Oleśnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta dolnośląskiego. Zobacz też: inne znaczenia nazwy Oleśnica.
Oleśnica
Ratusz w Oleśnicy
Ratusz w Oleśnicy
Herb Flaga
Herb Oleśnicy Flaga Oleśnicy
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat oleśnicki
Gmina gmina miejska
Prawa miejskie 22 lutego 1255
Burmistrz Michał Wincenty Kołaciński
Powierzchnia 20,96 km kw. km²
Wysokość 135 – 164[potrzebny przypis] m n.p.m.
Populacja (30.06.2016)
• liczba ludności
• gęstość

37 460[1]
1 787,2 os./km²
Strefa numeracyjna
71
Kod pocztowy 56-400
Tablice rejestracyjne DOL
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Oleśnica
Oleśnica
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Oleśnica
Oleśnica
Ziemia51°12′46″N 17°22′59″E/51,212778 17,383056
TERC
(TERYT)
5020314011
Hasło promocyjne: Oleśnica – miasto wież i róż
Urząd miejski
Rynek-Ratusz
56-400 Oleśnica
Strona internetowa
BIP

Oleśnica (niem. Oels) – miasto w województwie dolnośląskim, siedziba powiatu oleśnickiego, położone na lewym brzegu rzeki Oleśnicy (dopływ Widawy). Pod względem geograficznym Oleśnica leży na Nizinie Śląskiej na wysokości 152 m n.p.m.[2][3], na Dolnym Śląsku.

Nazwa[edytuj]

Polska nazwa Oleśnica wśród innych nazw śląskich miejscowości w urzędowym pruskim dokumencie z 1750 roku wydanym w języku polskim w Berlinie[4].
Uroczysty herb Oleśnicy

Nazwa miasta pochodzi od nazwy drzewa olchy (staropol. Olszyna, Olsza), od której wywodziła się historyczna nazwa miasta Olesznica[5][6]. Do grupy miejscowości na Śląsku, których nazwy wywodzą się od tego drzewa – „von olsza = Erle (alnus)” zalicza ją niemiecki językoznawca Heinrich Adamy. W swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia on nazwę miasta zanotowaną w dokumencie z 1189 roku Olsznica podając jej znaczenie „Stadt am Erlenbach”„miasto nad olchowym potokiem” nawiązując do jednego z dopływów rzeki WartyOleśnicy[7].

W roku 1214 wymieniona w zlatynizowanej formie Oleznic, w akcie lokacji na prawie średzkim z 22 lutego 1255 roku Civitas nostra Olsnicz. W dokumencie z 1222 roku wydanym przez biskupa wrocławskiego Lorenza miejscowość wymieniona jest jako „Olesniza”[8]. Nazwę miejscowości w zlatynizowanej formie Olesniz wielokrotnie notuje spisana po łacinie w latach 1269–1273 Księga henrykowska[9]. W 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest jako Olsnice[10].

W spisanym ok. 1300 roku średniowiecznym łacińskim utworze opisującym żywot świętej Jadwigi Vita Sanctae Hedwigis miasto wymieniane jest w zlatynizowanej staropolskiej formie Olsnicz[11]. Nazwa miejscowości w staropolskiej formie Olesnicz wymieniona jest w łacińskim dokumencie z 1312 roku wydanym w Głogowie[12]. W spisanym po łacinie dokumencie średniowiecznym z 1314 roku miasto wymienione jest pod nazwą Olesniz[13].

W roku 1613 śląski regionalista i historyk Mikołaj Henel wymienił miejscowość w swoim łacińskim dziele o geografii Śląska pt. Silesiographia podając trzy nazwy Olsna, Olsse oraz powołując się na dzieła Marcina Kromera Olesnicia[14].

W 1750 roku polska nazwa „Oleśnica” wymieniona jest w języku polskim przez Fryderyka II pośród innych miast śląskich w zarządzeniu urzędowym wydanym dla mieszkańców Śląska[15].

