Reprezentacja Wielkiej Brytanii w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wielka Brytania
Wielka Brytania
Przydomek Team GB
Trener Anglia Stuart Pearce
Zawodnicy
Kapitan Walia Ryan Giggs
Najwięcej występów Jim Lewis, Mike Pinner (po 11)
Najwięcej bramek Jim Lewis, Harry Walden (po 9)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Wielka Brytania W. B. i Irlandia 12−1 Szwecja 
Londyn, 20 października 1908
Najwyższe zwycięstwo
Wielka Brytania W. B. i Irlandia 12−1 Szwecja 
Londyn, 20 października 1908
Najwyższa porażka
 Bułgaria 6−1 Wielka Brytania Wielka Brytania
Melbourne, 30 listopada 1956

Reprezentacja Wielkiej Brytanii w piłce nożnej – zespół piłkarski, reprezentujący Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Obecnie istnieją oddzielne zespoły piłkarskie reprezentujące Anglię, Walię, Szkocję i Irlandię Północną, zaś drużyna Wielkiej Brytanii w latach 1908, 1972 oraz 2012 uczestniczyła w letnich igrzyskach olimpijskich. Nie są członkiem Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) ani Unii Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja została założona przez Związek Piłki Nożnej (FA) w roku 1863, później zaś wyodrębniły się: Szkocka Federacja Piłkarska (SFA) (1873), Walijski Związek Piłki Nożnej (1876) i Irlandzki Związek Piłki Nożnej (IFA) (1880). W roku 1950 żadna z reprezentacji (oprócz Anglii) nie wzięła udziału w Mistrzostwach Świata, powodem był spór dotyczący opłacania amatorskich zawodników odrębnych reprezentacji, zaś w 1920 roku reprezentacje wycofały się z FIFA i nie powróciły aż do roku 1948.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Brytyjska reprezentacja zdobyła 2 złote medale podczas Igrzysk Olimpijskich w roku 1908 i 1912.

Mecze towarzyskie drużyny[1][edytuj | edytuj kod]

„Mecz wieku 1947”[edytuj | edytuj kod]

W roku 1947, z okazji powrotu do FIFA drużyn piłkarskich Szkocji, Walii i Irlandii Północnej rozegrano mecz o nazwie „Mecz wieku”. Na stadionie Hampden Park w Glasgow w Szkocji zgromadziło się 135000 widzów, a dochód z meczu liczył 35000 funtów. Skład drużyny Wielkiej Brytanii: Frank Swift (Anglia), George Hardwick (Anglia), Billy Hughes (Walia), Archie Macaulay (Szkocja), Jackie Vernon (Irlandia), Ron Burgess (Walia), Stanley Matthews (Anglia), Wilf Mannion (Anglia), Tommy Lawton (Anglia), Billy Stali (Szkocja), Billy Liddell (Szkocja).

Rocznica powstania Irlandzkiego Związku Piłki Nożnej 1955[edytuj | edytuj kod]

W roku 1955 z okazji 75. rocznicy powstania IZPN, rozegrano mecz, który odbył się na stadionie Windsor Park w Belfaście. Skład drużyny Wielkiej Brytanii: Jack Kelsey (Walia), Peter Sillett (Anglia), Joe McDonald (Szkocja), Danny Blanchflower (Irlandia Północna), John Charles (Walia), Bertie Peacock (Irlandia Północna), Stanley Matthews (Anglia), Bobby Johnstone (Szkocja), Roy Bentley (Anglia), Jimmy McIlroy (Irlandia Północna), Billy Liddell (Szkocja)[1].

Letnie Igrzyska Olimpijskie 2012[edytuj | edytuj kod]

10 marca 2009 r. Brytyjski Komitet Olimpijski poinformował, że na turnieju mężczyzn Igrzyskach Olimpijskich w 2012 r. zostanie złożona drużyna piłkarska Wielkiej Brytanii wyłącznie z angielskich graczy[2][3]. Ostatecznie trener tej drużyny, Stuart Pearce, powołał trzynastu Anglików i pięciu Walijczyków. Powołani zostali:

Inne mecze[edytuj | edytuj kod]

  • Walia  3−2 Wielka Brytania Pozostała część Zjednoczonego Królestwa
  • Walia  0−1 Wielka Brytania Pozostała część Zjednoczonego Królestwa

Stroje piłkarskie drużyny[edytuj | edytuj kod]

1947
1955
2012

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]