Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Szwecja
Sverige
Przydomek Tre Kronor (Trzy Korony), Blågult (Niebiesko-żółci)
Związek Svenska Fotbollförbundet
Sponsor techniczny Adidas
Trener Janne Andersson
Asystent trenera Peter Wettergren
Skrót FIFA SWE
Ranking FIFA Steady2.svg 18. (1569,81 pkt.)[a]
Miejsce w rankingu Elo Increase2.svg 16. (7 czerwca 2021) (1849 pkt.)
Zawodnicy
Kapitan Andreas Granqvist
Najwięcej występów Anders Svensson (148)
Najwięcej bramek Zlatan Ibrahimović (62)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Szwecja 11:3 Norwegia 
(Göteborg, Szwecja; 12 lipca 1908)
Najwyższe zwycięstwo
 Szwecja 12:0 Łotwa 
(Sztokholm, Szwecja; 29 maja 1927)

 Szwecja 12:0 Korea Płd. Korea Południowa
(Londyn, Wielka Brytania; 5 sierpnia 1948)

Najwyższa porażka
 Wielka Brytania 7:0 Szwecja 
(Londyn, Wielka Brytania; 20 października 1908)
Medale
Igrzyska olimpijskie
Gold medal.svg 1948
Silver medal.svg 1924
Bronze medal.svg 1952
Mistrzostwa świata
Silver medal world centered-2.svg 1958
Bronze medal world centered-2.svg 1950, 1994
Mistrzostwa Europy
Bronze medal europe.svg 1992
  1. Stan aktualny na 27 maja 2021.

Reprezentacja Szwecji w piłce nożnej mężczyzn – zespół biorący udział w imieniu Szwecji w zawodach piłkarskich.

Szwecja jest dwunastokrotnym uczestnikiem turnieju o Mistrzostwo Świata (srebrny medal w 1958, brązowy w 1950 i 1994 roku), sześciokrotnie grała na Mistrzostwach Europy i siedmiokrotnie na Igrzyskach Olimpijskich (złoty medal w 1948, brązowy w 1924 i 1952). Niebiesko-żółci są od 1904 roku zrzeszeni w FIFA i od 1954 w UEFA.

Domowym stadionem jest Friends Arena w Solnej. Trenerem kadry jest Janne Andersson, a kapitanem Andreas Granqvist.

Szwecja jest pierwszą reprezentacją zrzeszoną w UEFA, która rozegrała ponad 1000 oficjalnych spotkań (stan na dzień 21 czerwca 2021 - 1067 spotkań, 526 wygranych, 229 remisów i 312 przegranych)[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy mecz międzypaństwowy reprezentacja Szwecji w piłce nożnej rozegrała w 1908 roku, wygrywając z Norwegią 11:3. W 1962 roku Lennart Nyman został pierwszym selekcjonerem reprezentacji. W poprzednich latach kadra zespołu narodowego wybierana była przez specjalną komisję.

Szwecja swoje największe piłkarskie sukcesy odnosiła w latach 50. Na Mistrzostwa Świata 1950 jechała jako triumfator rozgrywanych dwa lata wcześniej Igrzysk Olimpijskich. W Brazylii w rozgrywkach grupowych wyeliminowała Włochy, a w rundzie finałowej mimo porażek 1:7 z Brazylią i 2:3 z Urugwajem w ostatnim meczu wygrała z Hiszpanią i ostatecznie zajęła trzecie miejsce w turnieju. Dwa lata później, w 1952 roku, Szwedzi zdobyli brązowy medal na Igrzyskach, a w 1958 na Mundialu rozgrywanym na ich własnym terenie dotarli do finału, w którym ulegli 2:5 Brazylii. Drużyna, w której składzie grali m.in. bramkarz Kalle Svensson, obrońca Orvar Bergmark, czy napastnicy Lennart Skoglund i Gunnar Gren, uważana jest za najsilniejszą w historii futbolu szwedzkiego.

Po okresie sukcesów reprezentacja na prawie trzy dekady popadła w przeciętność. Przez dwanaście lat nie potrafiła zakwalifikować się do mistrzostw świata, a kiedy w latach 70. już regularnie występowała na Mundialach zazwyczaj kończyła swój udział na pierwszej rundzie.