Nazwę Oleśnica w książce „Krótki rys jeografii Szląska dla nauki początkowej” wydanej w Głogówku w 1847 wymienił śląski pisarz Józef Lompa[16]. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego wydany pod koniec wieku XIX wymienia dwujęzyczne nazwy miejscowości – polską Oleśnica oraz niemiecką Oels[17].

Obecna nazwa została administracyjnie zatwierdzona 7 maja 1946[18]

Historia[edytuj]

Nauka domowa Jerzego Bocka wydana po polsku w 1670 roku w Oleśnicy
Oleśnica w XVIII w., Friedrich Bernhard Werner

Od 1294 roku należała do księstwa głogowskiego. Prawa miejskie uzyskała 22 lutego 1255 roku – książę wrocławski Henryk III Biały nadał lokację na prawie średzkim Civitas nostra Olsnicz. W 1313 r. Oleśnica stała się stolicą samodzielnego księstwa oleśnickiego pod władzą księcia Bolesława, a następnie miastem rezydencjalnym księcia Konrada I, tytułującego się spadkobiercą Korony Polskiej. Po śmierci Konrada Białego Młodszego, ostatniego władcy z miejscowej linii Piastów w roku 1492, Oleśnica wraz z księstwem została przekazana ziębickiej linii czeskich Podiebradów, a od 1647 r. przeszła we władanie książąt wirtemberskich.

Już pod koniec XIII wieku działała tu mennica. Oleśnica korzystała ze swego położenia na szlaku z Wrocławia do Wielkopolski. Miała znaczące związki z Krakowem. W Oleśnicy znajdowała się ważna drukarnia, a także znane gimnazjum.

W połowie XVII wieku polsko-niemiecka granica językowa przebiegała niedaleko Oleśnicy, włączając miasto do terytorium o dominacji języka polskiego[19]. W Oleśnicy swoje dzieła wydawał m.in. Adam Gdacjusz zwany „Śląskim Rejem” oraz Jerzy Bock[20].

W 1824 powstała tu loża wolnomularska „Wilhelm pod ukoronowaną kolumną”, która istniała do 1935 roku[21].

Ponowny rozkwit miasta nastąpił w 2. połowie XIX w. W 1850 r. ulokowano w Oleśnicy garnizon, zaś w 1868 r. przeprowadzono przez miasto strategiczną linię kolejową, łączącą Wrocław z Górnym Śląskiem. Miasto rozbudowało się w trzech kierunkach:

  • na południe, wzdłuż Ohlauer Straße (dziś ul. 3 maja), gdzie wzniesiono m.in. gmachy poczty, sądu, gimnazjum, starostwa, szkoły ewangelickiej, a także gazownię miejską
  • na wschód, wzdłuż Nachodstraße (dziś ul. Lwowska), gdzie wzniesiono szpital miejski, szkołę (Logau-Oberrealschule), a w 1913 r. obszerne zakłady naprawcze kolei niemieckich (Reichsbahn-Ausbesserungswerk)
  • na północny wschód, wzdłuż Wartenberger Straße (dziś ul. Wojska Polskiego), gdzie w latach 70. XIX w. zbudowano koszary, a później także wieżę ciśnień, urząd skarbowy i stadion miejski

Podczas zajmowania Oleśnicy przez Armię Czerwoną doszło do walk, które spowodowały znaczne pożary całych pierzei i kwartałów miasta, miała na to wpływ gęsta zabudowa. Potem miały również miejsce przypadki podpaleń celowych lub przypadkowych, które powiększyły rozmiary zniszczeń. Powodowali je czerwonoarmiści, szabrownicy i poszukiwacze „skarbów”. Oleśnica stała się ważną bazą logistyczną i lotniczą dla wojsk zdobywających Wrocław. Każde podpalenie dezorganizowało funkcje transportowe, medyczne, bytowe i zagrażało samolotom startującym lub lądującym na lotniskach oleśnickich. W okresie od stycznia 1945 r. do września 1946 r. – liczba zniszczonych lub spalonych budynków mieszkalnych wyniosła 987, tj. 53%, inne dane podają 45%, a ogólną ilość zniszczeń przyjmuje się na 60, 70, 75 lub 80% (zależnie od źródła i poglądów politycznych). Przejęcie miasta przez polskie władze administracyjne nastąpiło 7 lipca 1945 r.

