Archanioł Uriel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Archanioł Uriel

Uriel (אוּרִיאֵל, Fanuel - „ogień Boży” lub „światło Boga”) - według tradycji judaistycznej i w niektórych wierzeniach chrześcijańskich to jeden z archaniołów. Jego imię może być analogiczne z imieniem Uriah.

Milton opisał Uriela jako archanioła, jednego z tych siedmiu, co najbliżej tronu Bożego stoją oraz jako regenta Słońca, którego w Niebiosach Najprzenikliwszym [...] nazwano z duchów. W The State of Innocence Dryden przedstawił Uriela zstępującego z nieba na rydwanie ciągniętym przez białe konie. Jak przypuszcza Anscar Vonier, Uriel „jest duchem, który stał u bram raju utraconego z mieczem ognistym w dłoni”. Zdaniem Louisa Ginzberga określenie „Książę Światłości” odnosi się jedynie do Uriela.

Pomimo sławy, jaką się cieszył, Uriel był jednym z aniołów, których kult został oficjalnie potępiony przez papieża Zachariasza podczas synodu rzymskiego w 745 r. (ten sam los spotkał m.in. Raguela i Tubuela). W judaizmie natomiast jeszcze dziś spotyka się ślady kultu „świętego Uriela”. Współcześni Żydzi przed snem odmawiają modlitwę zawierającą słowa: „Winni Pana, Boga Izraela, niech Michał stanie po mojej prawicy, Gabriel po lewicy, Uriel przede mną, Rafael za mną, a ponad głową przebywa obecność Boga”.

Apokryfy[edytuj | edytuj kod]

Archanioł zbawienia (jak w Czwartej Księdze Ezdrasza) oraz światłości. W etiopskiej Księdze Henocha - archanioł „sprawujący władzę nad gromem i trwogą". W Życiu Adama i Ewy Uriel jest aniołem skruchy. Według Ewangelii Bartłomieja, Uriel został stworzony jako piąty Archanioł, po Satanaelu, Michale, Gabrielu i Rafale. W Apokalipsie Eliasza, Uriel jest jednym z dwóch Archaniołów (drugim jest Michał), który w Dniu Sądu Ostatecznego zaprowadzą do raju naznaczonych pieczęcią Chrystusa.

Uriel w Starym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

W Starym Testamencie (Iz. 29.1) występuje słowo Uriel (Ariel), jednak nie można jednoznacznie utożsamić go z imieniem anioła bez użycia źródeł pozabiblijnych.

Na początku Iz rozdziału 29 (wersety 1-10) Ariel (Uriel) jest to "Symboliczna nazwa, którą Izajasz nadaje Jerozolimie. Hebrajskie słowo Ariel znaczy "Lew Boży" - miasto wzmocnione pomocą Boga. Zaś słowo Uriel to "Ołtarz Boży, Ognisko Boże" - z powodu ołtarza w Świątyni." (przypis w Biblii Tysiąclecia)

Ciekawostka: W trzeciej z książek Małgorzaty Nawrockiej opowiadających o rodzie Anharydów, o tytule "Ariel: Wnuk Alhara" tytułowym bohaterem jest książę Ariel, którego imię wytłumaczone jest tamże jako "Ołtarz Boży, Ogień Boży", co ma oznaczać, że jest on posłany i namaszczony przez Boga.

Uriel w Nowym Testamencie[edytuj | edytuj kod]

W Nowym Testamencie słowo Uriel nie występuje.

Książęta dziewięciu chórów anielskich[edytuj | edytuj kod]

Uriel - występuje w spisie chórów anielskich kilkukrotnie jako: Sarim - „Anielscy książęta”/Anioł otchłani/archanioł zbawienia/cherubin; regent Słońca; nadzorca Tartaru. „aniołem ustanowionym nad światem i Tartarem”.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]