Mylène Farmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mylène Farmer
Ilustracja
Mylène Farmer podczas trasy koncertowej Timeles 2013 w hali Paris-Bercy we Francji, 10 września 2013
Imię i nazwisko Mylène Gautier
Pseudonim Mylène Farmer
Data i miejsce urodzenia 12 września 1961
Pierrefonds, Quebec, Kanada
Gatunki pop, rock
Zawód piosenkarka, autor piosenek
Aktywność od 1984
Wydawnictwo Polydor Records
Współpracownicy
Laurent Boutonnat
Strona internetowa

Mylène Farmer, właściwie Mylène Gautier (ur. 12 września 1961 w Pierrefonds w prowincji Quebec[1]) – francuska piosenkarka urodzona w Kanadzie. Dotychczas sprzedano ponad 30 mln egzemplarzy jej płyt[2]. Swój pseudonim zaczerpnęła od nazwiska amerykańskiej aktorki Frances Farmer.

Życiorys[edytuj]

Wczesne lata[edytuj]

Jej rodzice, Francuzi, osiedlili się w Kanadzie na przedmieściach Montrealu, a gdy Mylène miała osiem lat, rodzina zamieszkała ponownie we Francji – najpierw w Ville-d'Avray, a następnie w Chaville.

Mylène Farmer na rozdaniu NRJ Music Awards, 2012

Kariera[edytuj]

Mylène Farmer i Laurent Boutonnat zrealizowali pełnometrażowy fabularny film Giorgino, jednak był on porażką zarówno w opinii krytyków, jak i pod względem komercyjnym. Film był utrzymany w mrocznej tonacji, bez żywej akcji, co w połączeniu z jego długością (trzy godziny) spowodowało, że nie był dziełem łatwym w odbiorze. Przy budżecie 80 milionów franków film obejrzało zaledwie 60 tys. widzów. Mylène Farmer zagrała w Giorgino rolę drugoplanową. Jej późniejszą przygodą z kinem był dubbing frankofońskiej wersji autorskiej trylogii Luca Bessona o Arturze i Minimkach (podkładała głos księżniczki Selenii).

Mylène Farmer ma za sobą pięć wielkich tras koncertowych. Ostatnia zakończyła się 19 września 2009 roku koncertem na Stadionie Króla Baudouina I w Brukseli. Poprzednia, która trwała od 13 do 29 stycznia 2006 i obejmowała 13 koncertów, odbyła się wyłącznie w Paryżu. Dla potrzeb trasy Mylenium Tour 1999-2000 scenografię zaprojektował znany szwajcarski surrealista H. R. Giger, m.in. twórca postaci Obcego z filmu Ridleya Scotta.

We wrześniu 2008 roku wydała kolejną płytę studyjną zatytułowaną Point de Suture. Następnym wydawnictwem artystki jest koncertowy album pt. No 5 On Tour, który został wydany 7 grudnia 2009 roku i zawierał materiał zarejestrowany podczas koncertów w Lyonie w czerwcu tegoż roku. W kwietniu 2010 wydany został koncertowy zestaw pt. Stade de France (DVD lub Bluray), zawierający rejestrację koncertu ze stadionu Stade de France z Paryża, z września 2009 roku.

W grudniu 2010 roku ukazał się studyjny album zatytułowany Bleu Noir, do którego utwory skomponowali m.in. Red One, Moby, Archive. To pierwszy album w dyskografii Mylene, na który żadnego z utworów nie skomponował Laurent Boutonnat. W 2011 roku Farmer wystąpiła na NRJ Music Awards 2011, gdzie promowała piosenkę „Oui mais... non”. W tym samym roku ukazała się także kompilacja Best of 2001-2011 i dwa nowe single: „Sois Moi – Be Me” i „Du Temps”

W 2012 roku Farmer wydała album studyjny pt. Monkey Me. W 2013 roku powstały klipy do piosenek „Je te dis tout” i „Monkey Me”. Tego samego roku Farmer wystąpiła na NRJ z piosenką „Je te dis tout”. Rozpoczęła również przygotowania do trasy koncertowej Time3less (Timeless 2013)[3]. Film koncertowy Timeless 2013: Le Film osiągnął status potrójnie diamentowej płyty.

15 maja 2015 roku wyszła książka Mylène Farmer pt. Fragile ilustrowana zdjęciami autorstwa Sylvie Lancrenon. Dotychczas wydano o Mylène Farmer kilka pozycji książkowych, a także ukazuje się regularnie we Francji co najmniej jedno drukowane czasopismo jej poświęcone, Mylène Farmer et vous.

6 listopada 2015 roku ukazał się dziesiąty album studyjny zatytułowany Interstellaires. Promujące album single to „Stolen Car”, „Insondables” oraz „City of Love”.

Muzyka i teledyski[edytuj]

Mylène Farmer nagrała duety z piosenkarzem gatunku rai Khaledem („La poupée qui fait non”), Jean-Louisem Muratem („Regrets”), z Sealem („Les mots”) i z Moby’m („Slipping away”/„Crier la vie”); tylko fatalny splot wydarzeń spowodował jej rezygnację z jednego z koncertów cyklu Pavarotti and Friends (Pavarotti i Przyjaciele). Ponadto Mylène Famer i Laurent Boutonnat odkryli i wylansowali młodą Korsykankę Alizée, dla której napisali wspólnie teksty i muzykę na jej dwa pierwsze albumy. Alizée umieściła na swoim albumie Blonde zadedykowaną piosenkę o nazwie „Mylène Farmer”.

