Rune Bratseth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rune Bratseth
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1961
Sztokholm
Wzrost 193 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
–1982 Nidelv
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1983–1986 Rosenborg BK 83 (2)
1987–1994 Werder Brema 230 (12)
W sumie: 313 (14)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1986–1994  Norwegia 60 (4)

Rune Bratseth (ur. 19 marca 1961 w Trondheim) – norweski piłkarz grający na pozycji środkowego obrońcy. Podczas kariery piłkarskiej mierzył 193 cm wzrostu, ważył 85 kg.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Piłkarską karierę Bratseth rozpoczął w rodzinnym Trondheim w amatorskim zespole Nidelv Trondheim. Do 21. roku życia występował w trzeciej lidze i planował zakończyć piłkarską karierę mając na celu skończenie studiów, jednak zaobserwowali go skauci Rosenborga Trondheim. Rune trafił na testy do klubu, a niebawem w 1983 roku podpisał profesjonalny kontrakt z tym klubem. Od pierwszego sezonu był podstawowym zawodnikiem Rosenborga, a w 1985 roku przyczynił się swoją postawą do wywalczenia mistrzostwa Norwegii, pierwszego dla klubu z Trondheim od 14 lat. Formą wykazał się również w 1986 roku, jednak Rosenborg nie obronił tytułu. Bratsethem zainteresował się niemiecki Werder Brema i zaprosił zawodnika na testy.

Na początku 1987 roku Bratseth po rozegraniu 83 meczów i zdobyciu 2 goli dla Rosenborga w końcu trafił do Niemiec i podpisał kontrakt z Werderem. W Bundeslidze swój pierwszy mecz zaliczył 21 lutego przeciwko 1. FC Nürnberg - Werder przegrał w nim 1:5. W kwietniowym spotkaniu z Bayerem 04 Leverkusen zdobył pierwszego gola na niemieckich boiskach i zarazem jedynego w meczu. Już w 1988 roku Rune przyczynił się do wywalczenia przez Werder tytułu mistrza Niemiec - w mistrzowskim sezonie zaliczył 31 spotkań. W 1989 roku dotarł z Werderem do finału Pucharu Niemiec, ale trofeum to zdobyła Borussia Dortmund pokonując bremeńczyków 4:1. W 1990 roku Norweg znów zagrał w finale i tym razem Werder uległ 2:3 1. FC Kaiserslautern. W 1991 roku w końcu świętował zdobycie Pucharu Niemiec, a w 1992 roku zespół dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów. W nim Werder pokonał 2:0 AS Monaco, a Bratseth stał się pierwszym norweskim piłkarzem, który sięgnął po europejskie trofeum. W 1993 roku norweski obrońca drugi raz został mistrzem Niemiec, a w sezonie 1993/1994 wystąpił w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Zdobył także swój drugi w karierze krajowy puchar. Dużą część sezonu 1994/1995 opuścił z powodu kontuzji i wystąpił tylko w marcowym meczu z Freiburgiem. Spotkanie to było jego ostatnim w karierze i niedługo potem zakończył karierę. Dla Werderu rozegrał przez 8 lat 230 ligowych meczów i strzelił 12 goli.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1983 Rosenborg BK Norwegia  Tippeligaen 19 1
1984 Rosenborg BK Norwegia  Tippeligaen 21 1
1985 Rosenborg BK Norwegia  Tippeligaen 21 0
1986 Rosenborg BK Norwegia  Tippeligaen 22 0
1986/87 Werder Brema RFN  Bundesliga 17 1
1987/88 Werder Brema RFN  Bundesliga 31 0
1988/89 Werder Brema RFN  Bundesliga 32 5
1989/90 Werder Brema RFN  Bundesliga 29 2
1990/91 Werder Brema Niemcy  Bundesliga 31 1
1991/92 Werder Brema Niemcy  Bundesliga 34 0
1992/93 Werder Brema Niemcy  Bundesliga 29 2
1993/94 Werder Brema Niemcy  Bundesliga 26 1
1995/96 Werder Brema Niemcy  Bundesliga 1 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Norwegii Bratseth zadebiutował 26 lutego 1986 roku w wygranym 2:1 towarzyskim meczu z Grenadą. Od 1990 roku był kapitanem drużyny Norwegii. W 1994 roku został powołany przez selekcjonera Egila Olsena na Mistrzostwa Świata w USA, na których wystąpił we wszystkich grupowych spotkaniach: wygranym 1:0 z Meksykiem, przegranym 0:1 z Włochami i zremisowanym 0:0 z Irlandią. Spotkanie z Irlandią było jego ostatnim w kadrze. Łącznie w drużynie narodowej wystąpił 60 razy i strzelił 4 gole.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Bratseth został menedżerem zespołu Rosenborga Trondheim i współpracował z trenerem zespołu Nilsem Arne Eggenem. Wtedy też nastąpiły obfite w sukcesy lata dla Rosenborga. Ostatecznie w 2007 roku zrezygnował ze stanowiska, a jego miejsce zajął syn Eggena, Knut Torbjørn Eggen.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]