Samogłoska półprzymknięta centralna niezaokrąglona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Samogłoska półprzymknięta centralna niezaokrąglona jest to typ samogłoski spotykany w językach naturalnych. Symbol, który przedstawia ten dźwięk w Międzynarodowym Alfabecie Fonetycznym, to ɘ (e odbite w poziomym lustrze).

Symbol ɘ został dodany do MAF w 1993 roku; poprzednio zapisywano tę samogłoskę symbolem ë (jako scentralizowaną samogłoskę półprzymkniętą przednią niezaokrągloną).

Języki, w których występuje ten dźwięk[edytuj]

  • język paicĩ: [kɘ̄ɾɘ] "pająk"
  • język rosyjski[1]: солнце [ˈso̞nt͡sɘ] "słońce" (występuje tylko w nieakcentowanych sylabach po /t͡s/; częściej realizowana jako prawie przymknięta [ɪ̈])[1]
Samogłoski podstawowe
 
  przednie   centralne   tylne
przymknięte iy   ɨʉ   ɯu
prawie przymknięte   ɪʏ   ʊ  
półprzymknięte eø   ɘɵ   ɤo
średnie     ə    
półotwarte ɛœ   ɜɞ   ʌɔ
prawie otwarte æ   ɐ    
otwarte aɶ       ɑɒ
 
Uwaga. Jeśli podano dwa symbole, to znajdujący się po lewej stronie oznacza samogłoskę niezaokrągloną, a po prawej zaokrągloną.

Przykład dźwiękowy i

Przypisy

  1. a b Jones i Ward 1969 ↓, s. 38.

Bibliografia[edytuj]

  • Daniel Jones, Dennis Ward: The Phonetics of Russian. Cambridge: Cambridge University Press, 1969. (ang.)