przekonania tylko po to, aby się upodobnić do innych ludzi uchodzących za „fajnych”[99], czy w „Pollution”, który odnosi się do ludzi twierdzących, że muzyka taka jak ta wykonywana przez Limp Bizkit to nic innego, jak tylko hałas[99]), trudności i frustracji związanych z codziennym życiem, agresywnych zachowań oraz spędzania czasu ze znajomymi[100][94][95]. Na wydanym w 2005 roku minialbumie The Unquestionable Truth (Part 1) zespół w warstwie tekstowej podjął się wzięcia na warsztat bardziej ambitnych i poważnych tematów, takich jak korupcja i nadużycia seksualne w Kościele katolickim, terroryzm, poszukiwanie prawdy oraz zło wynikające z działalności mass mediów[101].

Inspiracje i wpływy muzyczne

[edytuj | edytuj kod]

Według różnych muzycznych mediów, niekiedy posiłkujących się wypowiedziami Freda Dursta, wokalisty Limp Bizkit, inspiracjami muzycznymi dla zespołu są: Anthrax[102], Beastie Boys[103], KoЯn[104], Rage Against the Machine[104], Red Hot Chili Peppers[105] i Urban Dance Squad[104]. Oprócz tego Fred Durst jako swoje bezpośrednie inspiracje i wpływy podawał Deftones[104], Faith No More[106], Fishbone[106], Jane’s Addiction[106], KoЯn[104], Run-D.M.C.[107], Panterę[108], The Cold Crush Brothers(inne języki)[109], The Fat Boys(inne języki)[109], Toola[110] i Treacherous Three(inne języki)[109]. Z kolei Wes Borland, gitarzysta kapeli, w wywiadzie dla magazynu Loudersound jako przykłady największych wpływów muzycznych na swoją karierę artystyczną wymienił po jednym utworze z repertuaru następujących wykonawców: Dave Matthews Band, John Zorn, Ministry, Minor Threat, Mr. Bungle, Portishead, Primus, Prong, Sepultura i The Jesus Lizard[111].

W przypadku jednego z wyżej wymienionych wykonawców, Rage Against the Machine, występuje brak aprobaty dla faktu wpłynięcia na twórczość Limp Bizkit. Wokalista RATM Zack de la Rocha, zgodnie ze słowami wokalisty zespołu Nine Inch Nails Trenta Reznora z wywiadu dla serwisu Blabbermouth.net z 2005 roku, miał powiedzieć podczas wspólnego oglądania telewizji, w reakcji na pojawienie się na ekranie Limp Bizkit, że grupa ta „jest do bani”, natomiast basista RATM Tim Commerford w wywiadzie dla magazynu Rolling Stone z 2015 roku stwierdził, że „przeprasza za Limp Bizkit”, a także że „czuje się naprawdę źle z tego powodu, że zainspirowali takie gówno”[112][113]. Commerford ma też na koncie inną formę okazania niechęci do Limp Bizkit – piętnaście lat wcześniej w proteście przeciwko przyznaniu teledyskowi do utworu „Break Stuff” nagrody w kategorii Best Rock Video na gali MTV Video Music Awards(inne języki) wspiął się na ponad 6-metrową dekorację na scenie w momencie, w którym muzycy Limp Bizkit odbierali nagrodę[113][114].

Wizerunek sceniczny

[edytuj | edytuj kod]
Zdjęcie stanowiące przykład nietypowych stylizacji scenicznych Freda Dursta i Wesa Borlanda, zrobione podczas koncertu Limp Bizkit w ramach KROQ Weenie Roast w 2019 roku

Cechą charakterystyczną występów na scenie zespołu Limp Bizkit jest starannie przygotowany, specyficzny wizerunek gitarzysty Wesa Borlanda[115]. W trakcie koncertów występuje on ubrany w dziwaczne kostiumy i z wykonanym na skórze bodypaintingiem, co tworzy czasem przerażające, a czasem zabawne stylizacje[116][115]. Sceniczny styl Borlanda stale ewoluuje, przez co muzyk rzadko prezentuje się ubrany tak samo na kolejnych koncertach[115].

