Józef Pius Dziekoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Pius Dziekoński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1844
Płock
Data i miejsce śmierci 4 lutego1927
Warszawa
Zawód architekt
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
Kościół w Ptkanowie

Józef Pius Dziekoński (ur. 5 maja 1844 w Płocku, zm. 4 lutego 1927 w Warszawie) – architekt i konserwator zabytków, przedstawiciel historyzmu. Pierwszy dziekan Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Współzałożyciel Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, od 1893 był współpracownikiem Komisji do Badań Historii Sztuki w Polsce.

Józef Pius Dziekoński wyspecjalizował się głównie w architekturze sakralnej. Był przedstawicielem i prekursorem nurtu zw. stylem wiślano-bałtyckim.

Edukacja i odznaczenia[edytuj]

Po ukończeniu szkoły realnej w Warszawie w 1860 wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych. Następnie w 1866 wstąpił do Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, gdzie w 1871 uzyskał stopień architekta artysty klasy III. W 1902 otrzymał tytuł akademika. Był odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)[1] oraz Orderem Świętego Grzegorza Wielkiego. W 1919 został doktorem honoris causa Politechniki Lwowskiej.

Uczniowie[edytuj]

Jego uczniami byli: Czesław Domaniewski, J. Heppen, Józef Holewiński, P. Hoser, A. Krępski, Hugo Kuder, Z. Lewiński, Lewandowski, Franciszek Lilpop, H. Luft, Zdzisław Mączeński, Feliks Michalski, Aleksander Nieniewski, Ludwik Panczakiewicz, Rakiewicz, Rycerski, Szanior, Wiśniewski, Żychiewicz.

Projekty[edytuj]

Zaprojektował m.in.:

Publikacje[edytuj]

  • Monografia kościoła parafialnego w Będkowie Kraków-Petersburg 1893 s.8 + 6 tablic
  • Kościół parafialny św. Floriana na Pradze pod Warszawą Architekt, 1900, nr 1.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]