M55 SPH

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
M55 SPH
M55 SPH
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Pacific Car and Foundry Co.
Typ pojazdu haubica samobieżna
Trakcja gasienicowa
Załoga 6 osób
Dane techniczne
Silnik Continental AV-1790-5B lub -7B
Pancerz 13 - 25 mm
Długość 7910 mm
Szerokość 3581 mm
Wysokość 3470 mm
Prześwit 470 mm
Masa 42 000 kg
bojowa: 44 000 kg
Osiągi
Prędkość 48 km/h
Zasięg 250
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 120 cm
Rowy (szer.) 225 cm
Ściany (wys.) 100 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
haubica M47 kalibru 203,2 mm (10 nab.)
wkm M2 HB kalibru 12,7 mm (900 nab.)
Użytkownicy
US Army

M55 Self-propelled Howitzer – amerykańska haubica samobieżna wprowadzona do uzbrojenia w latach 50. XX wieku.

Podwozie działa M55 było zbudowane z wykorzystaniem podzespołów czołgów M47 i M48. Przebudowa podwozia objęła zmianę kierunku jazdy (przedział silnikowy znajdujący się w czołgu z tyłu znalazł się z przodu działa) i usunięcie koła napinającego. W tylnej części podwozia umieszczono wieżę z haubicą M47 kalibru 203,2 mm. Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej był równy 60°, w płaszczyźnie pionowej -5° do +65°. Maksymalna donośność ognia wynosiła 16 930 m, a szybkostrzelność 1-1,5 strz./min.

Działo samobieżne M55 zostało przyjęte do uzbrojenia w czerwcu 1952 roku. Jednocześnie do uzbrojenia przyjęto samobieżną armatę M53 SPG kalibru 155 mm różniącą się od M55 wyłącznie zastosowanym działem. Od 1956 armaty M52 SPG US Army były przebudowywane na haubice M55 SPH.

Bibliografia[edytuj]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej, WiS, Warszawa 1994, ​ISBN 83-86028-01-7​.