W początkach działalności Limp Bizkit jego wokalista Fred Durst często nosił założoną daszkiem do tyłu czerwoną bejsbolówkę z logo bejsbolowej drużyny New York Yankees, przez co stała się ona jego znakiem rozpoznawczym i zarazem jednym z najbardziej ikonicznych elementów stylizacji w świecie rocka oraz metalu końca lat 90. XX wieku i początkowych lat 2000.[117]. Z kolei w III dekadzie XXI wieku Durst zaczął eksperymentować ze swoimi stylizacjami scenicznymi, wprowadzając do nich ekstrawaganckie ubrania, nietypowe przebrania i peruki[118][119][120][121][122].

Koncerty w Polsce

[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy koncert zespołu w Polsce miał się odbyć 22 marca 2004 roku, w hali Spodek w Katowicach. Został jednak odwołany po fałszywej informacji, że w miejscu koncertu został podłożony ładunek wybuchowy[123][124].

Dopiero 24 czerwca 2009 roku Limp Bizkit zagrał pierwszy koncert w Polsce, w Szczecinie na Szczecin Rock Festiwal, w ramach europejskiej trasy koncertowej[33].

W październiku 2010 roku grupa wystąpiła w klubie Stodoła w Warszawie[35]. Dwa lata później w czerwcu miał miejsce kolejny warszawski koncert zespołu, zorganizowany w ramach Ursynaliów 2012 na terenie kampusu SGGW[125][126].

15 czerwca 2014 roku wystąpili na warszawskim Orange Warsaw Festival, rok później, 7 czerwca, w Krakowie, w Hali Wisły, a 27 sierpnia 2016 roku zagrali we Wrocławiu, na festiwalu Capital of Rock[33][127].

W sierpniu 2022 roku Limp Bizkit miał wystąpić na Pol’and’Rock Festival w ramach trasy koncertowej po Europie zaplanowanej na sierpień i wrzesień tego roku, jednak cała trasa została odwołana z powodu problemów zdrowotnych Freda Dursta[128][129].

23 marca 2025 roku zespół zagrał w Atlas Arenie w Łodzi koncert stanowiący część trasy LOSERVILLE[130][131].

Muzycy

[edytuj | edytuj kod]
Obecny skład zespołu
Muzycy koncertowi
  • Samuel Gerhard Mpungu – gitara basowa (2015–2018)
  • Richie Buxton – gitara basowa (od 2025)
Byli członkowie zespołu
Oś czasu


Dyskografia

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Dyskografia Limp Bizkit.
Albumy studyjne

