Magdalena Tulli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Magdalena Tulli, 2015

Magdalena Tulli (ur. 20 października 1955 w Warszawie) – polska pisarka i tłumaczka.

W roku 1995 otrzymała Nagrodę im. Kościelskich, później była także pięciokrotnie nominowana do finału Nagrody Literackiej Nike (1999 za W czerwieni[1], w 2004 za Tryby[2] w 2007 za Skazę[3], 2012 za Włoskie szpilki[4], 2015 za Szum[5]). Jej książki były tłumaczone na angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, chorwacki, słoweński, czeski, węgierski, włoski, szwedzki, łotewski i litewski. Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2007 roku otrzymała nagrodę specjalną – wyróżnienie Nagrody Literackiej Gdynia. W 2012 roku otrzymała Nagrodę Literacką Gdynia[6] oraz Nagrodę Literacką Gryfia[7] za Włoskie szpilki. Uzasadniając werdykt, przewodnicząca jury nagrody Gryfia Inga Iwasiów powiedziała:

Przyznajemy Gryfię Magdalenie Tulli, ponieważ „Włoskie szpilki” bolą. Ból, który doznaje ich bohaterka, 10-letnia dziewczynka uwalnia coś w nas czytelniczkach i czytelnikach. Plamy zapomnianych, zepchniętych na dno pamięci chwil z dzieciństwa, gdy nie udawało nam się gładko wypełniać zadań stawianych przez świat. Ich najpierw odczuciu, a potem zabliźnianiu pomóc może ta najlepsza literatura[8].

W tym samym roku Włoskie szpilki znalazły się również w gronie utworów nominowanych do Nagrody Literackiej Nike[9] oraz Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus[10].

W roku 2013 została laureatką pierwszej edycji Nagrody Literackiej im. Juliana Tuwima przyznawanej za całokształt twórczości.

Przetłumaczyła kilka książek: Utraconą Marcela Prousta (2001), Gniew niebios Fleur Jaeggy (za przekład z języka włoskiego tych opowiadań wydanych w 1999 roku otrzymała nagrodę „Literatury na Świecie”) i dwie inne pozycje jej autorstwa, Długi dzień Ameriga Itala Calvina.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Sny i kamienie (OPEN 1995, W.A.B. 1999)
  • W czerwieni (W.A.B. 1998)
  • Tryby (W.A.B. 2003)
  • Skaza (W.A.B. 2006)
  • Magdalena Tulli, Sergiusz Kowalski: Zamiast procesu: raport o mowie nienawiści. Warszawa: W.A.B., 2003, s. 547. ISBN 8389291584.
  • Kontroler snów jako Marek Nocny (Wydawnictwo Nisza 2007)[11]
  • Włoskie szpilki (Wydawnictwo Nisza 2011)[12]
  • Szum (Wydawnictwo Znak 2014)

Przypisy

  1. Nagroda Nike 1999. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-21].
  2. Nagroda Nike 2004. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-21].
  3. Nagroda Nike 2007. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-21].
  4. Nagroda Nike 2012. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-21].
  5. nominacje do Nagrody Literackiej Nike 2015. culture.pl. [dostęp 2015-07-26].
  6. Laureaci 2012 | Nagroda Literacka Gdynia. nagrodaliterackagdynia.pl. [dostęp 2015-07-08].
  7. Laureatki Nagrody Literackiej „Gryfia” (pol.). [dostęp 2012-07-01].
  8. Gryfia 2012 dla Magdaleny Tulli (pol.). [dostęp 2012-07-01].
  9. Nagroda literacka Nike 2012 - nominacje (pol.). [dostęp 2012-07-01].
  10. Znamy finalistów Angelusa 2012 (pol.). [dostęp 2012-10-21].
  11. Magdalena Tulli: Ludzik mi padł, więc gram następnym, Gazeta Wyborcza, 30 października 2011
  12. Tadeusz Sobolewski. Nie ma zmyślonych opowieści. „Gazeta Wyborcza”, s. 12, 15-16 września 2012. Warszawa: Agora SA. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marlena Sęczek, Tulli Magdalena, w: Polscy pisarze i badacze literatury przełomu XX i XXI wieku. Słownik biobibliograficzny, tom I (opracował zespół pod redakcją Alicji Szałagan), Warszawa 2011, s. 282–285