Stanisław Bieńkuński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bieńkuński
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1914
Wilno
Data i miejsce śmierci 17 września 1989
Warszawa
Dziedzina sztuki architektura
Ważne dzieła

Mercure Grand Hotel

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Stanisław
Alma Mater Politechnika Warszawska
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Politechnika Warszawska
Dziekan
Wydział Architektury PW
Okres spraw. 1975–1981
Grób Stanisława Biekuńskiego na cmentarzu powązkowskim

Stanisław Bieńkuński (ur. 15 maja 1914 w Wilnie, zm. 17 września 1989 w Warszawie) – polski architekt i urbanista, profesor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył Państwową Szkołę Techniczną im. Marsz. Józefa Piłsudskiego w Wilnie, a następnie kontynuował naukę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, po 1945 roku był autorem projektów wielu budynków o charakterze reprezentacyjnym. Głównym stylem, którym charakteryzują się dzieła Stanisława Bieńkuńskiego jest funkcjonalizm (m.in. gmach Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, pierwsze projekty konkursowe gmachu Ministerstwa Skarbu) i socrealizm (projekty powstałe od 1949 roku do połowy lat 50-tych XX wieku). W latach 1975–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich[1]. Otrzymał nagrodę Odznaka „Milionera” za realizację ponad miliona metrów sześciennych kubatury w powojennej Warszawie[2].

Zmarł 17 września 1989 roku. Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 146A, rząd IV, grób 24)[1].

Najważniejsze projekty[edytuj | edytuj kod]

Był współprojektantem gmachów Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (1948), Ministerstwa Górnictwa i Energetyki (1951), Ministerstwa Finansów (1956) w Warszawie. Projektował też inne obiekty użyteczności publicznej, m.in. Mercure Grand Hotel (1954-1959), siedzibę Polskiego Radia i studio koncertowe (1957), które do dziś wielu uznaje za jedno z posiadających najlepszą akustykę. Ponadto zaprojektował warszawskie osiedle mieszkaniowe Złota (1959-1963), obiekty dla krakowskiego oddziału Telewizji Polskiej (1969) i budynek Teatru Dramatycznego i Filharmonii Lubelskiej (1982).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Elżbieta Borysowicz: Wykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej pochowanych na Powązkach w Warszawie. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2015, s. 12. ISBN 978-83-7814-461-8.
  2. Biogram Stanisława Bieńkuńskiego, Stowarzyszenie Architektów Rzeczypospolitej Polskiej [dostęp 2016-11-08] (pol.).