Nagrody i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
Rok Kategoria Tytułem Nagroda Nota Źródło
2000 Best Rock Album Significant Other Nagroda Grammy Nominacja
[13]
Best Hard Rock Performance „Nookie” Nominacja
[10]
2001 „Take a Look Around” Nominacja
[14]
2000(inne języki) Teledysk rockowy „Break Stuff” MTV Video Music Awards Laur
[11]
2001(inne języki) „Rollin’ (Air Raid Vehicle)” Laur
[17]
2000 Najlepszy wykonawca rock Limp Bizkit MTV Europe Music Awards Nominacja
[16]
2001 Najlepszy album Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water Laur
[21]
Najlepszy zespół Limp Bizkit Laur
Najlepsza strona internetowa www.limpbizkit.com Laur
2009 Kerrang! Hall of Fame Award Limp Bizkit Kerrang! Awards Laur
[34]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b c d e f g h i j k l m n o p q r John Bush: Limp Bizkit Biography. [w:] Biography [on-line]. allmusic.com. [dostęp 2023-07-14]. (ang.).
  2. ↑ a b Dakotah Blanton: 25 Best Nu Metal Bands Of All Time. [w:] Entertainment [on-line]. musicgrotto.com, 2023-05-15. [dostęp 2023-07-13]. (ang.).
  3. ↑ a b c d e f g h i j k Limp Bizkit. [w:] Biography [on-line]. last.fm. [dostęp 2023-07-14]. (ang.).
  4. ↑ Rob Waters. music.metason.net. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  5. ↑ Terry Balsamo. spirit-of-metal.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  6. ↑ Discography Limp Bizkit. spirit-of-metal.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  7. ↑ Alona Wartofsky: Rock’s Hostile Takeover. washingtonpost.com, 1999-10-03. [dostęp 2023-08-06]. (ang.).
  8. ↑ Three Dollar Bill, Y’all $. [w:] Wiki [on-line]. last.fm. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  9. ↑ Sour. rateyourmusic.com. [dostęp 2023-08-06]. (ang.).
  10. ↑ a b Limp Bizkit Nookie. bestsongsever.com. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  11. ↑ a b Break Stuff by Limp Bizkit. songfacts.com. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  12. ↑ a b LIMP BIZKIT – SIGNIFICANT OTHER. safeandsoundhq.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  13. ↑ a b Limp Bizkit. [w:] Significant Other [on-line]. books.google.pl. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  14. ↑ a b c d Chad Childers: 22 Years Ago: Limp Bizkit Explode With ‘Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water’. loudwire.com, 2022-10-17. [dostęp 2023-06-15]. (ang.).
  15. ↑ Rekord i kłopoty Limp Bizkit. [w:] Alternatywa [on-line]. muzyka.interia.pl, 2000-10-26. [dostęp 2023-08-08]. (pol.).
  16. ↑ a b Aneta Tadeusiak: MTV Europe Music Awards 2000. web.archive.org, 2000. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  17. ↑ a b Home: MTV Video Music Awards: MTV VMAs 2001. awardsandshows.com. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  18. ↑ Guitarist Wes Borland Leaves Limp Bizkit. abcnews.go.com, 2001-10-12. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  19. ↑ a b Wes Borland oficjalnie w Limp Bizkit. [w:] Metal [on-line]. kultura.onet.pl, 2004-08-16. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  20. ↑ Limp Bizkit ‘devastated’ by fan death. [w:] Entertainment [on-line]. news.bbc.co.uk, 2001-02-01. [dostęp 2023-07-14]. (ang.).
  21. ↑ a b MTV Europe Music Awards 2001: Limp Bizkit razy trzy. [w:] Wiadomości [on-line]. muzyka.interia.pl, 2001-11-09. [dostęp 2023-08-04]. (pol.).
  22. ↑ New Old Songs Limp Bizkit. allmusic.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  23. ↑ Hollie Geraghty: Mike Shinoda on Linkin Park being the first band to prank Metallica. [w:] Music news [on-line]. nme.com, 2023-02-16. [dostęp 2023-08-05]. (ang.).
  24. ↑ Limp Bizkit: “Take It Home” from Results May Vary. [w:] Songs [on-line]. hiddensongs.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  25. ↑ Gothika Soundtracks. imdb.com. [dostęp 2023-07-14]. (ang.).
  26. ↑ The Unquestionable Truth (Part 1). rateyourmusic.com. [dostęp 2023-08-08]. (ang.).
