Józef Pius Dziekoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Pius Dziekoński (1844—1927)

Biesk kosciol.jpeg

Kościół św. Jana Chrzciciela w Bielsku

Kościół w Ptkanowie
Kościół w Tczowie

Józef Pius Dziekoński (ur. 5 maja 1844 w Płocku, zm. 4 lutego 1927 w Warszawie) – architekt i konserwator zabytków, przedstawiciel historyzmu. Pierwszy dziekan Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Współzałożyciel Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, od 1893 był współpracownikiem Komisji do Badań Historii Sztuki w Polsce.

Józef Pius Dziekoński wyspecjalizował się głównie w architekturze sakralnej. Był przedstawicielem i prekursorem nurtu zw. stylem wiślano-bałtyckim.

Edukacja i odznaczenia[edytuj]

Po ukończeniu szkoły realnej w Warszawie w 1860 wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych. Następnie w 1866 wstąpił do Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie w 1871 uzyskał stopień architekta artysty klasy III. W 1902 otrzymał tytuł akademika. Był odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)[1] oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego. W 1919 został doktorem honoris causa Politechniki Lwowskiej.

Uczniowie[edytuj]

Jego uczniami byli: C. Romaniewski, J. Heppen, J. Holewiński, P. Hoser, A. Krępski, H. Kuder, Z. Lewiński, Lewandowski, Franciszek Lilpop, H. Luft, Zdzisław Mączeński, F. Michalski, A. Nieniewski, Ludwik Panczakiewicz, Rakiewicz, Rycerski, Szanior, Wiśniewski, Żychiewicz.

Projekty[edytuj]

Zaprojektował m.in.

Publikacje[edytuj]

  • Monografia kościoła parafialnego w Będkowie Kraków-Petersburg 1893 s.8 + 6 tablic
  • Kościół parafialny św. Floriana na Pradze pod Warszawą Architekt, 1900, nr 1.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]