Samogłoska półprzymknięta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Samogłoska półprzymknięta – typ samogłoski występujący w niektórych językach. Charakteryzuje się tym, że w trakcie wymawiania język jest ułożony w dwóch trzecich wysokości między pozycjami, w których wymawia się samogłoski otwarte i samogłoski przymknięte.

W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA przewidziano odrębne symbole dla sześciu samogłosek półprzymkniętych:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • International Phonetic Association: Handbook of the International Phonetic Association. Cambridge: Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0-521-65236-0. (ang.)