  27. ↑ a b Wes Borland nie chce wracać do Limp Bizkit. [w:] Rock [on-line]. kultura.onet.pl, 2009-02-06. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  28. ↑ Limp Bizkit: Greatest Videoz (video kompilace). csfd.cz. [dostęp 2023-07-16]. (cz.).
  29. ↑ Chris Harris: Bye Bye Bizkit? Wes Borland Says Limp Are Pretty Much Done. Guitarist focusing on new band Black Light Burns.. web.archive.org, 2006-03-17. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  30. ↑ Rock in the Park 2001 Limp Bizkit. allmusic.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  31. ↑ The Collected Limp Bizkit. allmusic.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  32. ↑ Alex Fletcher: Limp Bizkit reform with original lineup; Limp Bizkit confirm that they are reforming to tour and produce new material.. digitalspy.com, 2009-02-12. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  33. ↑ a b c Bootlegs. bizkitfeed.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  34. ↑ a b Kerrang! Awards 2009: The Winners. digitalspy.co.uk. [dostęp 2016-01-29]. (ang.).
  35. ↑ a b Limp Bizkit w warszawskiej Stodole. [w:] Zdjęcia [on-line]. kultura.onet.pl, 2010-10-10. [dostęp 2025-03-27]. (pol.).
  36. ↑ Limp Bizkit – Gold Cobra. discogs.com. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  37. ↑ OLiS - Oficjalna lista sprzedaży; 04.07.2011 - 10.07.2011. olis.onyx.pl. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  38. ↑ LIMP BIZKIT’s WES BORLAND Interviewed – June 9, 2010. roadrunnerrecords.com. [dostęp 2010-06-09]. (ang.).
  39. ↑ Icon Limp Bizkit. allmusic.com. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  40. ↑ Marc Hogan: Limp Bizkit: Now 100 Percent Interscope-Free. [w:] News [on-line]. spin.com, 2011-12-02. [dostęp 2023-08-21]. (ang.).
  41. ↑ LIMP BIZKIT Signs With CASH MONEY RECORDS – Feb. 24, 2012. roadrunnerrecords.com. [dostęp 2012-02-26]. (ang.).
  42. ↑ Paul ‘Browny’ Brown, New Limp Bizkit Songs AND Album Incoming VERY SOON… [online], 25 sierpnia 2021 [dostęp 2021-08-26].
  43. ↑ DJ Lethal wrócił do Limp Bizkit [dostęp 2012-10-16].
  44. ↑ Chad Childers: DJ Lethal Returns to the Stage With Limp Bizkit in New Zealand. loudwire.com, 2018-03-18. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  45. ↑ Jason Lipshutz: Limp Bizkit Is ‘Ready To Go’ with Lil Wayne On New Single: Listen. [w:] Music News [on-line]. billboard.com, 2013-03-25. [dostęp 2025-09-25]. (ang.).
  46. ↑ Mary Ouelette: Limp Bizkit Unleash Video for 'Ready To Go' Featuring Lil Wayne. loudwire.com, 2013-07-23. [dostęp 2025-09-25]. (ang.).
  47. ↑ Limp Bizkit To Headline ShipRocked 2015. web.archive.org, 2014-10-23. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  48. ↑ BizkitLive: Post BizkitLive. facebook.com, 2015-01-15. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  49. ↑ Limp Bizkit to Tour 20 Russian Cities in October. web.archive.org, 2015-01-15. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  50. ↑ a b dj/jm: Limp Bizkit frontman banned from Ukraine. dw.com, 2015-12-21. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  51. ↑ Robert Skowroński: Fred Durst dostał zakaz wstępu na Ukrainę. [w:] Muzyka [on-line]. antyradio.pl, 2015-12-22. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  52. ↑ Tina Molin, Wie ein Berliner Bassist zu Limp Bizkit kommt [online], morgenpost.de, 14 czerwca 2016 [dostęp 2019-09-08] (niem.).
  53. ↑ Limp Bizkit Bassist Sam Rivers Sidelined By Back Problems, Plans To Return Following Surgery [online], Theprp.com, 30 listopada 2015 [dostęp 2019-09-08] (ang.).
  54. ↑ Watch Limp Bizkit Reunite Their Original Lineup and Cover Nirvana with Marilyn Manson [online], exclaim.ca [dostęp 2019-09-08] (ang.).
  55. ↑ STOP EVERYTHING: Limp Bizkit's New Era Has Arrived with 'Dad Vibes'. [w:] New Music [on-line]. wallofsoundau.com, 2021-09-30. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  56. ↑ Wookubus: Limp Bizkit's Fred Durst Teases Releasing The Band's New Album. theprp.com, 2021-10-19. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  57. ↑ Emily Carter: Limp Bizkit confirm long-awaited new album, Still Sucks. [w:] The News [on-line]. web.archive.org, 2021-10-28. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  58. ↑ Limp Bizkit to release new album ‘Limp Bizkit Still Sucks’ on Halloween [online], NextMosh.com [dostęp 2021-10-29].
