Stanisław Bieńkuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Bieńkuński
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1914 Wilno
Data i miejsce śmierci 17 września 1989 Warszawa
Dziedzina sztuki architektura
Ważne dzieła Mercure Grand Hotel
'Stanisław '
Alma Mater Politechnika Warszawska
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Dziekan
Wydział Architektury PW
Okres spraw. 1975–1981

Stanisław Bieńkuński (ur. 15 maja 1914 w Wilnie, zm. 17 września 1989 w Warszawie) – polski architekt i urbanista, profesor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Państwową Szkołę Techniczną im. Marsz. Józefa Piłsudskiego w Wilnie, a następnie kontynuował naukę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, po 1945 był autorem wielu budynków o charakterze reprezentacyjnym. Głównym stylem, którym charakteryzują się dzieła Stanisława Bieńkuńskiego jest funkcjonalizm (m.in. gmach Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, pierwsze projekty konkursowe gmachu Ministerstwa Skarbu) i socrealizm (projekty powstałe od 1949 r. do połowy lat 50. XX w.). W latach 1975–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich[1]. Otrzymał nagrodę Odznaka „Milionera” za realizację ponad miliona metrów sześciennych kubatury w powojennej Warszawie[2].

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 146A, rząd IV, grób 24)[1].

Najważniejsze projekty[edytuj]

Był współprojektantem gmachów Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (1948), Ministerstwa Górnictwa i Energetyki (1951), Ministerstwa Finansów (1956) w Warszawie. Projektował też inne obiekty użyteczności publicznej, m.in. Mercure Grand Hotel (1954-1959), siedzibę Polskiego Radia i studio koncertowe (1957), które do dziś wielu uznaje za jedno z posiadających najlepszą akustykę. Ponadto zaprojektował warszawskie osiedle mieszkaniowe Złota (1959-1963), obiekty dla krakowskiego oddziału Telewizji Polskiej (1969) i budynek Teatru Dramatycznego i Filharmonii Lubelskiej (1982).

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Elżbieta Borysowicz: Wykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej pochowanych na Powązkach w Warszawie. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2015, s. 12. ISBN 978-83-7814-461-8.
  2. Biogram Stanisława Bieńkuńskiego, Stowarzyszenie Architektów Rzeczypospolitej Polskiej [dostęp 2016-11-08] (pol.).