Petrykozy (powiat opoczyński)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim. Zobacz też: inne znaczenia.
Petrykozy
Kościół pw. św. Doroty
Kościół pw. św. Doroty
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat opoczyński
Gmina Białaczów
Strefa numeracyjna (+48) 44
Kod pocztowy 26-307
Tablice rejestracyjne EOP
SIMC 0536597
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Petrykozy
Petrykozy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Petrykozy
Petrykozy
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Petrykozy
Petrykozy
Ziemia 51°18′04,8960″N 20°21′46,9440″E/51,301360 20,363040

Petrykozywieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie opoczyńskim, w gminie Białaczów, nad Drzewiczką.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa piotrkowskiego.

Historia[edytuj]

Wczesnośredniowieczne ślady osadnictwa zachowane w postaci owalnego grodziska położonego na przepływającej przez Petrykozy rzece Drzewiczce (tzw. kopiec). Nazwa miejscowości pochodzi prawdopodobnie od rodu Petrykozkich. W XVIII w. ze względu na obfitość rud żelaza na tym terenie rozwinęło się hutnictwo, a Petrykozy stały się własnością rodziny Małachowskich. Stanisław Małachowski herbu Nałęcz, marszałek Sejmu Wielkiego, zbudował fryszerki, a w 1791 r. kościół klasycystyczny pod wezwaniem św. Doroty. Projektantem kościoła był sam wielki nadworny architekt króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, Jan Christian Kamsetzer. W ostatnich latach swego panowania król odwiedził Petrykozy goszcząc u Małachowskich.

W XIX w. przez Petrykozy poprowadzono linię kolejową (odcinek OpocznoKońskie). Po I wojnie światowej w 1919 r. zbudowano tartak istniejący do dziś (obecnie ma status zakładu pracy chronionej). W czasie okupacji hitlerowskiej działali tu partyzanci Armii Krajowej, m.in. Witold Kucharski ps. Wicher i Ludwik Lucjan Zieliński ps. Brzeszczot.

Obecnie w Petrykozach znajdują się trzy placówki handlowe, tartak, szkoła podstawowa, Ochotnicza Straż Pożarna, ośrodek zdrowia i parafia rzymskokatolicka pod wezwaniem św. Doroty. Na miejscowym cmentarzu najstarsze zachowane groby pochodzą z połowy XIX w.

We wsi znajduje się przystanek kolejowy, nieczynny od chwili wstrzymania ruchu osobowego na trasie Końskie – Skarżysko-Kamienna (1 sierpnia 2009).

Zabytki[edytuj]

Według rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[1] na listę zabytków wpisany jest obiekt:

  • kościół parafialny pw. św. Doroty, 1791, nr rej.: 462 z 28.02.1957 oraz 336 z 21.06.1967

Przypisy

  1. NID: Rejestr zabytków nieruchomych, województwo łódzkie. [dostęp 16 września 2008].