  59. ↑ Walladmin: Limp Bizkit - Still Sucks (Album Review). [w:] Reviews [on-line]. wallofsoundau.com, 2021-10-31. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  60. ↑ Wookubus: Wes Borland On Limp Bizkit's New Music Plans: "We’re Talking About A Travel Destination To Make An Album Together Next Year". theprp.com, 2023-03-31. [dostęp 2025-09-17]. (ang.).
  61. ↑ Jon Hadusek: Limp Bizkit Are in the Studio Recording New Music. consequence.net, 2024-10-31. [dostęp 2025-09-17]. (ang.).
  62. ↑ Gregory Adams: FRED DURST “leaks” new LIMP BIZKIT song with Instagram drummer. [w:] Music [on-line]. revolvermag.com, 2025-09-04. [dostęp 2025-09-17]. (ang.).
  63. ↑ Emily Garner: Limp Bizkit ‘leak’ a snippet of their new song. [w:] News [on-line]. kerrang.com, 2025-09-04. [dostęp 2025-09-17]. (ang.).
  64. ↑ LIMP BIZKIT Releases New Single 'Making Love To Morgan Wallen'. [w:] News [on-line]. blabbermouth.net, 2025-08-12. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  65. ↑ a b Jon Blistein: Limp Bizkit Know How to Get Your Attention With New Song ‘Making Love to Morgan Wallen’. [w:] Music [on-line]. rollingstone.com, 2025-08-12. [dostęp 2025-08-17]. (ang.).
  66. ↑ Sam Rivers, Limp Bizkit Bassist, Dead at 48 [online], Rolling Stone, 19 października 2025 [dostęp 2025-10-19] (ang.).
  67. ↑ wookubus: Limp Bizkit Return To The Stage With A Heartfelt Tribute To The Late Sam Rivers & A New Live Bassist. theprp.com, 2025-11-29. [dostęp 2026-01-09]. (ang.).
  68. ↑ Chad Childers: Who Is Kid Not, Limp Bizkit’s New Touring Bassist?. loudwire.com, 2025-12-01. [dostęp 2026-01-09]. (ang.).
  69. ↑ Nu Metal Artists. [w:] Artists [on-line]. last.fm. [dostęp 2023-07-13]. (ang.).
  70. ↑ Limp Bizkit consider gigs by satellite. [w:] Entertainment [on-line]. news.bbc.co.uk, 2002-07-18. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  71. ↑ Anna Sophie: Limp Bizkit: The 11 Best Songs from the Nu-Metal Icons. [w:] Limp Bizkit [on-line]. impericon.com. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  72. ↑ Norman K. Denzin: Studies in Symbolic Interaction. books.google.pl, 2010. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  73. ↑ Nicolae Sfetcu: The Music Sound. books.google.pl, 2014. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  74. ↑ William Phillips, Brian Cogan: Encyclopedia of Heavy Metal Music. books.google.pl, 2009. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  75. ↑ a b Limp Bizkit. jampack.com. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  76. ↑ a b c d e Limp Bizkit. allmusic.com. [dostęp 2011-03-11]. (ang.).
  77. ↑ K J Knight: Knight Moves: The K J Knight Story Second Edition. books.google.pl, 2020. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  78. ↑ Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. books.google.pl, 2025. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  79. ↑ Bathroom Readers' Institute: Uncle John's Weird Weird World Epic. [w:] Excuse me, your bizkit is limp [on-line]. books.google.pl, 2022. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  80. ↑ Pasquale De Marco: Epic Shreds: A History of Hard-Driving Rock Guitar Tracks. books.google.pl, 2025. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  81. ↑ David E. Thigpen: Jam Master Jay: The Heart of Hip-Hop. books.google.pl, 2003. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  82. ↑ Gary Graff: Fred Durst on Limp Bizkit’s Comeback: ‘We’ve Got to Own Who We Are’. [w:] Music News [on-line]. billboard.com, 2011-06-20. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  83. ↑ Ashley Fetters: Limp Bizkit signs with Cash Money Records, pledges to get "back in this ho!". [w:] Music [on-line]. web.archive.org, 2012-02-24. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  84. ↑ Pasquale De Marco: The Rap Stage. books.google.pl, 2025. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  85. ↑ Michael Hur: Shadows of the Music Industry. books.google.pl, 2014. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  86. ↑ FurryFoxBoy: Top Ten Greatest Limp Bizkit Alt-Rock Songs. [w:] Music [on-line]. thetoptens.com. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  87. ↑ Sasha Goldstein: Accused killer Robert Durst misidentified in AP story as ‘former Limp Bizkit frontman’ Fred Durst. [w:] News [on-line]. web.archive.org, 2015-03-17. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  88. ↑ Teri Vanhorn: Limp Bizkit Video Challenges George Michael's 'Faith'. [w:] Music [on-line]. web.archive.org, 1998-08-18. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  89. ↑ Rapcore Artists. [w:] Artists [on-line]. last.fm. [dostęp 2023-07-16]. (ang.).
  90. ↑ The Best Rapcore Bands. ranker.com, 2021-11-09. [dostęp 2023-07-16]. (ang.).
  91. ↑ Nicolae Sfetcu: The Music Sound. [w:] Diversification of styles [on-line]. books.google.pl, 2014. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  92. ↑ Jim Farber: PEARL JAM HASN'T LOST ITS LUSTER Rock still matters in group's new CD, 'Binaural'. web.archive.org, 2000-05-14. [dostęp 2025-09-23]. (ang.).
  93. ↑ a b Jenny Eliscu: Q&A: Wes Borland of Limp Bizkit. [w:] Music [on-line]. web.archive.org, 2000-08-31. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  94. ↑ a b Pasquale De Marco: Encyclopedia of Hard Rock Music. books.google.pl. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  95. ↑ a b Benoit Lelievre: The Only Limp Bizkit Song That Matters. [w:] Essays [on-line]. deadendfollies.com. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  96. ↑ Chuck Klosterman: I Wear the Black Hat: Grappling with Villains (Real and Imagined). books.google.pl, 2013. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  97. ↑ Tom Hawking: 25 of Music’s Most Obnoxiously Misogynist Songs. flavorwire.com, 2014-11-18. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  98. ↑ Ed Power: From Linkin Park to Limp Bizkit, nu-metal is back but without the cargo pants and casual misogyny. [w:] Features [on-line]. independent.co.uk, 2024-11-15. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  99. ↑ a b Colin Devenish: Limp Bizkit. books.google.pl, 2024. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  100. ↑ Jeff Kitts, Brad Tolinski: Guitar World Presents Nu-metal. books.google.pl, 2002. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  101. ↑ Stephen Thomas Erlewine: The Unquestionable Truth, Pt. 1. [w:] Review [on-line]. web.archive.org. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  102. ↑ Ten Reasons To Be Glad About Anthrax. everyrecordtellsastory.com, 2013-09-22. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  103. ↑ John Consterdine: Every Beastie Boys album ranked from worst to best. loudersound.com, 2021-04-20. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  104. ↑ a b c d e Terry Bezer: Limp Bizkit: "We Got too Big, The Label Milked Us, We Fell Apart...". [w:] Features [on-line]. web.archive.org, 2016-10-17. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  105. ↑ bonneville: Red Hot Chili Peppers’ unique genre fusion. 1035thearrow.com, 2024-04-18. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  106. ↑ a b c Nu-metal breakdown. [w:] Music [on-line]. hotpress.com, 2001-06-20. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  107. ↑ Q&A with Fred Durst. [w:] Music [on-line]. hpr1.com, 2014-09-18. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  108. ↑ FRED DURST: PANTERA Motivated Me To Form LIMP BIZKIT. web.archive.org, 2004-12-09. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  109. ↑ a b c Sean Ryon: Fred Durst Details His Hip-Hop History, “Lil Wayne & I Bonded Over Skateboarding”. [w:] Music [on-line]. web.archive.org, 2013-03-29. