Lista zawodowych mistrzów świata wagi słomkowej w boksie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Waga słomkowa jest najmłodszą kategorią boksu zawodowego. Została wprowadzona w roku 1987 przez IBF a następnie przez WBC (1987), WBA (1988) i WBO (1989). Jej limit wynosi 47,6 kg (105 funtów).

Każda z federacji boksu zawodowego uznaje swoich mistrzów świata i prowadzi własne listy bokserów ubiegających się o tytuł. Poniżej zestawiono mistrzów świata czterech podstawowych organizacji boksu zawodowego:

- World Boxing Association (WBA) powstała w roku 1962 na bazie istniejącej od 1921 roku National Boxing Association (NBA),

- World Boxing Council (WBC) założona w roku 1963,

- International Boxing Federation (IBF) założona w 1983,

- World Boxing Organization (WBO) założona w roku 1988.

Zdobycie
tytułu
Utrata
tytułu
Mistrz Organizacja Obrona
tytułu
14 czerwca 1987 grudzień 1987 Lee Kyung-young  Korea Południowa IBF 0

Lee został pierwszym mistrzem IBF w wadze słomkowej po pokonaniu Japończyka Masaharu Kawakami. Zrezygnował z tytułu, preferując konfrontację z Hiroki Ioką o tytuł organizacji WBC[1].

18 października 1987 13 listopada 1988 Hiroki Ioka  Japonia WBC 2

Ioka został pierwszym mistrzem organizacji WBC w wadze słomkowej po pokonaniu Taja Mai Thomburifarma[2].

10 stycznia 1988 1989 Leo Gamez  Wenezuela WBA 1

Gamez pokonał Bong-Jun Kima z Korei Południowej i został inauguracyjnym mistrzem organizacji WBA w wadze słomkowej. Zrezygnował z tytułu ze względu na kontuzję ramienia[3].

24 marca 1988 17 czerwca 1989 Samuth Sithnaruepol  Tajlandia IBF 2
13 listopada 1988 12 listopada 1989 Napa Kiatwanchai  Tajlandia WBC 2
16 kwietnia 1989 2 lutego 1991 Bong-Jun Kim  Korea Południowa WBA 5

Kim zdobył wakujący tytuł WBA pokonując Kolumbijczyka Agustina Garcię[4].

17 czerwca 1989 21 września 1989 Nico Thomas  Indonezja IBF 0
30 sierpnia 1989 1991 Rafael Torres  Dominikana WBO 1

Torres został inauguracyjnym mistrzem organizacji WBO w wadze słomkowej po zwycięstwie nad Kolumbijczykiem Yamilem Caraballo. Został pozbawiony tytułu nie przystępując do jego kolejnej obrony.

21 września 1989 22 lutego 1990 Eric Chávez  Filipiny IBF 0
12 listopada 1989 7 lutego 1990 Jum-Hwan Choi  Korea Południowa WBC 0
7 lutego 1990 25 października 1990 Hideyuki Ohashi  Japonia WBC 1
22 lutego 1990 6 września 1992 Fahlan Sakkreerin  Tajlandia IBF 7
25 października 1990 23 sierpnia 1997 Ricardo López  Meksyk WBC 20
2 lutego 1991 14 października 1992 Hi-Yong Choi  Korea Południowa WBA 4
6 września 1992 10 grudnia 1992 Manny Melchor  Filipiny IBF 0
14 października 1992 10 lutego 1993 Hideyuki Ohashi  Japonia WBA 0
10 grudnia 1992 27 grudnia 1997 Ratanapol Sor Vorapin  Tajlandia IBF 19
10 lutego 1993 2 grudnia 1995 Chana Porpaoin  Tajlandia WBA 8
15 maja 1993 jesień 1993 Paul Weir  Wielka Brytania WBO 1

Weir zdobył wakujący tytuł WBO, pokonując Meksykanina Fernando Martineza przez TKO w 7r. Zrezygnował z tytułu, przystępując do pojedynku z Josue Camacho o pas WBO w kategorii junior muszej.

22 grudnia 1993 23 sierpnia 1997 Alex Sánchez  Portoryko WBO 6
2 grudnia 1995 13 listopada 1998 Rosendo Álvarez  Nikaragua WBA 5
23 sierpnia 1997 grudzień 1997 Ricardo López  Meksyk WBC i WBO 0

López zunifikował tytuły WBC i WBO, pokonując Alexa Sáncheza, a następnie zrezygnował z tytułu WBO.

grudzień 1997 13 listopada 1998 Ricardo López  Meksyk WBC 0
19 grudnia 1997 30 maja 1998 Eric Jamili  Filipiny WBO 0
27 grudnia 1997 2001 Zolani Petelo  Republika Południowej Afryki IBF 5

Petelo zrezygnował z tytułu, przechodząc do kategorii junior muszej, gdzie w walce o tytuł IBF, 29 września 2002, przegrał z Ricardo Lópezem przez KO w 8r[5].

30 maja 1998 2001 Kermin Guardia  Kolumbia WBO 3

Guardia został pozbawiony tytułu ze względu na długotrwały brak aktywności. W 2003 powrócił i kontynuował karierę w kategorii junior muszej[6]. .

13 listopada 1998 1999 Ricardo López  Meksyk WBA i WBC 0

López pokonał Rosendo Álvareza 13 listopada 1998 i zunifikował tytuły WBA i WBC.
Zrezygnował z nich, przechodząc do junior muszej, gdzie 2 października 1999, po pokonaniu Willa Grigsby'ego został mistrzem organizacji IBF.

