Solanuwatka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Solanuwatka
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód lwowski
Rejon starosamborski
Wysokość 278 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności

552
Nr kierunkowy + 380 3238
Kod pocztowy 82041
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Solanuwatka
Solanuwatka
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Solanuwatka
Solanuwatka
Ziemia49°35′32″N 22°47′04″E/49,592222 22,784444
Portal Portal Ukraina

Solanuwatka (ukr. Солянуватка; do 1947 roku Lacko) – wieś na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie starosamborskim, siedziba rady wiejskiej. W 2001 roku liczyła 552 mieszkańców.

Szlachecka wieś prywatna Lacko, własność Herburtów[1] położona była na przełomie XVI i XVII wieku w powiecie przemyskim ziemi przemyskiej województwa ruskiego[2]. W 1921 roku miejscowość liczyła około 1221 mieszkańców. Przed II wojną światową należały do powiatu dobromilskiego.

W ostatnich dniach czerwca 1941 roku w pobliskiej kopalni soli „Salina” funkcjonariusze NKWD zamordowali i pogrzebali setki więźniów przywiezionych z Dobromila i Przemyśla[3][4].

Urodził się tu Bronisław Jan Wacław Jakeschdoktor medycyny, podpułkownik lekarz cesarskiej i królewskiej armii, tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 6.
  2. Atlas historyczny Rzeczypospolitej Polskiej wydany z zasiłkiem Akademii Umiejętności w Krakowie , [T. 1] , Epoka przełomu z wieku XVI-ego na XVII-sty. Dział II-gi. "Ziemie Ruskie" Rzeczypospolitej, Dział opracowany przez Aleksandra Jabłonowskiego [...], k. 2.
  3. Jacek Waligóra: Zapomniana zbrodnia w Dobromilu-Salinie. Kraków: Wydawnictwo Nemrod, 2013, s. 52–53. ISBN 978-83-928666-3-3.
  4. Bogdan Musiał: Rozstrzelać elementy kontrrewolucyjne. Brutalizacja wojny niemiecko-sowieckiej latem 1941 roku. Warszawa: Stowarzyszenie Kulturalne Fronda, 2001, s. 112–113. ISBN 83-88747-40-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mapa WIG Dobromil Pas 50 Słup 35 Warszawa 1938
  • Księga adresowa Polski (wraz z W.M. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa Towarzystwo Reklamy Międzynarodowej Warszawa 1928 s. 698

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]