Bogdan Klich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bogdan Klich
Bogdan Klich Kancelaria Senatu 2015.jpg
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1960
Kraków
Minister obrony narodowej
Okres od 16 listopada 2007
do 2 sierpnia 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Aleksander Szczygło
Następca Tomasz Siemoniak
Odznaczenia
Medal „Milito Pro Christo” Order Za Zasługi II klasy (Ukraina) Order Krzyża Ziemi Maryjnej II Klasy (Estonia)
Bogdan Klich podczas 66. posiedzenia Senatu (2014)
Z Robertem Gatesem podczas wizyty w Pentagonie (2010)

Bogdan Adam Klich (ur. 8 maja 1960 w Krakowie) – polski lekarz, polityk, politolog, od 2004 do 2007 poseł do Parlamentu Europejskiego, poseł na Sejm IV kadencji, w latach 2007–2011 minister obrony narodowej, senator VIII i IX kadencji.

Życiorys[edytuj]

Jest synem profesora Adama Klicha[1] oraz jego żony Marii. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie. Jest absolwentem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Krakowie (1986) i Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (1987).

W latach 70. współpracował z opozycją demokratyczną – po śmierci Stanisława Pyjasa był działaczem młodzieżówki Studenckiego Komitetu Solidarności[2]. Należał do założycieli NZS, w latach 1980–1981 zasiadał w jego władzach, a następnie działał w podziemnym NZS. W stanie wojennym został internowany w Załężu. W latach 80. działał w Ruchu Wolność i Pokój.

Po ukończeniu studiów pracował jako lekarz w krakowskim Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W latach 1988–1990 był redaktorem naczelnym czasopisma artystycznego „Tumult”. W 1990 objął kierownictwo działu informacji w TVP Kraków. Dwa lata później powrócił do zawodu lekarza, pracował w Szpitalu Specjalistycznym im. Ludwika Rydygiera oraz Szpitalu Neuropsychiatrycznym. W 1993 zorganizował i objął funkcję prezesa Międzynarodowego Centrum Rozwoju Demokracji w Krakowie, przekształconego następnie w Instytut Studiów Strategicznych. Został wykładowcą w Instytucie Europeistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, jest autorem około dwudziestu publikacji z zakresu polityki zagranicznej i bezpieczeństwa międzynarodowego.

Należał do Ruchu Obywatelskiego Akcji Demokratycznej, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z ramienia UD. W latach 90. zasiadał we władzach krajowych UD i UW. W latach 1998–1999 był doradcą pełnomocnika rządu ds. negocjacji z Unią Europejską. Od 1999 do 2000 pełnił funkcję wiceministra obrony narodowej w rządzie Jerzego Buzka, odpowiedzialnego za politykę obronną i kontakty Polski z NATO.

W 2001 przystąpił do Platformy Obywatelskiej, z listy której został wybrany do Sejmu IV kadencji w okręgu krakowskim. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych. Mandat złożył w 2004 na skutek wyboru do Parlamentu Europejskiego. W PE należał do frakcji Europejskiej Partii Ludowej – Europejskich Demokratów. 15 listopada 2007 zrezygnował z tej funkcji, obejmując następnego dnia stanowisko Ministra Obrony Narodowej w pierwszym rządzie Donalda Tuska.

11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku. 20 maja 2010 został powołany przez tymczasowo wykonującego obowiązki Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[3]. 18 stycznia 2011 posłowie klubu parlamentarnego PiS wystąpili z wnioskiem o wotum nieufności, zarzucając Bogdanowi Klichowi polityczną współodpowiedzialność za katastrofę lotniczą w Smoleńsku i odpowiedzialność za zły w ich ocenie stan polskich sił zbrojnych. Poparcie dla wniosku zadeklarowali posłowie SLD i PJN. Ostatecznie wniosek nie uzyskał większości w Sejmie (za wnioskiem KP PiS głosowało 194 posłów, przeciw było 234)[4].

28 lipca 2011 złożył dymisję ze stanowiska ministra[5], a 2 sierpnia 2011 został odwołany przez Prezydenta RP[6].

W wyborach w 2011 uzyskał mandat senatora z ramienia PO. Kandydując w jednym z okręgów krakowskich, otrzymał 95 439 głosów[7]. W 2015 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję (dostał 71 852 głosy)[8].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Kto jest kim w Polsce 1993, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1993, s. 297
  2. Cezary Łazarewicz: VIP z WiP. polityka.pl, 22 marca 2008. [dostęp 2015-08-02].
  3. Bronisław Komorowski powołał skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego. gazeta.pl, 20 maja 2010. [dostęp 2015-08-02].
  4. Wniosek o wotum nieufności wobec Klicha odrzucony. gazeta.pl, 4 lutego 2011. [dostęp 2015-08-02].
  5. Komunikat MON. mon.gov.pl, 29 lipca 2011. [dostęp 2015-08-02].
  6. M.P. z 2011 r. Nr 84, poz. 859
  7. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-02].
  8. Klich senatorem w krakowskim okręgu nr 33. wyborcza.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  9. Minister Bogdan Klich odznaczony medalem Ordynariatu Polowego WP. ekai.pl, 15 lutego 2010. [dostęp 2015-08-02].
  10. Міністр оборони Польщі Богдан Кліх нагороджений українським орденом „За заслуги” ІІ ступеня (ukr.). ukrinform.ua, 20 stycznia 2010. [dostęp 2014-11-26].
  11. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-11-26].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]