Włodzimierz Lubański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Lubański
Ilustracja
Imię i nazwisko Włodzimierz Leonard Lubański
Data i miejsce
urodzenia
28 lutego 1947
Gliwice, Polska
Pozycja napastnik
Wzrost 178 cm
Kariera juniorska
1957–1958
1958–1962
Sośnica Gliwice
GKS Gliwice
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1963–1975
1975–1982
1982–1983
1983–1985
1985
Górnik Zabrze
KSC Lokeren
Valenciennes FC
Stade Quimper
KRC Mechelen
234 (155)
196 (82)
31 (27)
58 (14)
1 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1961–1963
1963–1980
 Polska
 Polska

75 (48)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984–1985
1985–1986
1986–1987
1987–1988
1988–1990
2006–2010
Stade Quimper (grający trener)
KRC Mechelen (grający trener)
RSC Anderlecht (młodzież)
KSC Lokeren
KSC Lokeren (asystent)
KSC Lokeren (asystent)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Włodzimierz Lubański w Wikicytatach Włodzimierz Lubański w Wikicytatach
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Włodzimierz Leonard Lubański (ur. 28 lutego 1947 w Gliwicach) – polski piłkarz występujący na pozycji środkowego napastnika, reprezentant Polski, olimpijczyk, trener.

Wychowanek Sośnicy Gliwice, następnie reprezentował barwy GKS-u Gliwice, Górnika Zabrze (siedmiokrotny mistrz Polski, sześciokrotny zdobywca Pucharu Polski), KSC Lokeren, FC Valenciennes, Stade Quimper oraz KRC Mechelen. Z reprezentacją Polski zdobył mistrzostwo olimpijskie (1972) oraz uczestniczył w mistrzostwach świata 1978. Najmłodszy zawodnik i strzelec reprezentacji Polski (16 lat i 228 dni), a także najlepszy strzelec (48 bramek) w historii, Zasłużony Mistrz Sportu, członek Klubu Wybitnego Reprezentanta.

Kariera piłkarska[edytuj]

Włodzimierz Lubański jest absolwentem Technikum Chemicznego w Gliwicach o profilu ceramik. Karierę piłkarską rozpoczął w 1957 roku w juniorach Sośnicy Gliwice, którego prezesem był jego ojciec - Władysław, sekretarz partii PZPR w kopalni Sośnica. Następnie w latach 1958-1962 grał w juniorach GKS-u Gliwice, a potem rozpoczął profesjonalną karierę w Górniku Zabrze, w barwach którego zadebiutował w ekstraklasie dnia 21 kwietnia 1963 roku w meczu u siebie z Arkonią Szczecin zastąpił w drugiej połowie Erwina Wilczka, a w 72. minucie meczu strzelił swoją pierwszą bramkę w ekstraklasie, podwyższając wynik na 3:0, a mecz zakończył się zwycięstwem Górnika Zabrze 4:0[1]. W całym sezonie 1962/1963 rozegrał 8 meczów i strzelił 4 gole oraz zdobył pierwsze mistrzostwo Polski, które zdobył z klubem jeszcze sześciokrotnie (1963, 1964, 1965, 1966, 1967, 1971, 1972) oraz dwukrotnie zdobył wicemistrzostwo Polski (1969, 1974), zajmował 3. miejsce w ekstraklasie (1968, 1970), sześciokrotnie zdobywał Puchar Polski (1965, 1968, 1969, 1970, 1971, 1972).

Także czterokrotnie z rzędu był królem strzelców ekstraklasy (1966-1969) oraz dwukrotnie zdobywał tytuł Piłkarza Roku w plebiscycie katowickiego "Sportu" (1967, 1970), a także w 1972 roku w tym plebiscycie zdobył Złotego Buta.

W 1967 roku został pierwszym Polakiem, który znalazł się w rankingu plebiscytu France Football na najlepszego piłkarza Europy, zajął wtedy 16 miejsce, w którym został sklasyfikowany także w 1969 roku (23. miejsce), w 1972 roku (7. miejsce) oraz w 1973 roku (17. miejsce).