1999 11 lutego 2000 Wandee Singwancha  Tajlandia WBC 0

23 sierpnia 1998 r. Singwancha został tymczasowym mistrzem WBC, a po rezygnacji Lópeza z tytułu, mistrzem pełnoprawnym.

9 października 1999 20 sierpnia 2000 Noel Arambulet  Wenezuela WBA 0
11 lutego 2000 10 stycznia 2004 José Antonio Aguirre  Meksyk WBC 7
20 sierpnia 2000 6 grudnia 2000 Jomarie Gamboa  Filipiny WBA 0
6 grudnia 2000 16 kwietnia 2001 Keitarō Hoshino  Japonia WBA 0
16 kwietnia 2001 25 sierpnia 2001 Chana Porpaoin  Tajlandia WBA 0
29 kwietnia 2001 9 sierpnia 2002 Roberto Carlos Leyva  Meksyk IBF 1
25 sierpnia 2001 19 października 2001 Yutaka Niida  Japonia WBA 0

Niida zrezygnował z tytułu, ogłaszając zakończenie kariery. Powrócił do boksu w lipcu 2003 r.[7].

29 stycznia 2002 29 lipca 2002 Keitarō Hoshino  Japonia WBA 0
29 czerwca 2002 28 marca 2003 Jorge Mata  Hiszpania WBO 1
29 lipca 2002 3 lipca 2004 Noel Arambulet  Wenezuela WBA 2
9 sierpnia 2002 31 maja 2003 Miguel Barrera  Kolumbia IBF 1
28 marca 2003 3 maja 2003 Eduardo Ray Márquez  Nikaragua WBO 0
3 maja 2003 sierpień 2007 Iván Calderón  Portoryko WBO 11

Calderón zrezygnował z tytułu, zostając mistrzem WBO w kategorii junior muszej po pokonaniu 25 sierpnia 2007 - Hugo Fidela Cazaresa.

31 maja 2003 4 października 2003 Edgar Cardenas  Meksyk IBF 0
4 października 2003 14 września 2004 Daniel Reyes  Kolumbia IBF 1
10 stycznia 2004 18 grudnia 2004 Eagle Den Junlaphan  Tajlandia WBC 1
3 lipca 2004 15 września 2008 Yutaka Niida  Japonia WBA 7
14 września 2004 7 lipca 2007 Muhammad Rachman  Indonezja IBF 3
18 grudnia 2004 4 kwietnia 2005 Isaac Bustos  Meksyk WBC 0
4 kwietnia 2005 6 sierpnia 2005 Katsunari Takayama  Japonia WBC 0
6 sierpnia 2005 29 listopada 2007 Eagle Den Junlaphan  Tajlandia WBC 4
7 lipca 2007 14 czerwca 2008 Florante Condes  Filipiny IBF 0
30 września 2007 marzec 2011 Donnie Nietes  Filipiny WBO 4

Donnie Nietes zrezygnował z tytułu, przechodząc do kategorii junior muszej.

29 listopada 2007 11 lutego 2011 Oleydong Sithsamerchai  Tajlandia WBC 6
14 czerwca 2008 26 marca 2010 Raúl García  Meksyk IBF 3
15 września 2008 2010 Román González  Nikaragua WBA 3

González zrezygnował z tytułu, przechodząc do kategorii junior muszej.

26 marca 2010 1 września 2012 Nkosinathi Joyi  Republika Południowej Afryki IBF 2
5 listopada 2010 19 kwietnia 2011 Kwanthai Sithmorseng  Tajlandia WBA 0
11 lutego 2011 20 czerwca 2012 Kazuto Ioka  Japonia WBC 2
19 kwietnia 2011 30 lipca 2011 Muhammad Rachman  Indonezja WBA 0
marzec 2011 27 sierpnia 2011 Raúl García  Meksyk WBO 1

García 30 października 2010 po pokonaniu Luisa De la Rosy zdobył tytuł mistrza tymczasowego. Po przejściu Donnie Nietesa do wyższej kategorii, otrzymał tytuł mistrza pełnoprawnego.

30 lipca 2011 24 października 2011 Pornsawan Porpramook  Tajlandia WBA 0
27 sierpnia 2011 Nadal Moisés Fuentes  Meksyk WBO
24 października 2011 20 czerwca 2012 Akira Yaegashi  Japonia WBA 0
20 czerwca 2012 czerwiec 2012 Kazuto Ioka  Japonia WBC i WBA 0

29 czerwca Ioka ogłosił rezygnację z tytułu mistrza federacji WBC[8].

czerwiec 2012 październik 2012 Kazuto Ioka  Japonia WBA 0

Ioka zrezygnował z tytułu WBA, przechodząc do kategorii junior muszej[9].

1 września 2012 30 marca 2013 Mario Rodríguez  Meksyk IBF 0
24 listopada 2012 Nadal Xiong Zhaozhong  Chiny WBC

Zhong zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Meksykaninem Javierem Martinezem Resendizem[10].

31 grudnia 2012 Nadal Ryō Miyazaki  Japonia WBA

Miyazaki zdobył wakujący tytuł po zwycięstwie nad Tajem Pornsawanem Porpramookiem[11].

30 marca 2013 Nadal Katsunari Takayama  Japonia IBF

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]