Strugienice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Strugienice
Młyn Strugiennicki
Młyn Strugiennicki
Państwo  Polska
Województwo łódzkie
Powiat łowicki
Gmina Zduny
Liczba ludności (2011) 331[1]
Strefa numeracyjna (+48) 46
Kod pocztowy 99-440[2]
Tablice rejestracyjne ELC
SIMC 0740040
Położenie na mapie gminy Zduny
Mapa lokalizacyjna gminy Zduny
Strugienice
Strugienice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Strugienice
Strugienice
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Strugienice
Strugienice
Położenie na mapie powiatu łowickiego
Mapa lokalizacyjna powiatu łowickiego
Strugienice
Strugienice
Ziemia52°07′46″N 19°47′39″E/52,129444 19,794167

Strugienicewieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie łowickim, w gminie Zduny.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Strugienice[3][4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0740056 Bielawy część wsi
0740079 Koniec część wsi
0740085 Młyn Strugienicki część wsi
0740091 Środek część wsi
0740100 Winkiel część wsi

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa skierniewickiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś istnieje co najmniej od XIV wieku kiedy to w 1369 została wspomniana w łacińskim dokumencie sygnowanym przez Jarosława Skotnickiego, który założywszy nowe wójtostwo, zobowiązał wójta oraz jego następców do oddawania dziesięciny plebanowi zduńskiemu[6].

Na początku XVI wieku mieszkańcy nie płacili już dziesięciny, a tylko meszne plebanowi w Zdunach. W 1576 miejscowość była wsią należącą do kleru i stanowiła część arcybiskupstwa gnieźnieńskiego w powiecie orłowskim województwa łęczyckiego Rzeczpospolitej Obojga Narodów[7]. Była wsią klucza zduńskiego arcybiskupów gnieźnieńskich[8]. Miała wówczas 24 łany powierzchni, 2 zagrodników i 2 karczmy[6].

Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim. Jako wieś leżącą w gminie Bąków parafii Zduny opisał ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1827 roku we wsi znajdowało się 51 domów z 353 mieszkańcami. W 1882 wraz z innymi wsiami księstwa łowickiego nadana została księciu Konstantemu. W 1890 było 68 domów, w których mieszkało 564 mieszkańców. Miejscowość liczyła w sumie 1685 morg obszaru w tym: 878 morg pastwisk oraz 80 nieużytków. Ludność trudniła się głównie rolnictwem i pasterstwem. W miejscowości znajdował się wówczas młyn napędzany kołem wodnym oraz szkoła początkowa[6].

16 września 1939 żołnierze Wehrmachtu zamordowali 10 mieszkańców[9].

We wsi istniała szkoła podstawowa, którą zamknięto w 2005 roku ze względu na małą liczbę uczniów. W Strugienicach funkcjonuje zawiązana w 1910 roku Ochotnicza Straż Pożarna. W centralnej części wsi znajduje się Dom Ludowy, pełniący także rolę Domu Weselnego.

Miejscowość leży nad rzeką Bzurą. Obok mostu nad Bzurą stoi zabytkowy młyn.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludność w miejscowościach statystycznych według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2017-07-02].
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. KSNG: Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części (pol.). opublikowany [w:] Dz.U. z 2013 r. poz. 200 ze zmianami w Dz.U. z 2015 r. poz. 1636. [dostęp 2018-01-06].
  6. a b c Strugienice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.
  7. Województwo sieradzkie i województwo łęczyckie w drugiej połowie XVI wieku. Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1998, s. 67.
  8. Jerzy Topolski, Rozwój latyfundium arcybiskupstwa gnieźnieńskiego od XVI do XVIII w., Poznań 1955, s. 40.
  9. Józef Fajkowski, Jan Religa: Zbrodnie hitlerowskie na wsi polskiej 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1981, s. 376