Pasikurowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pasikurowice
Stacja kolejowa w Pasikurowicach
Stacja kolejowa w Pasikurowicach
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Długołęka
Liczba ludności (III 2011) 763[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0873930
Położenie na mapie gminy Długołęka
Mapa lokalizacyjna gminy Długołęka
Pasikurowice
Pasikurowice
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wrocławskiego
Pasikurowice
Pasikurowice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Pasikurowice
Pasikurowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pasikurowice
Pasikurowice
Ziemia51°12′39″N 17°06′16″E/51,210833 17,104444

Pasikurowice (niem. Paschkerwitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Długołęka.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Józefa
Krzyż pokutny pod drzewem

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Pasikurowicach pochodzą z XIII wieku. Miejscowość została wymieniona w łacińskim dokumencie wydanym w 1332 roku w Oleśnicy w zlatynizowanej staropolskiej formie villa Passieurowicz[2].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Przez Pasikurowice biegnie linia kolejowa nr 326 Wrocław Psie Pole - Wrocław Zakrzów - Trzebnica.

Energetyka[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się tu rozdzielcza stacja elektroenergetyczna 400/110 kV Krajowego Systemu Elektroenergetycznego.

Straż Pożarna[edytuj | edytuj kod]

Wieś posiada Ochotniczą Straż Pożarną.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości funkcjonuje klub piłkarski Iskra Pasikurowice, założony w 1946 roku (obecnie A-klasa, grupa: Wrocław II). Mecze rozgrywane są na Gminnym Stadionie Sportowym (pojemność: 400 miejsc, boisko o wymiarach: 101 × 63 m). Największym sukcesem drużyny był awans i roczny pobyt w klasie okręgowej, grupa: Wrocław, w sezonie 2013/2014. Zespół zajął wówczas 16. miejsce, zdobywając 25 pkt w 30 spotkaniach (bilans: 7-4-19)[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[4]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca, ul. Wrocławska 48, z 1839 r.

inne zabytki:

  • dwa stare kamienne krzyże o niewiadmym wieku (być może późnośredniowieczne) i przyczynie fundacji. Krzyże te określane są często jako tzw. krzyże pokutne, co jednak nie ma podstaw w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których nic nie wiadomo, są krzyżami pokutnymi[5], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Niestety hipoteza ta stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako faktyczna informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźny domysł bez żadnych bezpośrednich dowodów
  • stary cmentarz dawnych, niemieckich mieszkańców tej miejscowości
  • stacja kolejowa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Colmar Grünhagen 1854 ↓, s. 154.
  3. portal 90minut.pl
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 228. [dostęp 28.10.2012].
  5. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Codex Diplomaticus Silesiae T.22 Regesten zur schlesischen Geschichte 1327-1333. Breslau: E. Wohlfarth's Buchhandlung, 1903.