Dwa wielkie przeboje z dawniejszych płyt Mylène Farmer, „Désenchantée” i „Libertine”, włączyła do swego repertuaru Kate Ryan; znalazły się one na liście najpopularniejszych piosenek także w Polsce. Francuska piosenkarka Lorie umieściła piosenkę „Sans Contrefacon” na swoim albumie pt. À 20 ans.

Teledyski Mylène Farmer są często kilkunastominutowymi filmami o wieloznacznej fabule. Są wśród nich barwne kostiumowe opowieści z czasów Ludwika XV, libertyńskie i antywojenne (np. „Libertine” lub „Pourvu Qu’elles Soient Douces”), parafrazy znanych utworów literackich (np. Pinokia w przypadku „Sans contrefaçon” czy Królewny Śnieżki w przypadku utworu „Tristana”), manifesty dotyczące odwiecznej walki płci (np. alegoria sparingu bokserskiego w „Je t’aime mélancolie” lub korridy w „Sans logique”), nawiązania do twórców i dzieł XX wieku (np. do George’a Orwella w „Désenchantée” czy Krzysztofa Kieślowskiego w przypadku utworu „California”), skecze (np. „Que mon cœur lâche”), nastrojowe obrazy (np. wśród płomieni w „Souviens-toi du jour...”). W teledysku do utworu „A quoi je sers” bohaterka płynie łodzią na drugi brzeg rzeki, spotykając tam postacie z wcześniejszych teledysków Farmer. W jej teledyskach można znaleźć też odniesienia do tradycji europejskiego kina, od Ingmara Bergmana począwszy, na Federico Fellinim skończywszy. Większość z nich reżyserował Laurent Boutonnat, ale niektóre m.in. Luc Besson (np. „Que mon cœur lâche”) lub Abel Ferrara (np. „California”). Większość teledysków Mylène Farmer wydano na trzech płytach DVD zatytułowanych: Music Videos I, Music Videos II & III i Music Videos IV. Rysunkowy teledysk „C’est une belle journée” powstał na podstawie szkiców wykonanych przez samą artystkę.

Dyskografia[edytuj]

Albumy studyjne[edytuj]

Albumy koncertowe[edytuj]

  • En concert (1989)
  • Live à Bercy (1997)
  • Mylenium Tour (2000)
  • Avant que l’ombre… À Bercy (2006)
  • N°5 on Tour (2009)
  • Timeless 2013 (2013)

Kompilacje[edytuj]

  • Dance Remixes (1992)
  • Les Mots (2001)
  • RemixeS (2003)
  • Best of 2001-2011 (2011)

Single[edytuj]

1984

  • „Maman a tort”
  • „My Mum Is Wrong”

1985

  • „On est tous des imbéciles”
  • „Plus grandir”

1986

  • „We’ll never die” (Kanada)
  • Libertine

1987

  • „Tristana”
  • „Sans contrefaçon”

1988

  • „Ainsi soit je...”
  • „Pourvu qu’elles soient douces”
  • „Pourvu Qu’elles Soient Douces” („Douces” – na rynek niemiecki)

1989

  • „Sans logique”
  • „A quoi je sers”

1990

  • „Allan (live)”
  • „Plus grandir (live)”

1991

1992

  • „Beyond my control”
  • „Que mon cœur lâche”

1993

  • „My Soul Is Slashed”

1995

  • „XXL”
  • „L’instant X”

1996

  • „California”
  • „Comme j’ai mal”
  • „Rêver”

1997

  • „La poupée qui fait non (live)”
  • „Ainsi soit je (live)”

1999

  • „L'Âme-Stram-Gram”
  • „Je te rends ton amour”
  • „Souviens-toi du jour...”

2000

  • „Optimistique-moi”
  • „Innamoramento”
  • „Dessine-moi un mouton (live)”

2001

  • „L’Histoire d’une fée, c’est...”
  • „Les mots”

2002

  • „C’est une belle journée”
  • „Pardonne-moi”

2005

  • „Fuck them all”
  • „Q.I”

2006

  • „Redonne-moi”
  • „L’Amour n’est rien”
  • „Peut-être toi”
  • „Slipping away (Crier la vie)” – z Mobym
  • „Avant que l’ombre... (live)”

2007

  • „Déshabillez-moi (live)”

2008

  • „Dégénération”
  • „Appelle Mon Numéro”

2009

  • „Si j’avais au moins...”
  • „C’est dans l’air”
  • „Sextonik”
  • „C’est dans l’air (live) [E Version]”
  • „Paradis Inanimé (live)”

2010

  • „Oui mais... Non”

2011

  • „Bleu noir”
  • „Lonely Lisa”
  • „Du temps”

2012

  • „À l’ombre”

2013

  • „Je te dis tout”
  • „Monkey Me”
  • „Diabolique mon ange”

2015

  • „Stolen Car” – ze Stingiem
  • „Insondables”
  • „City of Love”

Trasy koncertowe[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]