W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa wrocławskiego.

Zabytki[edytuj]

Zamek książęcy w Oleśnicy
Fragment dziedzińca zamkowego
Brama Wrocławska
Dawny Dom Wdów – obecnie Państwowa Szkoła Muzyczna I st.

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[22]:

  • ośrodek historyczny miasta
  • kościół – bazylika par. pw. św. Jana Apostoła, ul. Łużycka 4, z k. XIII w., XIV w., drugiej poł. XV w., l. 1906-08
  • kościół klasztorny benedyktynów pw. Najświętszej Maryi Panny i św. Jerzego, z drugiej poł. XIV w., 1609 r.; obecnie parafialna cerkiew prawosławna Zaśnięcia Bogurodzicy
  • kościół pomocniczy pw. Świętej Trójcy, ul. Okrężna, z l. 1738-76 – XVIII wiek
  • synagoga, ob. kościół ewangelicki pw. Zbawiciela, św. Salwatora, z XV w., l. 1733-34
  • zamek z XIII wieku, przebudowany w latach 1585-1600, XVIII w., ul. Zamkowa 4
  • mury obronne, z pierwszej poł. XIV w. – poł. XVI w., duże fragmenty średniowiecznych murów, także mury obronne zachodnie
    • wieża Bramy Wrocławskiej – z XIV wiek w.
  • ratusz, z pocz. XV w., 1536 r., 1750 r.
  • dom, ul. Bociania 11, z pierwszej poł. XVIII w., obecnie w budynku znajduje się Oleśnicki Dom Spotkań z Historią
  • dom, ul. Bociania 12, z XVIII w.
  • dwa domy, Rynek 47 i 48, z pocz. XIX w.
  • szkoła, ul. Słowackiego 4, z l. 1911-13
  • „Dom Wdów”, ob. Szkoła Muzyczna I stopnia Im. Fryderyka Chopina, ul. Matejki 18, z 1680 r.
  • zespół koszar kawalerii, z XIX/XX w., ul. Wojska Polskiego:
    • pięć budynków koszarowych
    • magazyn
    • stołówka i kuchnia
    • wartownia
    • ujeżdżalnia, obecnie hala sportowa
    • trzy stajnie, obecnie garaże i warsztaty
    • cztery budynki gospodarcze
    • ogrodzenie z bramami
    • kasyno, ul. Wojska Polskiego 58, z 1905 r.

inne zabytki:

  • kolumna Złotych Godów, z XVIII wieku
  • kolumna Zwycięstwa, z 1873 r.
  • wieża ciśnień przy ul. Wojska Polskiego
  • budynek I Liceum Ogólnokształcącego i Gimnazjum nr 2

Miejsca pamięci narodowej[edytuj]

  • pomnik Kombatantów RP
  • tablica pamiątkowa na budynku byłego Urzędu Bezpieczeństwa (1945-1956) przy ul. 11 Listopada 4, gdzie torturowano i represjonowano „wrogów” Polski Ludowej

Klimat (1979-2013)[edytuj]

Średnie miesięczne ciśnienie atmosferyczne waha się od 1014,5 hPa (IV) do 1018,7 hPa (I), największy zanotowany wzrost ciśnienia 24 hPa, największy spadek 29 hPa[23].

Średnia roczna prędkość wiatru wynosi 3,9 m/s. Najmniejsze średnie zachmurzenie osiąga 47% (VIII), największe 74% (XII), średnie roczne 60%[24].

Średnia roczna temperatura powietrza osiąga +8,9 °C. W przebiegu rocznym najchłodniejszy jest styczeń (–0,9 °C), najcieplejszy lipiec (+18,8 °C). Najwyższą maksymalną temperaturę zanotowano 10 sierpnia 1992 (+37,4 °C), najniższą temperaturę minimalną 14 stycznia 1987 (–28,8 °C)[23].