Natomiast w europejskich pucharach Lubański z klubem dotarł do ćwierćfinału Pucharu Europy 1967/1968, a w sezonie 1969/1970 z klubem osiągnął największy sukces polskiej klubowej piłki nożnej - dotarł do finału Pucharu Zdobywców Pucharów, czego Górnik Zabrze dokonał w dramatycznych okolicznościach w półfinale z włoską AS Roma, gdyż nawet trzeci mecz pomiędzy tymi drużynami w Strasburgu (1:1 po regulaminowym czasie gry - bramka Lubańskiego w 40. minucie), mimo rozegrania w nim dogrywki i serii rzutów karnych, w związku z czym o awansie decydował rzut monetą, który okazał się korzystny dla Górnika Zabrze, który dnia 29 kwietnia 1970 roku na Praterstadion w Wiedniu grał w finale z angielskim Manchesterem City, w którym Lubański strzelił bramkę na 2:2, jednak na stadionie zgasło światło i austriacki sędzia Paul Schiller bramki nie uznał, w konsekwencji czego Górnik Zabrze przegrał mecz 2:1, a Lubański z 7 bramkami został królem strzelców rozgrywek, którym został również sezon później (8 bramek), a Górnik Zabrze doatrł do ćwierćfinału Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym ulegli angielskiemu Manchesterowi City (2:0, 0:2, 1:3).

W 1970 po finale Pucharu Zdobywców Pucharów z Manchesterem City do Górnika Zabrze zgłosili się przedstawiciele Realu Madryt z ofertą kupna Lubańskiego za rekordowe jak na owe czasy 1.000.000 $ jednak mimo intratnej propozycji na transfer nie zgodził się Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Po ciężkiej kontuzji doznanej w 1973 roku podczas meczu reprezentacji Polski, coraz rzadziej pojawiał się boisku, a dnia 15 czerwca 1975 roku rozegrał swój ostatni mecz w ekstraklasie, w którym Górnik Zabrze przegrał u siebie 0:5 z Legią Warszawa[2]. Łącznie w ekstraklasie rozegrał 235 meczów, w których strzelił 155 goli, a we wszystkich rozgrywkach rozegrał dla Górnika Zabrze 315 meczów, w których strzelił 228 goli.

Następnie wyjechał do Belgii, gdzie został zawodnikiem klubu Eerste klasse - KSC Lokeren, w którym występował do 1982 roku. Rozegrał w tym klubie 196 meczów ligowych, w których zdobył 82 bramki, a w sezonie 1980/1981 zdobył wicemistrzostwo Belgii, a także dotarł do finału Pucharu Belgii oraz do ćwierćfinału Pucharu UEFA. Następnie w sezonie 1982/1983 reprezentował barwy drugoligowego francuskiego klubu FC Valenciennes, w barwach którego został królem strzelców rozgrywek, a trenerem był jego były klubowy kolega z Górnika Zabrze - Erwin Wilczek, a w latach 1983-1985 reprezentował barwy Stade Quimper, gdzie był również grającym trenerem (58 meczów, 14 goli), a potem przeniósł się do drugoligowego belgijskiego klubu - KRC Mechelen (również jako grający trener), w którym w 1986 roku po rozegraniu 1 meczu ligowego zakończył w wieku 39 lat piłkarską karierę.

Reprezentacja[edytuj]

Włodzimierz Lubański w latach 1961-1963 grał w juniorskiej reprezentacji Polski. W dniu 4 września 1963 roku na Stadionie Miejskim w Szczecinie wraz z klubowym kolegą, Zygfrydem Szołtysikiem zadebiutował w seniorskiej reprezentacji Polski w wygranym 9:0 meczu towarzyskim z reprezentacją Norwegii, której w 67. minucie strzelił swoją pierwszą bramkę w reprezentacji Polski, a w 71. minucie został zmieniony przez Józefa Gałeczkę, dzięki czemu w wieku 16 lat i 228 dni został najmłodszym debiutantem i strzelcem reprezentacji Polski w historii.

