Pasikurowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°12′39″N 17°6′16″E
- błąd 39 m
WD 51°13'N, 17°6'E
- błąd 2310 m
Odległość 759 m
Pasikurowice
wieś
Ilustracja
Stacja kolejowa w Pasikurowicach
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat wrocławski
Gmina Długołęka
Liczba ludności (III 2011) 763[1]
Strefa numeracyjna 71
Tablice rejestracyjne DWR
SIMC 0873930
Położenie na mapie gminy Długołęka
Mapa konturowa gminy Długołęka, po lewej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Pasikurowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Pasikurowice”
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa konturowa województwa dolnośląskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Pasikurowice”
Położenie na mapie powiatu wrocławskiego
Mapa konturowa powiatu wrocławskiego, u góry nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Pasikurowice”
Ziemia51°12′39″N 17°06′16″E/51,210833 17,104444

Pasikurowice (niem. Paschkerwitz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wrocławskim, w gminie Długołęka.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. św. Józefa
Krzyż pokutny pod drzewem

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o Pasikurowicach pochodzą z XIII wieku. Miejscowość została wymieniona w łacińskim dokumencie wydanym w 1332 roku w Oleśnicy w zlatynizowanej staropolskiej formie villa Passieurowicz[2].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Przez Pasikurowice biegnie linia kolejowa nr 326 Wrocław Psie PoleWrocław ZakrzówTrzebnica.

Energetyka[edytuj | edytuj kod]

Znajduje się tu rozdzielcza stacja elektroenergetyczna 400/110 kV Krajowego Systemu Elektroenergetycznego.

Straż Pożarna[edytuj | edytuj kod]

Wieś posiada Ochotniczą Straż Pożarną.

Sport[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości funkcjonuje klub piłkarski Iskra Pasikurowice, założony w 1946 roku (obecnie A-klasa, grupa: Wrocław II). Mecze rozgrywane są na Gminnym Stadionie Sportowym (pojemność: 400 miejsc, boisko o wymiarach: 101 × 63 m). Największym sukcesem drużyny był awans i roczny pobyt w klasie okręgowej, grupa: Wrocław, w sezonie 2013/2014. Zespół zajął wówczas 16. miejsce, zdobywając 25 pkt w 30 spotkaniach (bilans: 7-4-19)[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[4]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki parafialny pw. św. Józefa Oblubieńca, ul. Wrocławska 48, z 1839 r.

inne zabytki:

  • dwa stare kamienne krzyże o niewiadomym wieku (być może późnośredniowieczne) i przyczynie fundacji. Krzyże te określane są często jako tzw. krzyże pokutne, co jednak nie ma podstaw w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których nic nie wiadomo, są krzyżami pokutnymi[5], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Niestety hipoteza ta stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako faktyczna informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźny domysł bez żadnych bezpośrednich dowodów
  • stary cmentarz dawnych, niemieckich mieszkańców tej miejscowości
  • stacja kolejowa

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Colmar Grünhagen 1854 ↓, s. 154.
  3. portal 90minut.pl
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 228. [dostęp 28.10.2012].
  5. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Codex Diplomaticus Silesiae T.22 Regesten zur schlesischen Geschichte 1327-1333. Breslau: E. Wohlfarth's Buchhandlung, 1903.