Ludwik Czyżewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Czyżewski
„Julian”, „Dalia”, „Wiktor”, „Franciszek”, „Beskid”
generał brygady (1972) generał brygady (1972)
Data i miejsce urodzenia 8 października 1892
Wandolin
Data i miejsce śmierci 25 marca 1985
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
AK DYSK.png Armia Krajowa
Jednostki Batalion KOP „Bereźne”
2 Pułk Piechoty Legionów
Okręg Łódź AK
Okręg Lwów AK
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
zastępca dowódcy pułku
dowódca pułku piechoty
komendant okręgu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Późniejsza praca Wydawnictwo Kartograficzne we Wrocławiu
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

Ludwik Czyżewski ps. „Julian”, „Dalia”, „Wiktor”, „Franciszek”, „Beskid” (ur. 8 października 1892 w Wandolinie pow. Rohatyn[1], zm. 25 marca 1985 we Wrocławiu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, Korpusu Ochrony Pogranicza i Armii Krajowej, w 1972 roku mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Brzeżanach, gdzie ukończył gimnazjum klasyczne[1]. Studiował medycynę we Lwowie, gdzie działał w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. Oficer rezerwy piechoty armii austriackiej. W 1914 powołany do służby czynnej w armii austriackiej. Walczył na froncie rosyjskim i włoskim – dowódca kompanii 26 pułku piechoty w stopniu porucznika[1]. W październiku 1918 stworzył w Lublanie oddział polski i przywiózł go do Polski.

Od listopada 1918 w Wojsku Polskim, współtwórca 9 pułku piechoty (później 26 pułk piechoty) – dowódca kompanii, a potem batalionu. Kapitan z 1 czerwca 1919. Brał udział w działaniach pułku na Śląsku, a potem w wojnie polsko-bolszewickiej. W okresie październik 1920–1922 w MSWojsk. W 1922 na kursie dla oficerów sztabowych w Centrum Wyszkolenia Piechoty. W latach 1923–1924 dowódca baonu w 25 pułku piechoty. Major z 15 sierpnia 1924. W 1928 roku był kwatermistrzem 25 pułku piechoty[1]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Bereźne”[2]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku w korpusie oficerów piechoty. 23 marca 1932 roku został przeniesiony z KOP do 2 pułku piechoty Legionów w Sandomierzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[3][4]. W 1935 roku objął dowództwo tego pułku i dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 roku[1]. Na pułkownika był awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1937 roku w korpusie oficerów piechoty[5].

5 września 1939 brał udział w bitwie pod Borowską Górą. Walczył do 28 września w obronie Modlina.

W okresie okupacji niemieckiej nie poszedł do niewoli, a działał w organizacji SZP, ZWZ i AK. Był komendantem Okręgu Łódź AK (1942–1943) i komendantem Okręgu Lwów AK (1943–1944).

Po wojnie od 1945 roku na ziemiach zachodnich[1]. Pracował jako nauczyciel i kierownik szkoły podstawowej, a następnie był pracownikiem Wydawnictwie Kartograficznym we Wrocławiu, a od 1967 roku kierownikiem placówki[1]. Pochowany na Starym Cmentarzu w Piotrkowie Trybunalskim[1].

Autor wspomnień o obronie Modlina.

Prezydent RP na uchodźstwie mianował generałem brygady ze starszeństwem z dniem 3 maja 1972 roku w korpusie generałów[5].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Bielski 1991 ↓, s. 376.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 124.
  3. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1930 roku, s. 254.
  4. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 24, 532.
  5. a b Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 85.
  6. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 58.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ludwik Czyżewski, Od Gór Borowskich do Zakroczymia, Wydawnictwo MON, Warszawa 1982, ​ISBN 83-11-06741-4
  • Ludwik Czyżewski, Wspomnienia dowódcy obrony Zakroczymia w 1939 r., Mazowiecki Ośrodek Badań Naukowych - Biblioteczka Mazowiecka Nr 3, Książka i Wiedza, Warszawa 1973.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1998. ISBN ISBN 8387103551.
  • Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 83-11-07836-X.
  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 758. ISBN 83-211-1096-7.
  • J. Woyno, Generał brygady Ludwik Czyżewski (1892-1985), Zeszyty Sandomierskie nr 17

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]