Mąż swojej żony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mąż swojej żony
Gatunek komedia
Rok produkcji 1960
Data premiery 4 kwietnia 1961[1]
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 94 minuty[1]
Reżyseria Stanisław Bareja
Scenariusz Jerzy Jurandot,
Stanisław Bareja
Główne role Bronisław Pawlik,
Aleksandra Zawieruszanka,
Mieczysław Czechowicz,
Elżbieta Czyżewska
Muzyka Marek Sart
Zdjęcia Jan Janczewski
Scenografia Wojciech Krysztofiak
Kostiumy Katarzyna Chodorowicz
Montaż Krystyna Rutkowska
Produkcja Zwonimir Ferič (kierownik produkcji)
Wytwórnia Zespół Filmowy Rytm

Mąż swojej żony – polski film fabularny (komedia) z 1960 roku w reżyserii Stanisława Barei, na podstawie sztuki Mąż Fołtasiówny Jerzego Jurandota.

Piosenkę „Co nas obchodzi" wykonał piosenkarz Olgierd Buczek.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Źródła[1][2].

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Fabuła filmu opowiada o małżeństwie kompozytora, Michała Karcza (Bronisław Pawlik) i sławnej lekkoatletki-sprinterki, Jadwigi Fołtasiówny (Aleksandra Zawieruszanka). Pomimo, że kompozytor odnosi sukcesy, to sława żony przyćmiewa go i zaczyna to negatywnie oddziaływać na ich małżeństwo. W ich mieszkaniu cały czas kręcą się trener Jadwigi Mamczyk (Mieczysław Czechowicz) i bokser Ciapuła (Wiesław Gołas), a wszystkie tematy koncentrują się na sporcie. Ponadto pewnego dnia w ich mieszkaniu pojawia się gosposia Kowalska (Wanda Łuczycka), przysłana przez Mamczyka, która ma dbać przede wszystkim o Jadwigę i o jej sportowy tryb życia, i która swoje zadanie wypełnia nad wyraz gorliwie. Dochodzi do kryzysu w małżeństwie - Michał i Jadwiga rozstają się. Pewnego dnia po wymianie zdań Michał nokautuje Ciapułę, co wywołuje sensację na skalę niemal ogólnonarodową. W końcu małżonkowie godzą się, a Michał wyjeżdża za granicę dyrygować wykonaniem własnego koncertu.

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

Stadion Dziesięciolecia w Warszawie, na terenie którego zrealizowano część zdjęć plenerowych

Scenariusz filmu był adaptacją sztuki Jerzego Jurandota pt. Mąż Fołtasiówny z 1959 roku, a zarazem przeniesieniem wydarzeń z książki do współczesnych realiów, ponieważ komedia Jurandota utrzymana był w konwencji przedwojennej[3].

Zdjęcia do filmu zaczęto kręcić 19 czerwca 1960 roku. Bareja przy ograniczonym budżecie brał pod uwagę warszawskie obiekty i wydarzenia, które można byłoby wykorzystać w sposób odpowiedni dla przygotowanego scenariusza. Dla urealnienia fabuły, na planie filmowym pojawiły się także postacie związane ze światem sportu. Feliks Stamm odgrywał rolę trenera bokserskiego, a Bohdan Tomaszewski sprawozdawcy sportowego (czyli samego siebie). Wnętrza Filharmonii Warszawskiej posłużyły za plan filmowy dla scen w hotelu Bristol. W tym celu wykorzystano czas, w którym obiekt ten nie był odwiedzany przez publiczność w porze przedwieczornej. Z kolei publiczność zgromadzona podczas 7. Memoriału Janusza Kusocińskiego na Stadionie Dziesięciolecia została sfilmowana jako naturalnie reagujący tłum kibiców. Wymagało to dostosowania harmonogramu do tego wydarzenia sportowego. Hala Torwar, a właściwie jej zaplecze techniczne, stanowiła atelier[4]. Obiektami wykorzystanymi w filmie, wówczas jeszcze bez politycznych konotacji, był Pałac Kultury i Nauki i lotnisko Okęcie, do których Bareja wrócił przy realizacji Misia[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Maciej Replewicz: Stanisław Bareja. Król krzywego zwierciadła. Poznań: Zysk i S-ka, 2009. ISBN 978-83-7506-387-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]