Odrodzenie szwedzkiej drużyny narodowej związane jest z osobą trenera Tommy’ego Svenssona, który od 1991 roku przez sześć lat był selekcjonerem reprezentacji. Najpierw Szwedzi bardzo dobrze zaprezentowali się na Euro 1992 – tam po raz pierwszy pokazało się nowe pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60. z Martinem Dahlinem, Tomasem Brolinem, Jonasem Thernem, Kennetem Anderssonem, Klasem Ingessonem, Stefanem Schwarzem czy starszym od nich bramkarzem Thomasem Ravellim na czele. Dwa lata później ci sami zawodnicy, wspomagani przez dwudziestoparolatków Patrika Anderssona i Henrika Larssona, zdobyli brązowy medal na Mundialu.

Później po sukcesach na dwóch ostatnich turniejach, pod koniec lat 90. XX wieku nastąpił jednak chwilowy zastój reprezentacji, przegrywając eliminacje do Euro 1996 i Mundialu 1998. Po obu nieudanych eliminacjach Svensson pożegnał się z reprezentacją.

Od 2000 roku (z wyjątkiem Mundialu 2010 i MŚ 2014), Szwecja jest obecna na każdych mistrzostwach świata i Europy, i mimo iż prezentuje futbol nie tylko podporządkowany żelaznej taktyce, ale i jak na piłkarstwo skandynawskie bardzo efektowny, to zazwyczaj odpada albo w fazie grupowej albo w drugiej rundzie (1/8 finału mistrzostw świata lub ćwierćfinał mistrzostw Europy – z wyjątkiem Mundiali w: 1934 – ćwierćfinał, 1938 – czwarte miejsce, 1950 – trzecie miejsce, 1958 – drugie miejsce i 1994 – trzecie miejsce, oraz mistrzostw Europy w 1992 – półfinał). Przez cztery lata jako pierwsza reprezentacja w Europie prowadzona była przez dwóch równorzędnych selekcjonerów – Tomasa Söderberga i Larsa Lagerbäcka. Po Euro 2004 ten pierwszy odszedł do drużyny młodzieżowej. Ten drugi prowadził reprezentację do 2009 roku, osiągając z nią 1/8 finału mistrzostw Świata 2006 w Niemczech, oraz awansując z nią do finałów Euro 2008, które Szwedzi zakończyli na fazie grupowej. Jego następcą na stanowisku selekcjonera reprezentacji Szwecji został Erik Hamrén, który wywalczył z nią awans na mistrzostwa Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie, oraz Euro 2016 we Francji (w obu przypadkach Szwedzi kończyli swój udział w tych imprezach na fazie grupowej). Po tych ostatnich mistrzostwach, Erik Hamrén przestał być trenerem szwedzkiej ekipy, a kolejno bramkarz Andreas Isaksson, pomocnik Kim Källström oraz napastnik tej drużyny Zlatan Ibrahimović zakończyli kariery reprezentacyjne[2]. Następcą Erika Hamréna na stanowisku selekcjonera reprezentacji Szwecji został Janne Andersson.

Pod jego wodzą Szwedzi grali w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Rosji 2018. Znaleźli się w grupie A razem z Francją, Holandią, Bułgarią, Luksemburgiem i Białorusią. Zajęli w niej drugie miejsce z dorobkiem dziewiętnastu punktów na koncie po sześciu zwycięstwach, remisie i trzech porażkach (taki sam bilans spotkań i dorobek punktowy mieli Holendrzy). O ostatecznej kolejności zadecydował bilans bramkowy. Pozwolił on reprezentacji Szwecji awansować do baraży, w których spotkała się ona z reprezentacją Włoch. Po zwycięstwie w pierwszym meczu w Sztokholmie 1:0, w rewanżu na San Siro w Mediolanie padł bezbramkowy remis co dało kadrze „Trzech Koron” pierwszy od 2006 roku awans na mundial.

Szwedzi na turnieju w Rosji grali w grupie F razem z Niemcami, Meksykiem i Koreą Południową. Po zwycięstwie 1:0 z Koreańczykami w pierwszym meczu przyszła minimalna porażka 1:2 z Niemcami oraz zwycięstwo 3:0 z Meksykiem. Pozwoliło to ostatecznie reprezentantom Szwecji awansować z pierwszego miejsca w grupie do 1/8 finału. Po zwycięstwie ze Szwajcarią 1:0 awansowali do ćwierćfinału, gdzie zmierzyli się z Anglią. Przegrali ten mecz 0:2 i odpadli z turnieju.

Skład[edytuj | edytuj kod]

26 osobowa kadra na Mistrzostwa Europy 2020, które odbywają się w dniach 11 czerwca 2021–11 lipca 2021. Występy i gole aktualne na 20 czerwca 2021.