Dnia 27 maja 1971 roku w Moskwie wystąpił w meczu pożegnalnym słynnego radzieckiego bramkarza - Lwa Jaszyna w drużynie Gwiazd FIFA wraz z Zygmuntem Anczokiem oraz także wystąpił w meczu meczu Europa-Ameryka Południowa.

W 1972 roku został powołany przez selekcjonera Kazimierza Górskiego na turniej olimpijski 1972 w Monachium, podczas którego rozegrał 6 meczów i strzelił 2 bramki, a reprezentacja Polski po wygranej 1:2 w meczu finałowym z obrońcami tytułu - reprezentacją Węgier, po raz pierwszy w historii została mistrzem olimpijskim.

Dnia 6 czerwca 1973 roku podczas wygranego 2:0 meczu eliminacyjnego mistrzostw świata 1974 na Stadionie Śląskim w Chorzowie, w 47. minucie ustalił wynik meczu, a siedem minut później został sfaulowany przez Roya McFarlanda, który spowodował u Lubańskiego kontuzję więzadła krzyżowego wykluczającą go z gry na dwa lata (w tym z mistrzostw świata 1974 na którym reprezentacja Polski zajęła trzecie miejsce), jednak po wielu latach sam Lubański w swoich wspomnieniach przyznał, że kontuzja nie była wynikiem faulu Roya McFarlanda, lecz z wcześniejszego urazu powstałego z powodu nieodpowiedniego przygotowania do meczu.

W reprezentacji Polski ponownie zagrał za kadencji selekcjonera Jacka Gmocha dnia 31 października 1976 roku w meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 1978, w którym reprezentacja Polski na Stadionie Dziesięciolecia w Warszawie wygrała 5:0 z reprezentacją Cypru. W dniu 21 września 1977 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie podczas wygranego 4:1 meczu eliminacyjnym mistrzostw świata 1978 z reprezentacją Danii, w 38. minucie mając szansę na zdobycie bramki zrezygnował ze strzału i przeskoczył nad bramkarzem rywali - Perem Poulsenem, aby nie narazić go na kontuzję, a strzał dokończył Grzegorz Lato, podwyższając wynik na 2:0. Za to zachowanie Lubański otrzymał w 1978 roku nagrodę Fair play UNESCO oraz w tym samym roku został powołany przez selekcjonera Jacka Gmocha na mistrzostwa świata 1978 w Argentynie, na których reprezentacja Polski zakończyła udział w drugiej rundzie, a Lubański rozegrał 5 meczów i nie strzelił bramki i po zakończeniu turnieju odszedł z reprezentacji Polski, w którym dnia 24 września 1980 roku na Stadionie Śląskim w Chorzowie, w którym strzelił także swojego gola w reprezentacji Polski, która w tym meczu zremisowała towarzysko 1:1 z reprezentacją Czechosłowacji.

Łącznie w latach 1963-1980 Włodzimierz Lubański w reprezentacji Polski rozegrał 75 meczów, w których strzelił 48 goli.

Po zakończeniu kariery[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej został w Belgii, gdzie ukończył Szkołę Trenerów Federacji Belgijskiej przy Stadionie Heysel i mieszka do dziś. W latach 1986-1987 szkolił młodzież Anderlechtu, a w latach 1987-1988 był trenerem KSC Lokeren, a w latach 1988-1990 i 2006-2010 asystentem trenerów. W 1990 roku założył firmę „Lubański Sport-Management”, a od 1994 roku ma menadżerską licencję FIFA. Komentuje także mecze reprezentacji Polski w telewizji. Był jednym z bliższych doradców trenera Jerzego Engela. Przez jakiś czas prowadził także kawiarnię.

Dnia 16 maja 1997 roku za wybitne zasługi dla rozwoju sportu polskiego został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]

W 2003 roku został uznany za najlepszego polskiego piłkarza 50-lecia UEFA[4].