Absolutna amplituda temperatury powietrza osiągnęła 66,2 °C. W ciągu roku występuje 45 dni gorących, czyli takich, w których maksymalna temperatura przekracza 25 °C, z czego 7 to dni upalne z temperaturą powyżej 30 °C; czasami zdarzają się w Oleśnicy dni bardzo upalne, podczas których maksymalna temperatura przekracza 35 °C. Najdłuższe fale upałów nad miastem wystąpiły:

  • 6–11 VIII 1992 r. (6 dni)
  • 23 VII – 2 VIII 1994 r. (11 dni)
  • 18–28 VII 2006 r. (11 dni)
  • 10–17 VII 2010 r. (8 dni)[23]

Najwięcej dni upalnych (z temperaturą maksymalną powyżej 30 °C) zanotowano w 1994 i 2006 r. – po aż 21 dni, z czego 17 w lipcu 2006. Latem występują bardzo rzadko tzw. tropikalne noce, kiedy temperatura minimalna nie spada poniżej 20 °C. Zdarzają się one na przełomie lipca i sierpnia. Najwyższą minimalną temperaturę w Oleśnicy zanotowano 29 VII 2013 r. i było to 21,3 °C[23].

Dni mroźnych, z ujemną temperaturą maksymalną (poniżej 0 °C) jest w Oleśnicy tylko 26 rocznie. Średnia roczna suma opadu wynosi 495 mm[23].

Największe średnie miesięczne sumy opadu 78 mm (VII), najmniejsze 23 mm (II). Notowanych jest średnio 103 dni z opadem w roku (z maksimum w lecie)[23].

Średnia temperatura i opady dla Oleśnicy
Miesiąc Sty Lut Mar Kwi Maj Cze Lip Sie Wrz Paź Lis Gru Roczna
Rekordy maksymalnej temperatury [°C] 14.8 18.8 21.8 30.1 31.5 35.0 36.6 37.4 30.4 26.3 19.2 15.1 37,4
Średnie temperatury w dzień [°C] 2.1 3.3 8.2 14.3 19.7 22.4 24.5 24.4 19.3 14.0 7.4 3.4 13,6
Średnie dobowe temperatury [°C] -0.9 -0.1 3.8 8.8 14.0 16.8 18.8 18.4 14.0 9.3 4.0 0.6 8,9
Średnie temperatury w nocy [°C] -4.1 -3.5 -0.1 3.5 8.2 11.5 13.3 12.9 9.3 5.0 0.8 -2.4 4,5
Rekordy minimalnej temperatury [°C] -28.8 -25.4 -17.1 -5.9 -2.0 2.2 5.6 4.4 0.5 -7.1 -14.8 -21.8 -28,8
Opady [mm] 25 23 30 31 53 64 79 58 45 29 31 29 495
Średnia liczba dni z opadami 8 7 8 7 10 11 11 9 9 7 8 8 103
Źródło: Na podstawie 35-lecia 1979-2013[25]

Demografia[edytuj]

 Główny artykuł: Ludność Oleśnicy.

Dane z 31 grudnia 2012[26]:

  • Liczba ludności Miasta Oleśnicy – 36 763 w tym: K-19.357 M-17.406
  • Liczba zameldowań na pobyt stały w 2012 r. – 1386
  • Liczba wymeldowań z pobytu stałego w 2012 r. – 988
  • Liczba zameldowań na pobyt czasowy w 2012 r. – 475
  • Liczba nowo urodzonych mieszkańców Miasta Oleśnicy w 2012 r. – 334 w tym: K-158 M-176
  • Liczba zgonów obywateli Miasta Oleśnicy w 2012 r. – 352 w tym: K-172 M-180
  • Liczba mieszkańców obcych państw zameldowanych na pobyt stały w Oleśnicy w 2012 r. – 33
  • Liczba mieszkańców obcych państw zameldowanych na pobyt czasowy w Oleśnicy w 2012 r.- 43

Piramida wieku mieszkańców Oleśnicy w 2014 roku[1].
Piramida wieku Olesnica.png

Dzielnice, powierzchnia[edytuj]

Dzielnice miasta Oleśnica: Centrum, Serbinów, Lucień, Lucień Osiedle, Wądoły, Rataje (Stare, Nowe) i Zielone Ogrody. Według danych z roku 2008 ogólna powierzchnia gruntów to 2096 hektarów, w tym:

  • grunty orne 1107 ha
  • sady 37 ha
  • łąki i pastwiska 160 ha

Miasto stanowi 2% powierzchni powiatu.

