Milada Horáková

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Milada Horáková
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1901
Praga, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 27 czerwca 1950
Praga, Czechosłowacja
Partia Czeska Partia Narodowo-Socjalistyczna
Milada Horáková po aresztowaniu przez Státní bezpečnost 1949

Milada Horáková, z domu Králová (ur. 25 grudnia 1901 w Pradze, zm. 27 czerwca 1950 tamże) – czeska polityk, członkini Partii Narodowo-Socjalistycznej, deputowana.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1926 roku ukończyła studia prawnicze na Uniwersytecie Karola w Pradze. Wyszła za mąż za Bohuslava Horáka. Mieli córkę Janę. Pracowała w praskim magistracie. Była członkiem Czeskiej Partii Narodowo-Społecznej. Z Františką Plamínkovą pracowała w Narodowej Radzie Kobiet[1]. W czasie II wojny światowej uczestniczyła w ruchu oporu i została aresztowana przez Gestapo. Była więziona w obozie koncentracyjnym w Terezinie. Po procesie w 1944 roku została skazana na 8 lat więzienia i wywieziona do Monachium. Tam doczekała końca II wojny światowej[2]. Wróciła do Pragi. Została wybrana w 1946 roku do Zgromadzenia Narodowego z Czeskich Budziejowic. Gdy w lutym 1948 roku do władzy doszli komuniści, w ramach protestu złożyła mandat poselski. Była w opozycji wobec reżimu komunistycznego. Została aresztowana 27 września 1949 roku[3]. W procesie pokazowym, który rozpoczął się 1 czerwca 1950 roku, przed sadem stanęło 12 osób. Cztery skazano na kary śmierci, a kolejne cztery na dożywocie[2]. Milada została skazana na karę śmierci pod sfingowanymi zarzutami spisku i szpiegostwa. Nie złożyła prośby do prezydenta o ułaskawienie. Pomimo prośby rodziny prezydent nie skorzystał z prawa łaski[1].

27 czerwca 1950 roku została powieszona, pomimo protestów znanych osobistości (o łaskę do prezydenta Klementa Gottwalda apelowali m.in. Albert Einstein, Winston Churchill i Eleanor Roosevelt)[2]. Była jedyną kobietą, która padła ofiarą mordu sądowego w okresie stalinizmu w Czechosłowacji. Na moment przed śmiercią wygłosiła słowa „Niech żyje Czechosłowacja Masaryka i Beneša!”. Była jedyna kobietą w Czechosłowacji, na której za czasów stalinowskich wykonano wyrok śmierci[4]. W 1958 roku wyrok unieważniono, a w 1990 roku została zrehabilitowana[3].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • W Pradze jej imieniem została nazwana jedna z głównych ulic. Znajduje się przy niej m.in. stadion piłkarski AC Sparta PragaGenerali Arena.
  • W 1991 roku Václav Havel odznaczył ją Orderem im. TG Masaryka I Klasy[1].
  • 27 czerwca – dzień śmierci Milady Horákovej stał się Dniem Pamięci Ofiar Komunistycznego Reżimu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d 27 June 1950 Execution of Milada Horáková, icv.vlada.cz [dostęp 2021-05-02].
  2. a b c Ona musi wisieć!, Onet Wiadomości, 26 czerwca 2012 [dostęp 2021-05-02] (pol.).
  3. a b Milada Horáková • Museum Kampa, Museum Kampa [dostęp 2021-05-02] (ang.).
  4. Milada Horáková, dzieje.pl [dostęp 2021-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leszek Engelking, Listy Milady Horakovej [o książce Dopisy Milady Horakové]. „Tygodnik Literacki” 1991, nr 12