Madonna w grocie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Madonna w grocie – I wersja
Ilustracja
Autor Leonardo da Vinci
Rok wykonania 1483–1490
Technika wykonania olej na desce
Rozmiar 199 × 122 cm
Muzeum Luwr
Madonna w grocie – II wersja
Ilustracja
Autor Leonardo da Vinci
Rok wykonania 1495–1508
Technika wykonania olej na desce
Rozmiar 189,5 × 120 cm
Muzeum National Gallery w Londynie

Madonna w grocie, Madonna wśród skał – obraz Leonarda da Vinci, zamówiony przez Bractwo Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny przy kościele San Francesco Grande (św. Franciszka w Mediolanie).

Obraz miał być honorową (środkową) częścią tryptyku; boczne skrzydła przedstawiają dwa muzykujące anioły wykonane przez Ambrogia de Predis.

Istnieją dwie wersje obrazu, wcześniejsza znajduje się w Luwrze, a druga w National Gallery w Londynie. Powstanie dwóch wersji obrazu było wynikiem trwającego wiele lat sporu pomiędzy Leonardem da Vinci a zleceniodawcami, wg których pierwsza wersja odbiegała od idei Niepokalanego Poczęcia, gdyż skoncentrowana była na Janie Chrzcicielu poprzez gest anioła, wskazujący na niego palcem. Ponadto malarze domagali się wyższego wynagrodzenia, gdyż ponieśli większe wydatki na materiały (np. kruszec potrzebny do wykonania złoceń). Członkowie Bractwa nie chcieli dopłacić, więc obraz został sprzedany prawdopodobnie królowi Francji Ludwikowi XII lub Ludwikowi Sforzy. Druga wersja koncentruje się na Marii, a anioł nie wskazuje palcem na Jana Chrzciciela.

Obraz przedstawia Dziewicę Marię siedzącą przed jaskinią lub w jej wnętrzu wraz z małym Jezusem i św. Janem. Jezus siedzący obok anioła Uriela[1] lub Gabriela[2] błogosławi św. Jana. Obydwie wersje obrazu różnią się szczegółami, takimi jak aureole czy układ rąk postaci (w wersji obrazu znajdującego się w Luwrze anioł Uriel lub Gabriel wskazuje na małego Jana Chrzciciela). Do 2010 roku uważano, że wersja druga została namalowana głównie przez ucznia Leonarda, Ambrogia de’Predisaa, sam mistrz własnoręcznie namalował jedynie kilka szczegółów. Później, za sprawą kustosza Luke'a Syssona z National Gallery w Londynie oraz innych ekspertów uznano, że da Vinci miał największy udział w powstaniu dzieła.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Francesca Debolini, Agata Ferens (tłumaczenie): da Vinci. Warszawa: HPS, 2006, s. 49. ISBN 83-60529-03-5.
  2. Isaacson Walter, Leonardo da Vinci, 2020.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]