Archanioł Uriel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Święty
Uriel Archanioł
Archanioł
Ilustracja
Archanioł Uriel na obrazie Da Vinci
Czczony przez Judaizm, Kościół anglikański, Katolickie Kościoły wschodnie, Cerkiew prawosławna, Kościoły orientalne
Wspomnienie 29 września (zachodni), 8 listopada (wschodni)
Atrybuty Książka, zwój, płonący miecz, dysk słońca, ogień w dłoni
Patron Bierzmowanie, poezja, sztuka
Archanioł Uriel

Uriel (hebr. ‏אוּרִיאֵל‎, Fanuel[potrzebny przypis] – „ogień Boży” lub „światło Boga”) – według tradycji judaistycznej i w niektórych wierzeniach chrześcijańskich to jeden z archaniołów. Jego imię może być analogiczne z imieniem Uriah.

Milton opisał Uriela jako archanioła, jednego z tych siedmiu, co najbliżej tronu Bożego stoją oraz jako regenta Słońca, którego w Niebiosach Najprzenikliwszym [...] nazwano z duchów. W The State of Innocence Dryden przedstawił Uriela zstępującego z nieba na rydwanie ciągniętym przez białe konie. Jak przypuszcza Anscar Vonier, Uriel „jest duchem, który stał u bram raju utraconego z mieczem ognistym w dłoni”. Zdaniem Louisa Ginzberga określenie „Książę Światłości” odnosi się jedynie do Uriela.

Pomimo sławy, jaką się cieszył, Uriel był jednym z aniołów, których kult został oficjalnie potępiony przez papieża Zachariasza podczas synodu rzymskiego w 745 r. (ten sam los spotkał m.in. Raguela i Tubuela). W judaizmie natomiast jeszcze dziś spotyka się ślady kultu „świętego Uriela”. Współcześni Żydzi przed snem odmawiają modlitwę zawierającą słowa: „Winni Pana, Boga Izraela, niech Michał stanie po mojej prawicy, Gabriel po lewicy, Uriel przede mną, Rafael za mną, a ponad głową przebywa obecność Boga”.

Apokryfy[edytuj | edytuj kod]

Archanioł zbawienia (jak w Czwartej Księdze Ezdrasza) oraz światłości. W etiopskiej Księdze Henocha - archanioł „sprawujący władzę nad gromem i trwogą”. W Życiu Adama i Ewy Uriel jest aniołem skruchy. Według Ewangelii Bartłomieja, Uriel został stworzony jako piąty Archanioł, po Satanaelu, Michale, Gabrielu i Rafale. W Apokalipsie Eliasza, Uriel jest jednym z dwóch Archaniołów (drugim jest Michał), który w Dniu Sądu Ostatecznego zaprowadzą do raju naznaczonych pieczęcią Chrystusa.

Uriel w Starym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

W Starym Testamencie (Iz. 29.1) występuje słowo Uriel (Ariel), jednak nie można jednoznacznie utożsamić go z imieniem anioła bez użycia źródeł pozabiblijnych.

Na początku Księgi Izajasza rozdziału 29 (wersety 1–10) Ariel (Uriel) jest to „Symboliczna nazwa, którą Izajasz nadaje Jerozolimie. Hebrajskie słowo Ariel znaczy „Lew Boży” – miasto wzmocnione pomocą Boga. Zaś słowo Uriel to „Ołtarz Boży, Ognisko Boże” – z powodu ołtarza w Świątyni (przypis w Biblii Tysiąclecia).

Ciekawostka: W trzeciej z książek Małgorzaty Nawrockiej opowiadających o rodzie Anharydów, o tytule Ariel: Wnuk Alhara tytułowym bohaterem jest książę Ariel, którego imię wytłumaczone jest tamże jako „Ołtarz Boży, Ogień Boży”, co ma oznaczać, że jest on posłany i namaszczony przez Boga.

Uriel w Nowym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

W Nowym Testamencie słowo Uriel nie występuje.

Książęta dziewięciu chórów anielskich[edytuj | edytuj kod]

Uriel – występuje w spisie chórów anielskich kilkukrotnie jako: Sarim – „Anielscy książęta”/Anioł otchłani/archanioł zbawienia/cherubin; regent Słońca; nadzorca Tartaru. „aniołem ustanowionym nad światem i Tartarem”.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]