Nie ma róży bez ognia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nie ma róży bez ognia
Gatunek komedia
Rok produkcji 1974
Data premiery 25 grudnia 1974
Kraj produkcji Polska
Język polski
Czas trwania 91 min
Reżyseria Stanisław Bareja
Scenariusz Stanisław Bareja,
Jacek Fedorowicz
Główne role Jacek Fedorowicz,
Jerzy Dobrowolski,
Halina Kowalska,
Stanisława Celińska,
Stanisław Tym
Muzyka Waldemar Kazanecki
Zdjęcia Andrzej Ramlau
Scenografia Tadeusz Myszorek
Kostiumy Anna Fedorowicz
Montaż Alina Faflik
Produkcja Zespół Filmowy „Pryzmat”

Nie ma róży bez ognia – polski film komediowy z 1974 roku w reżyserii Stanisława Barei.

Tytuł[edytuj | edytuj kod]

Nie ma róży bez ognia to zbitka słów z dwóch polskich przysłów: nie ma róży bez kolców oraz nie ma dymu bez ognia. Tytuł bezpośrednio nawiązuje do jednej ze scen z filmu, w której ojciec Lusi podpala własny dom wraz z plantacją róż, aby córka mogła zameldować się w stolicy.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Komedia przedstawia absurdalną rzeczywistość, w jakiej znalazło się małżeństwo nauczycieli, Jana i Wandy Filikiewiczów, wobec problemu konieczności goszczenia w swym mieszkaniu początkowo byłego męża Wandy, Jerzego Dąbczaka, a później także jego obecnej żony Lusi, narzeczonego Lusi - Zenka i kolejnych osób. Początkowo pojawia się jednak oszust, Malinowski, który oferuje im zamianę mieszkania. W ciągu rozwoju sytuacji małżeństwo wpędza się w coraz większe kłopoty, głównie za sprawą pomysłów męża.

W filmie można znaleźć zarówno humor sytuacyjny w przypadku Jana Filikiewicza, przygotowującego mieszkanie do stanu użytkowania, czy goniącego za autobusem, którego drzwi przytrzasnęły mu pasek od prochowca, jak również dowcip wynikający z pewnych lapsusów pokazujących funkcjonowanie prawa w dobie PRL - w pierwszym mieszkaniu Filikiewiczów znajdują się urzędy państwowe; administrator osiedla prosi o monetę dwudziestogroszową, aby zaplombować drzwi.

Film ukazuje też pęd mieszkańców Polski w dobie lat 70. XX wieku do tego, aby zamieszkać w stolicy. Ojciec Lusi, żony Dąbczaka, puszcza z dymem własny dom wraz z plantacją róż, aby córka mogła zamieszkać w Warszawie. Jest to także przedstawienie dwóch równoległych światów, sformalizowanej biurokracji oraz nieformalnych stosunków, które rozpoznawać musi małżeństwo Filikiewiczów.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]