Lucjan Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lucjan Jasiński
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1893
Narajów
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby do 1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Artylerii Ciężkiej
2 Pułk Artylerii Ciężkiej
Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii
Grupa „Włodzimierz”
Stanowiska zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku artylerii
komendant szkoły podchorążych rezerwy
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Zasługi Wojskowej „Signum Laudis” (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Lucjan Jasiński (ur. 5 kwietnia 1893 w Narajowie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Narajowie, w ówczesnym powiecie brzeżańskim, w rodzinie Franciszka i Marii z Moszorów[1]. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego[2]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Pułku Artylerii Polowej Nr 130. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii[3].

W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1920 służył w 5 pułku artylerii ciężkiej, a następnie w 5 dywizjonie artylerii ciężkiej, 22 pułku artylerii polowej i 6 dywizjonie artylerii ciężkiej.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 40. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1923 pełnił obowiązki komendanta kadry baterii zapasowej 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie[4]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii i objął dowództwo II dywizjonu 6 pułku artylerii ciężkiej[5]. W 1928 pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu[6]. 24 grudnia 1929 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 13. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[8][9]. Od 29 czerwca 1933 roku do 4 maja 1934 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku[10]. W październiku 1934 został przeniesiony do 2 pułku artylerii ciężkiej w Chełmie na stanowisko dowódcy pułku[11]. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 4. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od stycznia do września 1939 pełnił służbę na stanowisku komendanta Wołyńskiej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu[12].

W kampanii wrześniowej był dowódcą artylerii i zastępcą dowódcy Grupy „Włodzimierz”[13]. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej.

Początkowo przebywał w jużskim jenieckim obozie zbiorczym. W jego aktach zanotowano opinię o nieuniknionej wojnie III Rzeszy i ZSRR, oraz o odtworzeniu niepodległego państwa Polskiego[2]. W listopadzie lub na początku grudnia 1939 przewieziony do obozu w Kozielsku. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 025/1 от 09.04.1940. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 06.05.1943. Przy szczątkach znaleziono dwie karty pocztowe (od Marii Barancewicz)[14] i srebrną papierośnicę[15] (z podpisami)[14]. Figuruje na liście AM-200-1243 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 41-01243. Nazwisko Jasińskiego znajduje się na liście ofiar (pod nr 01094) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 114 i w Nowym Kurierze Warszawskimnr 124 z 1943. Krewni do 1947 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie[2]. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu. W Archiwum Robla (pakiet 44-01) znajduje się dokument z podpisem Jasińskiego jako dowódcy 2 pac znaleziony przy szczątkach Zbigniewa Florkiewicza, również zamordowanego w Katyniu[2].

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 231.
  2. a b c d Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 877.
  3. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1088, 1227.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 789, 816.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 708, 740.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 431, 453.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 24 grudnia 1929 roku, s. 439.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 178, 705.
  10. Zarzycki 1996 ↓, s. 19.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 157, 469.
  13. Piotr Zarzycki, Grupa "Włodzimierz" we wrześniu 1939 roku s. 28.
  14. a b Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie, lublin.ap.gov.pl [dostęp 2018-01-01] (pol.).
  15. Auswaertiges Amt - Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 200.
  16. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  17. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1227.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]