Peter Bander van Duren

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Peter Bander van Duren
Kraj działania  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1930
Kolonia
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 2004
Londyn
Doktor filozofii (Phd)
Specjalność: psychologia kryminalna
Alma Mater Uniwersytet w Kolonii
Doktorat 1957 – psychologia
Uniwersytet w Kolonii
Doktor honoris causa
(Polski Uniwersytet Na Obczyźnie – 1989)
Nauczyciel akademicki
Uczelnia University of Cambridge
Wydział Religious & Moral Education
Stanowisko head of department,
senior lecturer
Okres zatrudn. 1966–1970
Wydawca
Wydawnictwo Van Duren Publications
Okres spraw. 1973–1993
Odznaczenia
Order Świętego Jana Jerozolimskiego (Wielka Brytania) Komandor Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Kawaler II Klasy Świętego Konstantyńskiego Orderu Wojskowego Świętego Jerzego Wielki Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Komandor Orderu Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z Vila Viçosa OESSG Decorazione di Merito - Croce con Placca d'Argento al Merito del SSG BAR.jpg Komandor Orderu Pro Merito Melitensi GC Mérito SLJ.png

Link=3 Dywizja Strzelców Karpackich

Peter Bander van Duren, wcześniej Hans Peter Bander (ur. 30 lipca 1930 w Kolonii, zm. 21 kwietnia 2004 w Londynie) – brytyjski nauczyciel i wykładowca akademicki specjalizujący się w psychologii. Autor, redaktor i wydawca książek z dziedziny psychologii, heraldyki i falerystyki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w 1930 roku w niemieckiej Kolonii jako jedyny syn Johana Bandera i Klary Agnes, z domu van Duren. Jego ojciec pracował jako wysokiej rangi urzędnik Deutsche Post, lecz po wybuchu II wojny światowej został przez rodaków zesłany na Spitsbergen w Norwegii, za odmowę pracy w okupowanej przez Niemców Belgii, gdzie przebywał całkowicie odseparowany od rodziny przez 6 lat. Jego żonę i syna przymusowo umieszczono na terenie okupowanej Polski, po czym Petera odebrano matce i umieszczono w nazistowskiej akademii w okupowanej Czechosłowacji, gdzie był jedynym studentem, którego rodzice nie należeli do NSDAP.

Po ucieczce ze szkoły usiłował przedostać się z powrotem do matki, lecz szczęśliwym zrządzeniem losu spotkał ją w Lipsku i do końca wojny mieszkali w hotelu w miejscowości Alexisbad w Saksonii-Anhalcie.

Po wojnie, w 1952, ukończył Humboldt-Gymnasium w rodzinnym mieście, a następnie uzyskał magisterium z psychologii i doktorat z psychologii kryminalnej na miejscowym uniwersytecie. Do Wielkiej Brytanii wyemigrował w 1957, gdzie pracował z sukcesami jako nauczyciel w dwóch liceach dla trudnej młodzieży w Londynie do 1963 roku.

W 1962 uzyskał brytyjskie obywatelstwo, a w rok później założył szkołę językową. Od 1965 pracował jako wykładowca przedmiotu Religious Education w Wall Hall College, będącym częścią University of Cambridge. Wkrótce został tam kierownikiem nowego wydziału Religious & Moral Education i mianowany starszym wykładowcą w 1966. Był też autorem dwóch podręczników do liceum, traktujących o moralności (One for the Road 1966) oraz o relacjach międzyludzkich (Two for the Road 1967), co rozpoczęło jego karierę jako autora i redaktora książek.

W 1970 zakończył pracę na uniwersytecie i zatrudnił się w wydawnictwie Colin Smythe. W 1973 założył własne wydawnictwo „Van Duren Publications”, wydające książki w dziedzinie psychologii, a od 1976 również z dziedziny heraldyki i falerystyki katolickiej i papieskiej, m.in. współpracując z arcybiskupem Igino Eugenio Cardinale[1] (delegatem apostolskim do Wielkiej Brytanii w 1963 roku, nuncjuszem apostolskim Wspólnoty Europejskiej w latach 1970-1983[2]) oraz arcybiskupem Brunonem Bernhardem Heimem[1] (pronuncjuszem apostolskim do Wielkiej Brytanii w latach 1973-1985[3]). Do 1976 publikował jako Peter Bander, a później jako Peter Bander van Duren. Był międzynarodowym znawcą papieskich, państwowych, katolickich i domowych orderów[4]. W 1993 zakończył działalność wydawnictwa i publikował dalej w Colin Smythe Ltd. Zmarł w wieku 74 lat po dwuletnich zmaganiach z nowotworem układu krwiotwórczego[1].

Odznaczenia i tytuły honorowe[edytuj | edytuj kod]

Chronologicznie[1]

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • One for the road (1966, 1968)
  • Two for the road (1967)
  • Looking forward to the seventies. A blueprint for education in the next decade (1968)
  • Prophecies of Saint Malachy and Saint Columbkille (1969, 1970, 1979)
  • Eternal Youth and music (1969, 1970)
  • Carry on talking. How dead are the voices? (1972)
  • Voices from the tapes. Recordings from the other world (1973)
  • Armorial. Blazons for the Liber amicorum et illustrorum hospitum (1981, rozdział i redakcja)
  • Orders of knighthood, awards, and the Holy See (1983, 1984, 1985, redakcja)
  • The Cross on the Sword (1987)
  • Heraldry in the Vatican (1987, redakcja)
  • Polonia Restituta (1989, redakcja)
  • The Prophecies of St Malachy and St Columbkille (1989, redakcja i współautor)
  • Orders of knighthood and of merit (1994)

Przypisy

  1. a b c d Colin Smythe: Peter Bander-van Duren (ang.). colin-smythe.com, 2007. [dostęp 2015-08-07].
  2. Archbishop Igino Eugenio Cardinale (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-08-08].
  3. Archbishop Bruno Bernard Heim (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-08-08].
  4. a b Dr Peter Bander-van Duren, CStJ, KCSG, GCCO, GOML, CCVV, FCCR, (ang.). constantinian.org.uk. [dostęp 2015-08-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]