Transport[edytuj]

Transport drogowy[edytuj]

Przez Oleśnicę przebiega droga krajowa oraz drogi wojewódzkie:

Komunikację miejską w Oleśnicy na zlecenie Urzędu Miasta obsługuje firma Polbus-PKS[27]. Są to trzy linie komunikacji miejskiej.

  • 1 - Lucień Osiedle - dworzec kolejowy - dworzec autobusowy - Spalice (ośrodek zdrowia) - Kopernika (pętla)
  • 2 - Stacja Rataje - dworzec autobusowy - Ludwikowska (pętla) - Lucień Osiedle - dworzec kolejowy - Lwowska - Zakłady Zbożowe - Ogródki PZZ
  • 3 - Dworzec kolejowy - pl. Zwycięstwa - dworzec autobusowy - Serbinów - Jednostka wojskowa - Wileńska GGO - Wileńska Cmentarz - Ogródki działkowe

Miasto posiada duży dworzec autobusowy i dogodne połączenia z głównymi miastami w Polsce. Autobusy podmiejskie linii 504 (514, 554) do sąsiedniego Wrocławia kursują tu średnio co 30 minut[28].

Przebieg linii 504,514,554 na terenie Oleśnicy:

  • 504 - Wileńska (Jednostka Wojskowa) - Wojska Polskiego I/II - Klonowa - Lwowska US - pl. Zwycięstwa - dworzec autobusowy - Wrocławska (bank) - Borowa - Długołęka - Wrocław Centralny
  • 514 - kursuje tak jak linia 504 z pominięciem ul. Wileńskiej (Jednostka wojskowa)
  • 554 - dworzec autobusowy - pl. Zwycięstwa - Kilińskiego (Poczta Główna) - 3-go Maja (Młyn) - Ludwikowska (pętla) - Piszkawa - Brzezia Łąka - Wrocław

Oprócz tego kursują linie podmiejskie obsługiwane przez Polbus - PKS docierające do pobliskich miejscowości.

  • 4 - Oleśnica - Boguszyce - Sosnówka - Twardogóra pl. Targowy
  • 5 - Oleśnica - Solniki Wielkie - Bierutów ul. Przyjaciół Żołnierza
  • 8 - Oleśnica - Dobroszyce - Łuczyna - Zawonia - Trzebnica
  • 14 - Oleśnica - Poniatowice - Ostrowina (Szpital)
  • 15 - Oleśnica - Wabienice - Jemielna - Bierutów - Paczków
  • 18 - Oleśnica - Dobroszyce - Malerzów
  • 20 - Oleśnica - Bystre - Ligota Mała
  • 25 - Oleśnica - Bystre - Smolna - Zbytowa - Bierutów ul. Przyjaciół Żołnierza
  • 44 - Oleśnica - Brzezinka (las)
  • 54 - Oleśnica - Sokołowice - Brzezinka (las)
  • 74 - Oleśnica - Dobrzeń - Dobroszów
  • 88 - Oleśnica - Dobroszyce - Siekierowice -Węgrów - Jenkowice - Oleśnica
  • 90 - Oleśnica - Nieciszów (pętla)

Transport kolejowy[edytuj]

W Oleśnicy są dwie stacje kolejowe: Oleśnica Główna i Oleśnica Rataje Jest to duży węzeł kolejowy, krzyżują się tu linie z Wrocławia, Ostrowa Wielkopolskiego i z Katowic przez Lubliniec, Kluczbork.