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  110. ↑ MTV News Staff: Limp Bizkit Say Tool's The Reason For Ozzfest Run. [w:] Music [on-line]. web.archive.org, 1998-03-19. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  111. ↑ Matt Stocks: Wes Borland: 10 songs I wish I’d written. loudersound.com, 2016-01-13. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  112. ↑ Jonathan Zwickel: NINE INCH NAILS Mainman: 'A Lot Of Bad Music Has Come Up That I Think I'm Responsible For'. [w:] News [on-line]. blabbermouth.net, 2005-10-22. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  113. ↑ a b Jason Newman: Rage Against the Machine Bassist: ‘I Apologize for Limp Bizkit’. [w:] Music [on-line]. rollingstone.com, 2015-09-29. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  114. ↑ Magda Słomka: Basista Rage Against The Machine przeprasza za Limp Bizkit. [w:] Muzyka [on-line]. antyradio.pl, 2015-09-30. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  115. ↑ a b c Scott Colothan: Wes Borland's 31 greatest on stage costumes. [w:] music [on-line]. hellorayo.co.uk, 2025-04-26. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  116. ↑ Luke Morton: The Many Faces Of Wes Borland. loudersound.com, 2015-02-07. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  117. ↑ Joe DiVita: Why Does Limp Bizkit’s Fred Durst Wear a Red New York Yankees Hat?. loudwire.com, 2023-10-11. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  118. ↑ Anne Erickson: Fred Durst Switches Up His Look Again at Limp Bizkit’s First Show of 2023. consequence.net, 2023-03-31. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  119. ↑ Erica Gerald Mason: Iconic Rocker, 54, Dons Blue Wig and ‘Grandma Pants’ Onstage as Fans Say He ‘Doesn’t Age’. parade.com, 2025-06-10. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  120. ↑ Fred Durst channels his inner Master Roshi as Limp Bizkit impresses in Argentina festival. [w:] Music [on-line]. marca.com, 2024-03-20. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  121. ↑ Nick Reilly: Limp Bizkit fans react as Fred Durst shows off dramatic new look. nme.com, 2021-07-29. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  122. ↑ Justin Enriquez: 90s rock singer unrecognizable after exchanging infamous backwards cap for curly new hairdo... can you guess who?. [w:] Showbiz [on-line]. dailymail.co.uk, 2025-03-20. [dostęp 2025-09-24]. (ang.).
  123. ↑ Limp Bizkit nie zagrał w "Spodku". interia.pl, 2004-03-23. [dostęp 2025-10-26].
  124. ↑ Marcin Babko: Koncerty na Śląsku w roku 2005. wyborcza.pl, 2005-01-04. [dostęp 2025-10-26].
  125. ↑ gonzo19: Ursynalia 2012. Limp Bizkit, Slayer, Luxtorpeda i Fisz Emade [zobacz zdjęcia]. [w:] Wiadomości [on-line]. warszawa.naszemiasto.pl, 2012-06-02. [dostęp 2025-03-27]. (pol.).
  126. ↑ Ursynalia 2012. [w:] Koncertownia [on-line]. laboratoriummf.com. [dostęp 2025-03-27]. (pol.).
  127. ↑ Capital Of Rock (Rammstein, Limp Bizkit...) – 27.08.2016 – Wrocław. [w:] Relacje [on-line]. magazyngitarzysta.pl, 2016-08-29. [dostęp 2023-07-15]. (ang.).
  128. ↑ kgo//am: Limp Bizkit nie zagra na Pol’and’Rock Festival. Przyczyną kłopoty zdrowotne lidera zespołu. [w:] Kultura i styl [on-line]. tvn24.pl, 2022-07-18. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  129. ↑ Dominika Bany: Limp Bizkit ODWOŁUJĄ trasę po Europie! Zespół nie zagra na Pol'and'Rock Festival!. [w:] Radar [on-line]. eskarock.pl, 2022-07-18. [dostęp 2025-09-24]. (pol.).
  130. ↑ Weronika Figiel: Limp Bizkit rozgrzali Atlas Arenę w Łodzi do czerwoności. Wciągnęli na scenę jednego z fanów! [ZDJĘCIA]. [w:] Koncerty [on-line]. muzyka.interia.pl, 2025-03-24. [dostęp 2025-03-27]. (pol.).
  131. ↑ Karolina Brózda: Legendarny zespół Limp Bizkit zagrał w Atlas Arenie. Była moc! [ZDJĘCIA CZYTELNIKÓW]. tulodz.pl, 2025-03-24. [dostęp 2025-03-27]. (pol.).
Limp Bizkit
Albumy studyjne
Minialbumy
Dema
Remiks albumy
Kompilacje
Albumy koncertowe
Wideografia
Single
Powiązane
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Limp_Bizkit&oldid=78750567”