Choren Howhannisjan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Choren Howhannisjan
Խորեն Հովհաննիսյան
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1955
Erywań
Wzrost 173 cm
Pozycja pomocnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1974–1985 Ararat Erywań 295 (93)
1985 Spartak Oktemberian 20 (3)
1986–1988 Arabkir Erywań ? (?)
1988 Iskra Erywań 13 (4)
1989–1991 Paxtakor Taszkent 46 (9)
1992–1993 Homenetmen Erywań 33 (22)
1995–1996 Pjunik Erywań 4 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1979–1984  ZSRR 34 (6)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1988 Iskra Erywań
1991 Tawrija Symferopol
1992 Ararat Erywań
1992–1994 Homenetmen Bejrut
1994–1995 Pjunik Erywań
1996–1997 Armenia
2000–2006 Piunik Erywań (prezydent klubu)
2003–2004 Armenia U-17
2012 Lokomotiv Taszkent

Choren Howhannisjan, orm. Խորեն Հովհաննիսյան, ros. Хорен Георгиевич (Жораевич) Оганесян, Choren Gieorgijewicz (Żorajewicz) Oganiesian (ur. 10 stycznia 1955 w Erywaniu, Armeńska SRR) – ormiański piłkarz, najczęściej występujący w pomocy, były reprezentant Związku Radzieckiego, trener i działacz piłkarski.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek szkoły piłkarskiej w Erywaniu. Od 1974 związany z najlepszym i najbardziej utytułowanym klubem ormiańskim – Araratem Erywań, z którym zdobył Puchar ZSRR w 197. Szybko stał się liderem zespołu, a od 1980 pełnił funkcję kapitana. W 1985 opuścił Ararat Erywań przez co otrzymał nieoficjalny zakaz grania w zawodowych klubach. Występował wtedy w amatorskich klubach Spartak Oktemberian, Arabkir Erywań, Iskra Erywań. W 1989 powrócił do wielkiej piłki jako zawodnik Paxtakoru Taszkent. Z powstaniem niepodległej Armenii przeszedł no nowo stworzonego klubu Homenetmen Erywań, z którym został Mistrzem Armenii w 1992. Karierę piłkarską kończył w połowie lat dziewięćdziesiątych. Uznawany jest za najlepszego zawodnika w historii ormiańskiego futbolu.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodnik Araratu 14 października 1979 zadebiutował w radzieckiej drużynie narodowej w meczu z Rumunią. Wystąpił na mistrzostwach świata w Hiszpanii w 1982. Wcześniej odnosił również sukcesy w rozgrywkach młodzieżowych i olimpijskich: w 1976 zdobył złoty medal Młodzieżowych Mistrzostw Europy, a w 1980 brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie. Ostatni mecz w barwach ZSRR rozegrał 10 października 1984. Ogółem rozegrał 34 oficjalne spotkania międzynarodowe i strzelił 6 bramek.

Kariera trenerska[edytuj | edytuj kod]

Pracę szkoleniową rozpoczął pod koniec lat 80. jako grający trener w Iskrze Erywań. Pracował w ukraińskiej Tawriji Symferopol, a następnie szkolił zawodników Araratu. Kilka lat spędził, pracując jako trener w Libanie. Przez pewien czas bez sukcesów prowadził reprezentację Armenii. Najdłużej pracował w Pjuniku Erywań: w połowie lat 90. był trenerem, a w latach 2000–2006 już w nowym Piuniku Erywań pełnił funkcję prezydenta klubu. Pod jego kierownictwem Pjunik pięciokrotnie sięgał po mistrzostwo Armenii, a trzykrotnie po puchar krajowy. Od 2003 Oganiesian opiekował się także reprezentacją Armenii U-17.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]