Oshkosh M-ATV

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oshkosh M-ATV
Ilustracja
M-ATV
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

Oshkosh Corporation

Typ pojazdu

MRAP

Trakcja

kołowa

Załoga

4 + 1 strzelec

Historia
Produkcja

2009–

Dane techniczne
Silnik

silnik wysokoprężny Caterpillar C7 7200 cm³ o mocy 370 KM

Transmisja

Allison 3500SP

Długość

6,27 m

Szerokość

2,49 m

Wysokość

2,70 m

Masa

własna: 12 500 kg
całkowita: 14 700 kg

Osiągi
Prędkość

105 km/h

Zasięg

510 km

Dane operacyjne
Uzbrojenie
7,62 mm Karabin maszynowy M240,
12,7 mm Karabin maszynowy Browning M2
lub 40 mm Granatnik Mk 19 lub podobne

Oshkosh M-ATV – samochód opancerzony (ang. MRAP-All Terrain Vehicle) przeznaczony dla wszystkich rodzajów Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych, zaprojektowany dla zastąpienia wykorzystywanych w tej roli w Wojnie w Afganistanie XX w. opancerzonych wersji HMMWV.

Pojazd osadzono na zmodyfikowanym podwoziu ciężarówki MTVR, opracowany z wykorzystaniem wcześniejszych doświadczeń przy używanych w Iraku i Afganistanie pojazdów odpornych na wybuchy min (MRAP), głównie Cougar i International MaxxPro, które przy masie prawie 20 ton znacznie zwiększyły przeżywalność w zasadzkach z wykorzystaniem min-pułapek, ale były mniej mobilne na górzystych i nieutwardzonych drogach Afganistanu. Ich mała stabilność stwarzała też ryzyko wypadków[1]. Pojazd M-ATV powstał w odpowiedzi na wymagania armii USA ogłoszone 8 grudnia 2008 roku na pojazd minoodporny, który jednocześnie zapewniałby możliwość sprawnego poruszania się w trudnym terenie[1]. W konkursie, w którym brało udział sześć firm ze swoimi pojazdami klasy M-ATV, zwyciężyła 30 czerwca 2009 roku konstrukcja firmy Oshkosh[2]. Pojazd zapewnia ochronę na poziomie 4a według STANAG 4569 i chroni przy wybuchu pod kołem miny o masie do 10 kg TNT; kabiny pojazdów dostarcza działająca w USA, izraelska firma Plasan, specjalizująca się w lekkich pancerzach kompozytowych.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Siły Zbrojne Stanów Zjednoczonych zamówiły 5219 pojazdów M-ATV, w tym 2598 dla US Army i 1565 dla US Marine Corps. Polska była pierwszym użytkownikiem spoza USA – pewną liczbę M-ATV wypożyczono na przełomie 2010/2011 roku PKW Afganistan; były one dodatkowo chronione ekranami siatkowymi przeciw granatnikom RPGNet[3]. 21 grudnia 2011 roku pod polskim M-ATV eksplodował ładunek o masie szacowanej na 100 kg, który zabił wszystkich pięciu żołnierzy znajdujących się w pojeździe[4].

25 lutego 2015 roku Departament Obrony Stanów Zjednoczonych podarował polskim Wojskom Specjalnym 45 kilkuletnich wozów M1240A1 po służbie w składzie ISAF, o niewielkim przebiegu[5]. Ich wartość oszacowano na 7,76 mln USD (28,5 mln zł), ponadto przyznano grant prawie 2 mln USD na zakup części[5]. Po półtorarocznym remoncie pojazdy w liczbie 39 sztuk trafiło do Jednostki Wojskowej Agat, a sześć do Jednostki Wojskowej Komandosów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Multarzyński 2009 ↓, s. 18.
  2. Multarzyński 2009 ↓, s. 21.
  3. Na naszej okładce. „Raport – Wojsko Technika Obronność”. Nr 08/2011, s. 3. Agencja Lotnicza Altair. ISSN 1429-270x. 
  4. Pięciu polskich żołnierzy zginęło w Afganistanie, 21 grudnia 2011 [dostęp 2014-08-28] (pol.).
  5. a b Jarosław Lis. Pierwsze targi Pro Defense. „Broń i amunicja”. 08/2016, s. 12. Agencja Lotnicza Altair. ISSN 1644-339X. 
  6. M1240A1 w końcu u komandosów. altair, 3 czerwca 2016.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mateusz Multarzyński. M-ATV, czyli „terenowy” MRAP. „Nowa Technika Wojskowa”. 8/2009, sierpień 2009. Warszawa: Magnum-X. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]