Bohdan Lachert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bohdan Kazimierz Lachert
Bohdan Kazimierz Lachert de Peselin
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1900
Moskwa
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1987
Warszawa
Narodowość polska
Dziedzina sztuki architektura
Epoka modernizm
Ważne dzieła
  • dwór w Ciechankach
  • willa Szyllera w Warszawie
  • dom własny w Warszawie
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Nagrody

Nagroda Państwowa

Polski pawilon na Wystawie Światowej w Paryżu, 1937
Dom Bohdana Lacherta w Warszawie, ul. Katowicka 9, 1929
Powszechna Kasa Oszczędności w Warszawie, 1948. Przebudowa ruin XIX-wiecznej kamienicy zniszczonej w czasie II wojny światowej.

Bohdan Kazimierz Lachert (ur. 13 czerwca 1900 w Moskwie, zm. 8 stycznia 1987 w Warszawie) – polski architekt, przedstawiciel modernizmu, laureat Honorowej Nagrody SARP (1984).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Wacława, zarządcy koncernu, do którego należały fabryki tekstylne, kopalnie węgla i antracytu oraz szyby naftowe i Wandy z Lipskich, brat Zygmunta. W 1918 rodzina Lachertów została zmuszona do powrotu do Warszawy. Bohdan Lachert w 1919 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, po roku przerwał je i rozpoczął kolejne na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, gdzie poznał Józefa Szanajcę, z którym później współpracował[1]. W 1926 obronił dyplom i założył z Szanajcą autorską pracownię architektoniczną, w tym samym roku został współtwórcą i członkiem grupy architektonicznej Praesens. Wykładał na Politechnice Warszawskiej, w 1937 etat utracił w związku ze swoim sprzeciwem wobec getta ławkowego[2]. Podczas II wojny światowej prowadzł z żoną punkt konspiracyjny, ratował Żydów z warszawskiego getta m.in. sześcioro dzieci[3]. W lutym 1945 został członkiem Biura Odbudowy Stolicy. W latach 1947–1948 był członkiem PPR, od 1948 roku należał do PZPR[4]. Od 1948 był profesorem Politechniki Warszawskiej. Dzieła Lacherta zaliczane są do awangardy architektonicznej II Rzeczypospolitej. Jego najwybitniejsze prace zostały po wojnie starannie odrestaurowane i oznaczone jako zabytki.

Ze związku z Ireną z Nowakowskich (1899-1949) miał dwóch synów, Krzysztofa (1923-2012) i Rudolfa Jana (1926-2018).

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B23-10-12)[5].

W 2016 z inicjatywy Stowarzyszenia ŁADna Kępa ustanowiona została Nagroda im. Bohdana Lacherta i Józefa Szanajcy Najlepsza architektura Saskiej Kępy[6].

Projekty[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej Bohdanowi Lachertowi przyznano następujące wyróżnienia[7]:

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Z Józefem Szanajcą.
  2. Z Władysławem Niemirskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Anna Cymer, Bohdan Lachert, Culture.pl
  2. Monika Sznajderman „Tato, opowiedz o dziadku Izaaku” „Gazeta Świąteczna” 17–18 grudnia 2016 r.
  3. Olga Szymańska, Lachert, Sądy na Lesznie i Saska Kępa, Żydowski Instytut Historyczny 8 stycznia 2018
  4. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 510. ISBN 83-223-2073-6.
  5. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  6. Tomasz Urzykowski: Saska Kępa. Nagrody dla najlepszych inwestycji [GALERIA]. wyborcza.pl, 2016-06-16. [dostęp 17 czerwca 2016].
  7. Beata Chomątowska: Lachert i Szanajca. Architekci awangardy. Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2014, s. 300. ISBN 978-83-7536-837-6.
  8. Uchwała nr XXI/595/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie nadania nazwy obiektowi miejskiemu w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy. W: Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego poz. 13168 [on-line]. 19 listopada 2019. [dostęp 2020-06-18].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]