Spóźnieni przechodnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spóźnieni przechodnie
Gatunek psychologiczny/obyczajowy
Rok produkcji 1962
Data premiery 3 września 1962
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 91 min
Reżyseria Gustaw Holoubek
Andrzej Łapicki
Adam Hanuszkiewicz
Jerzy Antczak
Jan Rybkowski
Scenariusz Stanisław Dygat
Muzyka Tadeusz Baird
Zdjęcia Mieczysław Jahoda
Scenografia Anatol Radzinowicz
Kostiumy Teresa Lesman-Gałkowska
Montaż Krystyna Rutkowska
Produkcja Zespół Filmowy Rytm

Spóźnieni przechodnie – polski film nowelowy, składający się z pięciu opowieści na podstawie opowiadań Stanisława Dygata (z wyjątkiem ostatniej). Wszystkie są o ludziach nieumiejących właściwie rozwiązać swych problemów życiowych.

Nowele[edytuj | edytuj kod]

Czas przybliża, czas oddala[edytuj | edytuj kod]

Nowela Gustawa Holoubka opowiada o nieodwzajemnionej miłości Edwarda do Anny.
Występują:

Krąg istnienia[edytuj | edytuj kod]

Nowela Andrzeja Łapickiego to historia kobiety zakochanej w chłopcu ze ślizgawki, która musi ożenić się z innym mężczyzną.
Występują:

Paryż 1945[edytuj | edytuj kod]

Nowela Adama Hanuszkiewicza przedstawia historię Polaka spędzającego noc w Paryżu z kobietą.
Występują:

Stary profesor[edytuj | edytuj kod]

Nowela Jerzego Antczaka przedstawia opowieść o starym profesorze. Bierze on za swojego ucznia jego przyjaciela, który będąc przejazdem chciał mu przekazać ostatnie słowa tamtego zmarłego w obozie.
Występują:

Nauczycielka[edytuj | edytuj kod]

Ostatnia nowela autorstwa Jana Rybkowskiego. Bohaterką jest nauczycielka zaniedbywana przez męża, która zostaje zaangażowana do filmu. Ma zagrać małą rólkę kłótliwej i nerwowej kobiety. Jednak nic z tego nie wychodzi.

Występują:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]