Pomnik Wandy Tazbir w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pomnik Wandy Tazbir
Ilustracja
Pomnik Wandy Tazbir na dziedzińcu Instytutu Głuchoniemych w Warszawie
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Miejsce pl. Trzech Krzyży 4/6
Typ pomnika ławeczka pomnikowa
Data odsłonięcia 21 października 2007
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Pomnik Wandy Tazbir
Pomnik Wandy Tazbir
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Pomnik Wandy Tazbir
Pomnik Wandy Tazbir
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pomnik Wandy Tazbir
Pomnik Wandy Tazbir
Ziemia52°13′42,86″N 21°01′24,90″E/52,228572 21,023583

Pomnik Wandy Tazbirpomnik w formie kamiennej ławki, umieszczony na dziedzińcu Instytutu Głuchoniemych w Warszawie przy pl. Trzech Krzyży 4/6, upamiętniający harcmistrzynię Wandę Tazbir (ur. 1920, zm. 2006) – instruktorkę Związku Harcerstwa Polskiego, uczestniczkę powstania warszawskiego. Został odsłonięty 21 października 2007.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Pomnik przedstawia Wandę Tazbir w mundurze harcerskim siedzącą na kamiennej ławeczce. Postać ma lewą rękę wyciągniętą w geście trzymania kwiatów. U stóp posągu znajduje się kamienny krąg, w który wpisana jest lilijka harcerska i napis: „1920 WANDA TAZBIR 2006”. Na lewo od monumentu znajduje się mniejszy głaz z tablicą w kształcie otwartej książki. Na lewej karcie znajduje się inskrypcja w języku polskim:

Wanda Tazbir. Pseudonimy konspiracyjne: Dobrochna Suliborska i Dopływ, żołnierz AK, Harcmistrz ZHP, komendantka Szczepu „Tęcza”, Kawaler Orderu Uśmiechu, w swojej skromności najszlachetniejszej wielki przyjaciel głuchych. Druhna Wanda Tazbirówna, będąc jeszcze uczennicą Liceum im. Królowej Jadwigi, rozpoczęła w 1937 r. pracę harcerską w Instytucie. Po wybuchu wojny w 1939 r. włączyła się w pracę konspiracyjną: była instruktorką sanitariuszek i nauczycielką tajnego nauczania. Z narażeniem życia ratowała Żydów, za co została odznaczona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”, a w 2002 r. otrzymała tytuł Honorowej Obywatelki Izraela. Uczestniczyła w Powstaniu Warszawskim. Po kapitulacji więziona była w niemieckich obozach jenieckich. W 1945 r. została żołnierzem RAF w Anglii. W 1947 r. wróciła do Polski i natychmiast włączyła się w pracę harcerską. W ciągu ponad 60-ciu lat pracy wychowała tysiące niesłyszących harcerzy i liczne grono instruktorów. Wszystkim przekazywała zasady skautingu, uczyła miłości do Polski, braterstwa i poszanowania każdego człowieka. Nikomu nigdy nie odmówiła pomocy. Organizowała spotkania, podczas których opowiadała młodzieży polskiej i żydowskiej o okrutnych latach wojny, o holocauście, o Powstaniu Warszawskim. Druhna Wanda Tazbirówna ukochała postać ks. Jakuba Falkowskiego założyciela Instytutu Głuchoniemych, a swoje życie bez reszty poświęciła jego wychowankom.

Na prawej karcie znajduje się inskrypcja o Wandzie Tazbir w języku angielskim i języku hebrajskim.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]