Nr Imię i
nazwisko
Data
urodzenia
Występy Gole Klub
Bramkarze
1 Robin Olsen 8 stycznia 1996 40 0 Anglia Everton
12 Karl-Johan Johnsson 28 stycznia 1990 9 0 Dania FC Kopenhaga
13 Kristoffer Nordfeldt 23 czerwca 1989 14 0 Turcja SK Gençlerbirliği
Obrońcy
2 Mikael Lustig 13 grudnia 1986 90 6 Szwecja AIK Solna
3 Victor Lindelöf 17 lipca 1994 41 3 Anglia Manchester United
4 Andreas Granqvist (kapitan) 16 kwietnia 1985 88 9 Szwecja Helsingborgs IF
5 Pierre Bengtsson 12 kwietnia 1988 38 0 Dania Vejle BK
6 Ludwig Augustinsson 21 kwietnia 1994 32 2 Niemcy Werder Brema
14 Filip Helander 22 kwietnia 1993 15 0 Szkocja Glasgow Rangers
16 Emil Krafth 2 sierpnia 1994 28 0 Anglia Newcastle United
18 Pontus Jansson 13 lutego 1991 27 0 Anglia FC Brentford
24 Marcus Danielson 8 kwietnia 1989 9 3 Dalian Yifang
Pomocnicy
7 Sebastian Larsson 6 czerwca 1985 129 10 Szwecja AIK Solna
8 Albin Ekdal 28 lipca 1989 57 0 Włochy Sampdoria Genua
10 Emil Forsberg 23 października 1991 58 9 Niemcy RB Leipzig
13 Gustav Svensson 7 lutego 1987 31 0 Guangzhou R&F
15 Ken Sema 30 września 1993 12 0 Anglia Watford F.C.
17 Viktor Claesson 2 stycznia 1992 46 9 Rosja FK Krasnodar
19 Mattias Svanberg 5 stycznia 1999 9 1 Włochy FC Bologna
20 Kristoffer Olsson 30 czerwca 1995 25 0 Rosja FK Krasnodar
21 Dejan Kulusevski 25 kwietnia 2000 13 1 Włochy Juventus Turyn
21 Jens Cajuste 10 sierpnia 1999 4 0 Dania FC Midtjylland
Napastnicy
9 Marcus Berg 17 sierpnia 1986 86 24 Rosja FK Krasnodar
11 Alexander Isak 21 września 1999 22 6 Hiszpania Real Sociedad
11 Jordan Larsson 20 czerwca 1997 6 1 Rosja Spartak Moskwa

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Funkcja Imię i nazwisko
Selekcjoner Szwecja Janne Andersson
Asystent Szwecja Peter Wettergren
Trener bramkarzy Szwecja Maths Elfvendal
Trener przygotowania fizycznego Anglia Dr. Paul Balsom
Dyrektor techniczny Szwecja Stefan Pettersson

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Selekcjonerzy[edytuj | edytuj kod]

Imię i nazwisko Okres
Szwecja Ludvig Kornerup 1908
Szwecja Wilhelm Friber 1909–1911
Szwecja John Ohlson 1912
Szwecja Ruben Gelbord 1912–1913
Szwecja Hugo Levin 1914–1915
Szwecja Frey Svenson 1916
Szwecja Anton Johanson 1917–1920
Szwecja John Pettersson 1921–1936
Szwecja Carl Linde 1937
Szwecja Gustaf Carlson 1938–1942
Komitet selekcyjny 1942
Szwecja Rudolf Kock 1943–1956
Szwecja Eric Persson 1957–1961
Szwecja Lennart Nyman 1962–1965
Szwecja Orvar Bergmark 1966–1970
Szwecja Georg Ericson 1971–1979
Szwecja Lars Arnesson 1980–1985
Szwecja Olle Nordin 1986–1990
Szwecja Nisse Andersson 1990
Imię i nazwisko Okres
Szwecja Tommy Svensson 1991–1997
Szwecja Tommy Söderberg 1998–1999
Szwecja Lars Lagerbäck i Tommy Söderberg 2000–2004
Szwecja Lars Lagerbäck 2004–2009
Szwecja Erik Hamrén 2009–2016
Szwecja Janne Andersson 2016-

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. All matches of national football teams, eu-football.info [dostęp 2017-12-06] (ang.).
  2. Euro 2016: pogrzeb reprezentacji Szwecji na francuskim cmentarzu [dostęp 2016-07-02].
  3. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 23 czerwca 2016].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]