Jeszcze w latach siedemdziesiątych XX w. na stacji Oleśnica Rataje można było rozpocząć podróż ekspresem. Po blisko 40 latach kursowania odjechał z Oleśnicy Rataje ostatni pociąg międzynarodowy „Bohemia”, łączący stolice Polski i Czech. Dwa lata wcześniej zakończył tu kursowanie pociąg relacji Warszawa – Drezno.

Transport lotniczy[edytuj]

Na wschód od miasta istnieje dawne lotnisko wojskowe, obecnie nieczynne. W ostatnich latach powiat oleśnicki podejmował nieudaną próbę reaktywacji lotniska i użycia jej jako port cargo wobec portu lotniczego Wrocław Strachowice. Obecnie planuje się użycia lotniska jako ośrodek lotniczo-badawczy Politechniki Wrocławskiej.

Burmistrzowie[edytuj]

imię i nazwisko daty urzędowania
Jan Bronś 1994 – 2014
Michał Kołaciński 2014 – nadal

Oświata[edytuj]

I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego

Szkoły oraz instytucje oświatowe w Oleśnicy

  • Katolicka Szkoła Podstawowa w Oleśnicy (szkoła niepubliczna)
  • Szkoła Podstawowa nr 2 im. Jana Kilińskiego
  • Szkoła Podstawowa nr 4 im. Romana Podoskiego
  • Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 6 im. Janusza Korczaka
  • Szkoła Podstawowa nr 7 im. Jana Pawła II
  • Szkoła Podstawowa nr 8 im. Noblistów Polskich
  • Gimnazjum nr 1 im. Książąt Oleśnickich
  • Gimnazjum nr 2 im. Armii Krajowej
  • Gimnazjum nr 3 im. Podróżników i Odkrywców Polskich
  • I Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego
  • II Liceum Ogólnokształcące im. ks. Jana Twardowskiego
  • Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Marii Skłodowskiej-Curie
  • Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego
  • PCEiK- Powiatowe Centrum Edukacji i Kultury
  • Forum Kultury

Kultura[edytuj]

Imprezy kulturalne:

  • Dni Oleśnicy – Święto Miasta Wież i Róż (przełom maja-czerwca każdego roku)
  • Dni Europy (wrzesień każdego roku)
  • Oleśnicki Festiwal Cyrkowo-Artystyczny OFCA (sierpień każdego roku)
  • Agrafka Jam (festiwal hip-hopowy) (sierpień każdego roku)
  • Oleśnica Rock Festival

Religia[edytuj]

Na terenie miasta działalność religijną prowadzą następujące kościoły i wspólnoty wyznaniowe:

Oleśnica jako garnizon wojskowy[edytuj]

Jednostki stacjonujące po 1945 (rozwiązane):

  • 51. zapasowy batalion specjalistów lotniczo-technicznych
  • Techniczna Oficerska Szkoła Wojsk Lotniczych w Oleśnicy
  • 19 Samodzielny Batalion Rozpoznawczy
  • 1 Szkolny Pułk Samochodowy
  • Wojskowy Ośrodek Szkolenia Spadochronowego (WOSSpad)
  • KBW Oleśnica

Jednostki stacjonujące po 1945:

Jednostki stacjonujące w Garnizonie Oleśnica od 2004 roku:

  • 82 batalion ewakuacji sprzętu
  • 10 Rejonowe Warsztaty Techniczne
  • 3 Wojskowy Ośrodek Metrologii
  • Wojskowa Administracja Koszar nr 1
  • Archiwum Wojskowe w Oleśnicy
  • Garnizonowy Węzeł Łączności w Oleśnicy
  • Centrum Koordynacji Ruchu Wojsk na Teatrze Oleśnica

Sport[edytuj]

W mieście przy ul. Brzozowej znajduje się stadion miejski z dwoma boiskami do gry w piłkę nożną i bieżnią lekkoatletyczną oraz zabytkową trybuną krytą z 1936 r. Przy ul. Spacerowej znajduje się nowo wybudowany kompleks sportowo-rekreacyjny, a przy ul. Kochanowskiego nowoczesna hala sportowa wraz z boiskami zewnętrznymi. Bazę sportową uzupełniają trzy boiska „Orlik”.

