Marek Tomaszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marek Tomaszycki
Ilustracja
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 28 stycznia 1958
Napiwoda
Przebieg służby
Lata służby 1981-2017
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Siły Zbrojne PRL
POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Jednostki 9 Brygada Kawalerii Pancernej
PKW Irak
10 Brygada Kawalerii Pancernej
12 Dywizja Zmechanizowana
PKW Afganistan
Sztab Generalny WP
• Dowództwo Wojsk Lądowych
• Dowództwo Operacyjne Sił Zbrojnych
• Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych
Stanowiska • dowódca brygady pancernej
• szef Zarządu Szkolenia P-7
• dowódca dywizji
• szef szkolenia Wojsk Lądowych
• Dowódca Operacyjny Sił Zbrojnych
Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych
Główne wojny i bitwy Stabilizacja Iraku, ISAF
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Krzyża Wojskowego Złoty Krzyż Zasługi Wojskowy Krzyż Zasługi Medal Złoty za Długoletnią Służbę Gwiazda Iraku Gwiazda Afganistanu Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku Odznaka pamiątkowa PKW KFOR Medal Pro Memoria Brązowa Gwiazda  (Stany Zjednoczone) Medal NATO za udział w misji ISAF
W rozmowie z żołnierzami

Marek Ziemowit Tomaszycki (ur. 28 stycznia 1958 w Napiwodzie) – generał broni Wojska Polskiego.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu (1981), Akademię Obrony Narodowej (1995), kurs operacyjno-taktyczny integracji z NATO w Akademii Obrony Narodowej (1999), podyplomowe studia operacyjno-strategiczne na tej samej uczelni (2003) oraz Studium Polityki Obronnej Akademii Wojennej Wojsk Lądowych w Carlisle Barracks w Stanach Zjednoczonych.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Służbę wojskową rozpoczął w 1981 jako dowódca plutonu piechoty w 32 Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu[1]. W późniejszych latach służył w 8 Brygadzie Zmechanizowanej i sztabie 8 Dywizji Ochrony Wybrzeża. W latach 1996–1999 pełnił funkcję szefa szkolenia – zastępcy dowódcy 36 Brygady Pancernej, a w latach 1999–2001 piastował stanowisko dowódcy 9 Brygady Kawalerii Pancernej. W ciągu kolejnych dwóch lat był szefem oddziału Rozpoznania i WRE 1 Korpusu Zmechanizowanego. Od lipca 2003 do lutego 2004 pełnił funkcję szefa Oddziału Szkolenia PKW Irak. Po zakończeniu misji wrócił na poprzednio zajmowane stanowisko.

W latach 2004-2005 dowodził 6 Brygadą Kawalerii Pancernej. W 2006 został dowódcą 10 Brygady Kawalerii Pancernej w Świętoszowie. W tym samym roku został awansowany na stopień generała brygady[2]. W marcu 2007 poleciał ze swoimi żołnierzami do Afganistanu, gdzie do listopada 2007 był dowódcą Polskiego Kontyngentu Wojskowego. W listopadzie 2007 został mianowany na stopień generała dywizji[3]. Generał Tomaszycki przestał pełnić obowiązki dowódcy 10 Brygady Kawalerii Pancernej 8 stycznia 2008. Na początku 2008 został przeniesiony do rezerwy kadrowej MON przez ministra Bogdana Klicha – do czasu wyjaśnienia okoliczności związanych z prowadzonym przez prokuraturę wojskową śledztwem dotyczącym incydentu w Nangar Khel[4]. W kwietniu 2008 Tomaszycki został przywrócony do czynnej służby, zostając Szefem Zarządu Szkolenia P–7 Sztabu Generalnego WP, na które wyznaczył go poprzedni minister Aleksander Szczygło. 9 lipca 2009 został dowódcą 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie[5]. W 2011 został wyznaczony na stanowisko szefa szkolenia Wojsk Lądowych. 23 kwietnia 2013 Prezydent RP Bronisław Komorowski wyznaczył go z dniem 20 maja 2013 na stanowisko Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych. 1 sierpnia 2013 został awansowany do stopnia generała broni[6].

17 grudnia 2013 w Belwederze Prezydent RP Bronisław Komorowski wręczył mu akt zwolnienia ze stanowiska Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych i jednocześnie akt mianowania z dniem 1 stycznia 2014 na stanowisko Dowódcy Operacyjnego Rodzajów Sił Zbrojnych[7][8][9].

22 czerwca 2015, na wniosek premier Ewy Kopacz, Prezydent RP Bronisław Komorowski wyznaczył generała broni Tomaszyckiego na kandydata, który w czasie wojny obejmie stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych[10]. Z dniem 28 kwietnia 2017 roku zakończył zawodową służbę wojskową, przechodząc w stan spoczynku[11].

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Faszcza 2015 ↓, s. 198.
  2. a b M.P. z 2006 r. Nr 87, poz. 895
  3. a b M.P. z 2007 r. Nr 85, poz. 894
  4. Gazeta.pl: Generał Tomaszycki do rezerwy za ostrzał Nangar Khel
  5. Głos Szczeciński: Generał Tomaszycki nowym dowódcą 12 Dywizji Zmechanizowanej
  6. a b M.P. z 2013 r. poz. 772
  7. Nominacje dla nowych dowódców. polska-zbrojna.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  8. Uroczystość wręczenia aktu mianowania Dowódcy Generalnemu RSZ. prezydent.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  9. Prezydent RP wręczył akt mianowania Dowódcy Generalnemu RSZ. bbn.gov.pl, 17 grudnia 2013. [dostęp 17 grudnia 2013].
  10. zm: Gen.Tomaszycki wskazany na dowódcę sił zbrojnych na czas wojny (pol.). Telewizja Republika, 22 czerwca 2015 13:18. [dostęp 22 czerwca 2015].
  11. a b Pożegnanie z mundurem. sgwp.wp.mil.pl, 28 kwietnia 2017. [dostęp 3 maja 2017].
  12. M.P. z 2008 r. Nr 15, poz. 159 – pkt 1.
  13. M.P. z 2005 r. Nr 10, poz. 191 – pkt 54.
  14. M.P. z 2014 r. poz. 348 – pkt 24.
  15. Święto Wojsk Lądowych (pol.). bbn.gov.pl, 12 września 2012. [dostęp 3 lipca 2015].
  16. a b Jacek Matuszak: Obchody Święta Wojska Polskiego (pol.). wojsko-polskie.pl, 13 sierpnia 2012. [dostęp 3 lipca 2015].
  17. Wizyta Dowódcy Operacyjnego RSZ w PKW na Bałkanach (pol.). do.wp.mil.pl, 17 listopada 2015. [dostęp 21 lutego 2017].
  18. Święto brygady (pol.). 10bkpanc.wp.mil.pl, 6 sierpnia 2007. [dostęp 3 lipca 2015].
  19. Jacek Matuszak: Brązowa gwiazda dla dowódcy (pol.). archiwumdo.wp.mil.pl, 29 października 2007. [dostęp 3 lipca 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Komorowski (red.): Kronika Wojska Polskiego 2007. Warszawa: Fundacja Polonia Militaris, 2008, s. 220-221. ISSN 1734-2317.
  • Dariusz Faszcza: 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015. ISBN 978-83-63755-75-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]