Mieczysław Widaj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mieczysław Widaj
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 12 września 1912
Mościska, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 2008
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1939–1956
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Stanowiska zastępca przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego
Główne wojny i bitwy kampania wrześniowa

Mieczysław Widaj (ur. 12 września 1912 w Mościskach, zm. 11 stycznia 2008 w Warszawie) – pułkownik Ludowego Wojska Polskiego, zastępca przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego, w latach 1945–1953 odpowiedzialny za skazanie na śmierć ponad 100 żołnierzy podziemia niepodległościowego, zbrodniarz komunistyczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1934 roku ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, po czym odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego we Włodzimierzu Wołyńskim. W styczniu 1938 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy w korpusie oficerów artylerii. Do 1939 roku odbył praktykę w sądzie grodzkim w Mościskach i sądzie okręgowym w Przemyślu.

W czasie kampanii wrześniowej dowodził plutonem w 60 dywizjonie artylerii ciężkiej. Do 1945 roku był oficerem Armii Krajowej Okręgu Lwowskiego.

15 marca 1945 roku został zmobilizowany do Ludowego Wojska Polskiego. W maju tego roku został sędzią Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie, później mianowany sędzią Wojskowego Sądu Rejonowego w Łodzi. W 1948 roku został członkiem PZPR, awansowany na zastępcę przewodniczącego Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie. Od 1952 roku był przewodniczącym tego sądu. W okresie od sierpnia 1954 roku do grudnia 1956 roku był zastępcą przewodniczącego Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. 18 grudnia 1956 roku został przeniesiony do rezerwy.

W latach 1945–1953 skazał na karę śmierci ponad 100 żołnierzy polskiego podziemia niepodległościowego, w tym:

W 1957 roku został zwolniony z pracy, a po kilku miesiącach znalazł posadę radcy prawnego, którą pełnił do emerytury[1].

Mieczysław Widaj miał zostać pochowany na cmentarzu parafialnym koło kościoła św. Katarzyny na warszawskim Służewcu, na którym zostało pochowanych 2 tysiące osób, głównie żołnierzy podziemia, zamordowanych przez UB w latach 1945–1955. Przeciwko pochowaniu sędziego na tym cmentarzu, zaprotestowały rodziny ofiar i kilku polityków PiS, w tym wicemarszałek SenatuZbigniew Romaszewski. Żona M. Widaja wycofała się z pomysłu pogrzebania męża na Służewcu. Został pochowany na cmentarzu w Grabowie[2]. Po licznych aktach profanacji grobu bez pomnika, prawdopodobnie w 2009 r. szczątki zostały ekshumowane i przeniesione na cmentarz w okolicach Grodziska Mazowieckiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Gabryel, Katyń w pół drogi, DSW Omnibus, 1989 (​ISBN 83-85072-24-1​).
  2. Dziennik.pl: Stalinowski sędzia nie spocznie wśród swych ofiar

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]