Kluby sportowe
  • Miejski Klub Sportowy „Pogoń” Oleśnica (wielosekcyjny: piłka nożna – liga okręgowa, piłki ręczna – II liga, brydż – III liga, szachy – III liga) – istnieje od 12 maja 1945 roku. Piłkarze przez kilkanaście sezonów występowali w III lidze. W sezonie 1993/1994 klub uplasował się w niej na pierwszym miejscu i wywalczył awans do II ligi. Zajął w niej 18. Miejsce. W 1996 dotarł do półfinału pucharu Polski, w którym przegrał 0:3 z Ruchem Chorzów;
  • Akademia Piłkarska Oleśnica
  • Miejski Klub Pływacki „Atol” Oleśnica
  • Klub Pływacki „Torpeda” Oleśnica
  • Stowarzyszenie Piłki Ręcznej Oleśnica
  • Oleśnicki Klub Hokejowy „Orły” Oleśnica
  • Integracyjne Stowarzyszenie Rozwoju Sportu MOKiS „Siatkarz” Oleśnica
  • Powiatowy Integracyjny Klub Sportowy „Orzeł” Oleśnica z wychowankiem, ostatnim medalistą olimpijskim w boksie z Barcelony Wojciechem Bartnikiem
  • Klub Taekwon-do Ge-Baek
  • Klub Sportowy „Dosan”
  • Klub Sportowy AJDE Oleśnica – klub tenisa stołowego
  • Judo „Tigers” Oleśnica
  • Yureco Bike Team Oleśnica
  • Międzyszkolny Integracyjny Klub Sportowy „Junior”
  • Oleśnicki Klub Modelarski
  • Oleśnickie Stowarzyszenie Sportowe
  • Oleśnickie Towarzystwo Tenisowe „Smecz”
  • Powiatowy Integracyjny Klub Sportowy „Orzeł
  • Wojskowy Klub Sportowy „Oleśniczanka”, prowadzony przez Wiesława Kiryka, którego zawodnicy byli olimpijczykami (Bogusław Mamiński – Moskwa 1980, Leszek Bebło – Barcelona 1992 i Atlanta 1996, Grzegorz Gajdus – Atlanta 1996 i Ateny 2004, Jan Zakrzewski – Ateny 2004), kilkudziesięciu zawodników klubu było reprezentantami Polski na Mistrzostwa Świata i Europy w Lekkiej Atletyce, zawodnicy tego klubu zdobyli łącznie 290 medali Mistrzostw Polski, w tym 107 złotych, klubu dwukrotnie organizował w Oleśnicy Mistrzostwa Polski w Biegach Przełajowych Seniorów
  • Wojskowy Klub Spadochronowy „Skrzydło”
  • Wojskowe Koło PTTK nr 20
  • Oleśnickie Stowarzyszenie Modelarzy RC
  • Klub futbolu amerykańskiego „Outlaws Oleśnica”
  • Klub Koszykarski Oleśnica

Współpraca międzynarodowa[edytuj]

Miasta i gminy partnerskie:

