Stanisław Janicki (filmowiec)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stanisław Janicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1933
Czechowice-Dziedzice
Zawód pisarz,
dziennikarz,
reżyser,
scenarzysta,
krytyk filmowy
historyk kina.
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Stanisław Janicki (ur. 11 listopada 1933 w Czechowicach-Dziedzicach) – polski pisarz, dziennikarz i scenarzysta, krytyk filmowy i historyk kina.

Życiorys[edytuj]

Przed II wojną światową, ze względu na pracę ojca w polskim oddziale Standard Oil, Janiccy przeprowadzili się do Warszawy. Po wojnie zdał maturę w Bielsku-Białej.

Absolwent Wydziału Dziennikarstwa (specjalizacja filmowa) Uniwersytetu Warszawskiego (1955). Doktor nauk humanistycznych na UAM w Poznaniu (1998). W latach 1954–1959 był dziennikarzem „Żołnierza Wolności”. W latach 1959–1970 pracował jako redaktor miesięcznika „Film”, w latach 1970–1974 miesięcznika „Kino”. Dzięki zdobytym wówczas kontaktom był często zapraszany do jury festiwali filmowych. Był autorem cyklicznego programu TVP pt. W starym kinie. Był to najdłużej nadawany program filmowy w historii polskiej telewizji (od 1967 do 1999).

W latach 1972–1976 związany z Wytwórnią Filmów Oświatowych w Łodzi, potem przez 6 lat był pracownikiem Wytwórni Filmów Poltel, od 1983 wykładowca Wydziału RiTV Uniwersytetu Śląskiego. Od 1996 kieruje Szkołą Mediów Bielskiej Wyższej Szkoły Biznesu i Informatyki. Jest autorem audycji Odeon Stanisława Janickiego nadawanych w radiu RMF Classic oraz współpracownikiem Kino Polska, gdzie prowadzi program „Seans w Iluzjonie”, w którym tworzy obszerne wprowadzenia do filmów z lat 20., 30. i 40. XX wieku emitowanych na antenie stacji.

Zajmuje się problematyką braci polskich. Od 22 maja 2011 jest prezesem honorowym Stowarzyszenia Szlak Braci Polskich[1].

Mieszka w Bielsku-Białej gdzie w miejscowym muzeum prowadzi od 2015 roku cykl spotkań pt. Stare Kino w Starym Zamku[2].

Odznaczenia[edytuj]

29 października 2008 z rąk ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego odebrał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[3].

15 listopada 2013 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Twórczość[edytuj]

Reżyser i scenarzysta filmów fabularnych[edytuj]

  • Kruk (1976)
  • Jak cudne są wspomnienia (serial 1977)
  • Sąd nad braćmi polskimi (1984)
  • Brat Papieża (2006)

Autor filmów dokumentalnych[edytuj]

  • Sen o Kurozwękach (1974)
  • Cienie czasu (1975)
  • Ach, ta chata rozśpiewana (1978)
  • Bracia polscy (1980)
  • Konterfekty Króla Jegomości (1983)
  • Bem (1985)
  • Domy życia (1987)
  • Jan Sarkander ze Skoczowa (1994)[5]
  • Za winy niepopełnione – Eugeniusz Bodo (1997)
  • Skoczowskie okruchy (1999)
  • Kochany i nienawidzony (2002)
  • Brat Papieża (2006)
  • Nad Nidą w cieniu drzew (2017)

Autor książek[edytuj]

  • Eugeniusz Cękalski: monografia, Filmowa Agencja Wydawnicza, 1958
  • Polscy twórcy filmowi o sobie, Wyd. Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1962
  • Aleksander Ford, Wyd. Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1967
  • Film polski od A do Z, Wyd. Artystyczne i Filmowe, 1973 (2 popr. i uzup.)
  • Film japoński: fakty, dzieła, twórcy, ​ISBN 8322101252​, Wyd. Artystyczne i Filmowe, Łódź 1982
  • Film polski: wczoraj i dziś, ​ISBN 8322320043​, Interpress, Wrocław 1982
  • The Polish film : yesterday and today, ​ISBN 8322320949​, Interpress, Warszawa 1985
  • W starym polskim kinie, ​ISBN 8303007289​, KAW, Warszawa 1985 .
  • Polskie filmy fabularne 1902-1988, ​ISBN 83-221-0503-7​, Warszawa 1990
  • Odeon. Felietony filmowe, ​ISBN 978-83-7576-191-7​, Bosz, Olszanica 2013

Przypisy[edytuj]

  1. Prezes Honorowy. omen.aplus.pl, 23 maja 2011.
  2. Stare Kino w Starym Zamku. [dostęp 2017-09-08].
  3. Filmowcy otrzymali medale Gloria Artis. wp.pl, 29 października 2008. [dostęp 5 grudnia 2012].
  4. http://monitorpolski.gov.pl/mp/2014/487/1
  5. FilmPolski.pl, „FilmPolski” [dostęp 2016-11-21].

Linki zewnętrzne[edytuj]