Piotr Andrejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Piotr Andrejew
Data i miejsce urodzenia 27 października 1947
Szczecin, Polska
Data i miejsce śmierci 12 czerwca 2017[1]
Warszawa
Zawód scenarzysta i reżyser filmowy i telewizyjny
Strona internetowa

Piotr Andrejew (ur. 27 października 1947 w Szczecinie, zm. 12 czerwca 2017) – polski reżyser i scenarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie (matura 1965). Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim (1969, Wydział Historii Sztuki i Wydział Prawa) oraz Wydział Reżyserii Filmowej PWSFTiTV w Łodzi (1973).

Jego etiudy szkolne (m.in. Pajace) zwróciły uwagę oryginalnością stylu i wyrazem plastycznym. Zrealizował kilkanaście filmów krótkometrażowych współpracując z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi (m.in. Idzie Mróz o rysowniku krakowskim Danielu Mrozie ze zdjęciami Jacka Zygadło i muzyką Henryka Kuźniaka), Wytwórnią Filmów Dokumentalnych w Warszawie i SeMaFor-em w Łodzi. Bliskimi współpracownikami Andrejewa w tym okresie w tym okresie byli Zbigniew Rybczyński, który był operatorem jego filmów (m.in. nagrodzonej w Oberhausen Rozmowy), Jerzy Zieliński, który jako operator i współscenarzysta pracował przy wielu jego filmach, a następnie Zbigniew Wichłacz, który zrobił m.in. zdjęcia do wielokrotnie nagradzanego filmu Okno.

Członek Zespołu Filmowego "Kadr" w Warszawie od 1975 (kierownik artystyczny Jerzy Kawalerowicz), dla którego zrealizował trzy filmy fabularne, telewizyjny Kradzież oraz kinowe Klincz i Czułe miejsca. Klincz jest zaliczany do filmów kina moralnego niepokoju. Kreacja aktorska Tomasza Lengrena sprawiła, że ten film o bokserze, który musi przegrać walkę (scenariusz napisany przez Andrejewa z Filipem Bajonem), wywołał oddźwięk na festiwalu w Gdańsku (obecnie Gdynia) i był wielokrotnie nagradzany.

Andrejew był współzałożycielem i pierwszym przewodniczącym Koła Młodych Stowarzyszenia Filmowców Polskich (1975-1977), oddając przewodnictwo tragicznie potem zmarłemu Wojciechowi Wiszniewskiemu.

Andrejew wyjechał w stanie wojennym w 1982 roku do Holandii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Andrejew (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2017-06-14].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]