Miasta współpracujące z Oleśnicą:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Olesnica, w oparciu o dane GUS.
  2. Starzewska 1963 ↓, s. 6.
  3. Stanisław Michalkiewicz: Oleśnica - monografia miasta i okolic. Ossolineum, 1981, s. 9.
  4. Pruski dokument z roku 1750 ustalający urzędowe opłaty na Śląsku – „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
  5. www.poradniajezykowa.us.edu.pl.
  6. www.olesnica.pl.
  7. Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch’s Buchhandlung, 1888, s. 9.
  8. Grünhagen 1866 ↓, s. 117.
  9. Stenzel 1854 ↓, s. 26.
  10. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online.
  11. „Monumenta Poloniae Historica”, Tom IV, Akademia Umiejętności w Krakowie, Lwów 1884, „Vita Sanctae Hedwigis”, s. 545.
  12. „Codex Diplomaticus Maioris Poloniae”, tomus II, Biblioteka Kórnicka, Poznań 1878, s. 292.
  13. Georg Korn, „Breslauer Urkundenbuch”, Erster Theil, Breslau, Verlag von Wilhelm Gottlieb Korn 1870, s. 88.
  14. [Nicolaus Henel von Hennenfeld, „Silesiographia Breslo-Graphia”, Frankfurt am Main 1613, s. 43.]
  15. „Wznowione powszechne taxae-stolae sporządzenie, Dla samowładnego Xięstwa Sląska, Podług ktorego tak Auszpurskiey Konfessyi iak Katoliccy Fararze, Kaznodzieie i Kuratusowie Zachowywać się powinni. Sub Dato z Berlina, d. 8. Augusti 1750”.
  16. Józef Lompa, „Krótki rys jeografii Śląska dla nauki początkowej”, Głogówek 1847, s. 11.
  17. Oleśnica w „Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego” Tom VII, s. 472.
  18. Zarządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z 1946 r. Nr 44, poz. 85).
  19. Dorota Borowicz, Mapy narodowościowe Górnego Śląska od połowy XIX wieku do II Wojny Światowej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 33. ISBN 83-229-2569-7.
  20. Wincenty Ogrodziński, Nauka domowa i wyjątki z Agendy, „Biblioteka pisarzy śląskich”, Katowice 1936. Książka w wersji cyfrowej na stronach PBI.
  21. Wolnomularstwo w Oleśnicy (pol.). olesnica.org. [dostęp 2011-09-08].
  22. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 22.9.2012]. s. 129,130.
  23. a b c d e f E-OBS (ang.). European Climate Assessment & Dataset.
  24. Climate Reanalyzer (ang.). Climate Change Institute & University of Main.
  25. European Climate Assessment & Dataset. [dostęp 2014-08-27].
  26. Statystyka mieszkańców Miasta Oleśnicy wg stanu na dzień 31.12.2012 r. (pol.). Urząd Miasta Oleśnica.
  27. Komunikacja miejska w Oleśnicy (pol.). polbus.pl. [dostęp 2011-09-08].
  28. Odjazdy autobusów z Dworca Centralnego PKS. , 2011-06-01. wroclaw.pl (pol.). 
  29. Wykaz parafii na stronie Kościoła.
  30. Opis historii i budowy starej synagogi wg dr. Marka Nienałtowskiego. www.olesnica.nienaltowski.net. [dostęp 2015-10-13].
  31. Zbory: Oleśnica-Północ, Oleśnica-Wschód, Oleśnica-Zachód, Sala Królestwa w Oleśnicy.
  32. Dane według raportów wyszukiwarki zborów (www.jw.org) z 4 czerwca 2014.
  33. https://www.warendorf.de/leben-in-warendorf/stadtportrait/partnerstaedte-europ-beziehungen/olesnica.html.

Bibliografia[edytuj]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.
  • Gustav Adolf Stenzel: Liber Fundationis Claustri Sanctae Mariae Virginis in Henrichow. Breslau: Josef Max & Komp., 1854.
  • Das Buch der Stadt Oels in Schlesien, Berlin 1930.
  • Al. Galas, Ar. Galas, Dzieje Śląska w datach, Wrocław 2001.
  • Wilhelm Haeusler, Urkundensammlung zur Geschichte Furstenthums Oels vis zum Aussterben der Piastischen Herzogsline, Breslau 1883.
  • Historia Śląska pr. zbior. pod red. Marka Czaplińskiego, Uniwersytet Wrocławski, Wrocław 2002.
  • K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, T.2, Wrocław 1972.
  • T. Kulak, W. Mrozowicz, Syców i okolice od czasów najdawniejszych po współczesność, Wrocław-Syców 2000.
  • Maria Starzewska: Oleśnica. Wrocław: Ossolineum, 1963, seria: Śląsk w zabytkach sztuki.

Linki zewnętrzne[edytuj]