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przyspieszonymi wyborami prezydenckimi 2010[5].

Dnia 18 sierpnia 2011 roku Włodzimierz Lubański jako pierwszy został wyróżniony tytułem Honorowego Ambasadora Górnika Zabrze[6], a dnia 20 sierpnia 2012 roku został wyróżniony tytułem Honorowego Obywatela Miasta Zabrze[7].

Dnia 31 maja 2016 roku został patronem Centrum Sportowo-Konferencyjnego w Gniewinie[6].

O Włodzimierzu Lubańskim powstało kilka książek, m.in. Ja, Lubański Krzysztofa Wyrzykowskiego (1990), Włodek Lubański. Legenda polskiego futbolu Włodzimierza Lubańskiego i Przemysława Słowińskiego (2008), Życie jak dobry mecz Włodzimierza Lubańskiego i Michała Olszańskiego (2016).

Statystyki[edytuj]

Klubowe[edytuj]

Klub Sezon Liga Liga[8] Puchar kraju[9] Europa[10] Suma
Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki Występy Bramki
Górnik Zabrze 1962/1963 I liga 8 4 1 0 9 4
1963/1964 I liga 23 12 1 0 4 1 28 13
1964/1965 I liga 13 9 2 3 3 1 18 13
1965/1966 I liga 18 23 5 7 5 3 28 33
1966/1967 I liga 25 18 1 1 5 3 31 22
1967/1968 I liga 24 24 4 6 6 4 34 34
1968/1969 I liga 23 22 7 7 30 29
1969/1970 I liga 23 12 5 4 10 7 38 23
1970/1971 I liga 21 10 4 6 7 8 32 24
1971/1972 I liga 25 14 5 6 2 1 32 21
1972/1973 I liga 18 2 4 5 22 7
1973/1974 I liga 1 0 1 0
1974/1975 I liga 12 5 12 5
Łącznie 234 155 35 40 46 33 315 228
KSC Lokeren 1975/1976 Eerste klasse 34 17 2 1 36 18
1976/1977 Eerste klasse 29 11 3 2 3 1 32 14
1977/1978 Eerste klasse 31 15 5 4 36 19
1978/1979 Eerste klasse 32 12 4 4 36 16
1979/1980 Eerste klasse 28 15 3 1 31 16
1980/1981 Eerste klasse 24 8 2 2 5 0 31 10
1981/1982 Eerste klasse 18 4 1 0 1 0 20 4
Łącznie 196 82 20 14 9 1 225 97
FC Valenciennes 1982/1983 Deuxième Division 31 28 31 28
Łącznie 31 28 31 28
Stade Quimper 1983/1984 Deuxième Division 33 7 33 7
1984/1985 Deuxième Division 25 7 25 7
Łącznie 58 14 58 14
KRC Mechelen 1985/1986 Tweede klasse 1 0 1 0
Łącznie 1 0 1 0
Łącznie w karierze 520 279 55 54 52 31 626 364

[11]

Reprezentacyjne[edytuj]

Reprezentacja narodowa Rok Występy Gole
 Polska
1963 3 1
1964 4 2
1965 2 5
1966 6 1
1967 7 3
1968 6 6
1969 8 10
1970 7 2
1971 5 4
1972 9 3
1973 5 7
1974 0 0
1975 0 0
1976 1 0
1977 3 2
1978 8 1
1979 0 0
1980 1 1
Łącznie 75 48

[12]

Sukcesy[edytuj]

Górnik Zabrze[edytuj]

KSC Lokeren[edytuj]

Reprezentacyjne[edytuj]

Indywidualne[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Rekordy[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Włodzimierz Lubański jest mężem żonaty Grażyną Lubańską, z którą ma dwójkę dzieci: syna Michała i córkę Małgorzatę. Jest kolekcjonerem win i miłośnikiem malarstwa polskiego, zwłaszcza Piotra Michałowskiego.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]