Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Obiekt zabytkowy nr rej. A-214 z 14.07.1947
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Białystok
Adres ul. Kilińskiego 6
Styl architektoniczny barokowy
Architekt prawdopodobnie Jan Zygmunt Deybel
Ukończenie budowy poł. XVIII w.
Zniszczono 1944
Odbudowano 1950
Położenie na mapie Białegostoku
Mapa lokalizacyjna Białegostoku
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Położenie na mapie województwa podlaskiego
Mapa lokalizacyjna województwa podlaskiego
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Pałacyk gościnny Branickich w Białymstoku
Ziemia53°07′57″N 23°10′00″E/53,132500 23,166667
Wnętrza pałacowe
Wnętrze pałacyku gościnnego w Białymstoku.jpg
Interior of Guest Palace in Białystok.jpg

Pałacyk gościnny Branickich – pałac w Białymstoku zbudowany w połowie XVIII wieku (ok. roku 1771) w stylu barokowym, prawdopodobnie według projektu Jana Zygmunta Deybela. Znajduje się przy ul. Kilińskiego 6[1] w centrum miasta.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Śmierć Branickiego przerwała budowę na kilka lat, prace przy urządzaniu wnętrz zostały podjęte w roku 1776 i zakończone w roku następnym. Ich wykonawcą był ówczesny nadworny architekt Izabeli – Jan Sękowski, który tu mieszkał. W roku 1796 budynek został wydzierżawiony Kamerze, mieściła się w nim siedziba prezydenta Kamery. Po śmierci Izabeli, wraz z całym zespołem pałacowo-ogrodowym znalazł się w posiadaniu cara Aleksandra I, w 1837 roku przekazany Instytutowi.

Został spalony w 1944 r., odbudowany w 1950 na siedzibę Muzeum Ruchu Rewolucyjnego. Obecnie mieści się tam Urząd stanu cywilnego. Nazywany również: Pałacykiem, domem Koniuszego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]